เงาปีศาจ

หลังจากพิชิตเงาปีศาจยักษ์แก่นกลางได้สำเร็จ ฮารุกะและคิชิโระใช้เวลาเพียงไม่นานในการฟื้นฟูร่างกายและจิตใจ พวกเขารู้ดีว่าความสำเร็จที่เพิ่งผ่านมาเป็นเพียงการเปิดประตูบานแรกสู่ความมืดมิดที่แท้จริง

คิชิโระฉายไฟฉายส่องสำรวจรางรถเข็นเหล็กที่ทอดตัวลงไปในความลึกของอุโมงค์ เขาหันกลับมามองฮารุกะที่กำลังเก็บขวดกักเก็บวิญญาณสีดำสนิทไว้ในกระเป๋าสะพายอย่างระมัดระวัง

“ฉันว่าเราไม่ควรเสียเวลาที่นี่นาน” คิชิโระกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดหลังจากการต่อสู้อันหนักหน่วง “วิญญาณตัวนั้นพลังงานสูงเกินไป มันอาจจะดึงดูดตัวอื่นมาอีก”

ฮารุกะพยักหน้า สีหน้าของเธอยังคงซีดเซียวเล็กน้อยจากผลของการร่ายคาถาที่ต้องใช้พลังงานอย่างมหาศาล

“ใช่... ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา” เธอกล่าว พลางยกข้อมือขึ้นดู นาฬิกาอาคม ยังคงนิ่งสนิท แต่สัญชาตญาณของเธอกรีดร้องเตือนภัย “ที่นี่ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับพักผ่อน”

พวกเขาจึงเริ่มออกเดินทางต่อ ลึกเข้าไปในเหมืองที่เงียบงันจนน่าขนลุก อุโมงค์ที่พวกเขาเดินเข้าไปแคบลงเรื่อย ๆ ผนังถ้ำเต็มไปด้วยร่องรอยของแร่ธาตุที่ส่องประกายวับวาวเมื่อถูกแสงไฟฉายส่องกระทบ ทำให้เกิดเงาที่บิดเบี้ยวและเคลื่อนไหวได้ตลอดเวลา รางรถเข็นสนิมเขรอะนำพาพวกเขาผ่านซอกเล็กซอกน้อยที่ชวนให้หลงทาง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นดินกำมะถันแรงขึ้นเรื่อย ๆ บ่งบอกถึงความลึกที่พวกเขาเดินทางเข้ามา

“ทางนี้มันดูเหมือนจะนำไปสู่ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของเหมืองเลยนะ” คิชิโระกระซิบ เขาก้าวเดินนำหน้าอย่างระมัดระวัง มือขวาเตรียมพร้อมที่จะเรียกมีดอาคมออกมาเสมอ

“ดูนั่นสิ คิชิโระ” ฮารุกะชี้ไปที่ผนังถ้ำด้านหนึ่ง รอยขีดข่วนขนาดใหญ่หลายรอยปรากฏอยู่บนหิน เหมือนถูกกรงเล็บขนาดมหึมาตะปบอย่างบ้าคลั่ง “รอยพวกนี้... มันไม่เหมือนรอยที่เงาปีศาจตัวแรกหรือตัวที่สองทำไว้เลย”

รอยขีดข่วนเหล่านั้นลึกและคมกริบกว่ารอยก่อนหน้ามาก ดูราวกับว่าสัตว์ร้ายตัวนี้มีพละกำลังและความเกรี้ยวกราดในระดับที่ต่างออกไป

คิชิโระจ้องมองรอยนั้นอย่างพิจารณา หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความตื่นตัวที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าที่สั่งสมจากการต่อสู้ต่อเนื่อง แต่เขาพยายามสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป

“ถ้ามันอยู่ในเหมืองนี้จริง เราอาจจะกำลังเดินเข้าใกล้แหล่งพลังงานมืดที่เป็นจุดศูนย์กลางของมิติแห่งนี้แล้วก็ได้” คิชิโระให้ความเห็น

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังมองรอยขีดข่วนบนผนังถ้ำอย่างตั้งใจอยู่นั้นเอง...

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซ!

เสียงคำรามแหบโหยและดุดันดังมาจาก ด้านหลัง ของพวกเขา!

เสียงนั้นรวดเร็วและใกล้ชิดจนทั้งคู่อาจหยุดหายใจ ฮารุกะหันขวับทันที พลางยกข้อมือขึ้นดู นาฬิกาอาคม ของเธอสว่างวาบขึ้นเป็นสีแดงก่ำ ตัวเลขระยะห่างกระโดดไปที่ 0.5 เมตร พร้อมกับเสียงเตือนอันน่ากลัว: “โจมตีทันที! ด้านหลัง!”

คิชิโระไม่รอช้า เขาหมุนตัวกลับหลังทันทีที่ได้ยินเสียงคำราม ร่างกายของเขายังคงทำงานได้เร็วกว่าจิตสำนึกที่กำลังอ่อนล้า มีดอาคม สีฟ้าเจิดจ้าถูกเรียกออกมาจากอากาศในพริบตา เขายกมันขึ้นป้องกันเหนือศีรษะ

ตูม!

เงาปีศาจพุ่งชนมีดอาคมของคิชิโระอย่างรุนแรง แรงปะทะรุนแรงจนคิชิโระเซถลาไปข้างหน้า เขาต้องใช้เท้าเบรกกับพื้นเหมืองที่ขรุขระเพื่อไม่ให้ล้มลง ทันทีที่การปะทะคลายลง แสงไฟฉายจากมือซ้ายของเขาก็จับภาพของศัตรูได้

มันคือ เงาปีศาจรูปร่างคล้ายลิงขนาดใหญ่ ที่สูงประมาณสองเมตร ร่างกายของมันปกคลุมด้วยขนเงาสีดำทมิฬ ดวงตาสีเหลืองอำพันสองคู่จ้องมองอย่างบ้าคลั่งและเต็มไปด้วยความกระหายในการทำลาย ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ และที่สำคัญที่สุด กรงเล็บ ของมันยาวและคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งฝากรอยลึกบนผนังถ้ำไว้ไม่นาน

“ลิงยักษ์! หลบเร็วฮารุกะ!” คิชิโระตะโกนเสียงดัง เขาพยายามเหวี่ยงมีดอาคมเข้าใส่เงาปีศาจลิงเพื่อถ่วงเวลา

เงาปีศาจลิงไม่ตอบสนองต่อการโจมตีของคิชิโระ มันว่องไวอย่างเหลือเชื่อและพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเงาปีศาจสองตัวแรก แรงทั้งหมดของมันถูกส่งไปยังหมัดเงาที่หุ้มด้วยพลังงานมืด

ปัง!

คิชิโระยกแขนซ้ายขึ้นตั้งรับ เขาใช้พลังงานอาคมสร้างเกราะป้องกันบาง ๆ ขึ้นมา แต่แรงกระแทกก็รุนแรงมากเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ร่างของคิชิโระถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำอย่างจังจนเกิดเสียง โครม!

“อั๊ก!” คิชิโระกระอักอากาศออกมา คำรามอย่างเจ็บปวด แขนซ้ายของเขาชาไปหมด ความเจ็บปวดที่แขนส่งผลให้เขาปล่อยไฟฉายไปโดยไม่ตั้งใจ ไฟฉายกลิ้งไปตามพื้นและดับวูบลง ทิ้งให้บริเวณนั้นจมดิ่งลงสู่ความมืดสนิท

“คิชิโระ!” ฮารุกะกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น แสงสุดท้ายจากไฟฉายของคิชิโระทำให้เธอเห็นใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

เงาปีศาจลิงส่งเสียงคำรามด้วยความยินดีที่ได้เปรียบ มันหันกลับมาหาเหยื่อรายต่อไปที่หลบอยู่ข้างหลังก้อนหิน

“ฮารุกะ! วิ่งไปทางขวา! ฉันจะล่อมันเอง!” คิชิโระตะโกนสั่ง แม้จะเจ็บปวดแต่เขาก็พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนช้า ๆ

ฮารุกะไม่รอช้า เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะลังเล ความกลัว พุ่งเข้ามาครอบงำจิตใจ แต่เธอต้องสลัดมันทิ้งไป เธอเปิดฝา ขวดกักเก็บดวงวิญญาณ เพียงเล็กน้อย และยกนาฬิกาอาคมขึ้นดูอีกครั้ง

นาฬิกาอาคม ของเธอกลายเป็นแสงสว่างเดียวที่ส่องนำทางในความมืดมิด เธอใช้ข้อมูลจากนาฬิกาประเมินสถานการณ์

“ระยะห่าง 3 เมตร! มันกำลังจะกระโดดมาหาฉันแล้ว!” ฮารุกะตะโกนกลับไป

เธอตัดสินใจกระโดดพุ่งตัวไปด้านข้างทันทีที่เสียงนาฬิกาเตือน เงาปีศาจลิงกระโดดข้ามผ่านก้อนหินที่เธอเพิ่งหลบไปในชั่วพริบตา มันพุ่งชนผนังถ้ำด้านหน้าอย่างแรงจนหินแตกกระจาย

คิชิโระเห็นช่องว่าง เขาอาศัยความสามารถในการมองเห็นในความมืดที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มีดอาคม ในมือขวาของเขาเปล่งแสงสีฟ้าออกมา เขาพุ่งเข้าใส่เงาปีศาจลิงอย่างรวดเร็ว

“แกมัวแต่เล่นกับฮารุกะไม่ได้นะเฟ้ย!” คิชิโระตะโกน เขาแทงมีดอาคมเข้าใส่ไหล่ของมันอย่างแรง

ฉัวะ!

เงาปีศาจลิงส่งเสียงกรีดร้องที่ยาวและโหยหวน มันบิดตัวและเหวี่ยงแขนที่มีกรงเล็บแหลมคมมาใส่คิชิโระอย่างบ้าคลั่ง คิชิโระถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาใช้ความว่องไวของตัวเองหลบหลีกการโจมตีที่เกรี้ยวกราด

“มันเร็วและแข็งแรงกว่าตัวอื่นเยอะเลยนะฮารุกะ!” คิชิโระตะโกนบอกขณะหลบไปด้านข้าง “เกราะอาคมของฉันรับแรงกระแทกจากมันได้ไม่เต็มที่!”

“ฉันรู้!” ฮารุกะตอบกลับมา เธอพยายามวิ่งไปตั้งหลักในตำแหน่งที่เธอสามารถมองเห็นการต่อสู้ได้ชัดเจนที่สุด แม้จะมีเพียงแสงสลัว ๆ จากมีดอาคมของคิชิโระก็ตาม ความเหนื่อยล้า และ ความกลัว ทำให้ขาของเธอเริ่มสั่น

เธอมองไปยังเงาปีศาจลิงที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับคิชิโระ มันเคลื่อนไหวว่องไวจนตามองแทบไม่ทัน เธอใช้ นาฬิกาอาคม เพื่อตรวจจับ แก่นพลังงาน ของมัน

“คิชิโระ! หัวมัน! มันเร็วเกินไป!” ฮารุกะพยายามตะโกนบอก แต่เสียงของเธอก็ดังไม่พอที่จะสู้กับเสียงคำรามของเงาปีศาจลิงที่โกรธจัด

เงาปีศาจลิงเริ่มเปลี่ยนกลยุทธ์ มันไม่พุ่งเข้าใส่คิชิโระตรง ๆ อีกต่อไป แต่มันเริ่มกระโดดไปมาตามผนังถ้ำราวกับนักกายกรรมที่บ้าคลั่ง ทำให้คิชิโระต้องคอยระแวงการโจมตีจากทุกทิศทาง

“มันทำให้ฉันตามไม่ทัน!” คิชิโระสบถ มีดอาคมของเขาสะบัดไปในความมืดอย่างดุดัน แต่ก็ทำได้เพียงเฉียดฉิวเท่านั้น

ฮารุกะต้องตัดสินใจ เธอต้องหาทางทำให้เงาปีศาจลิง ช้าลง หรือ เปิดช่องว่าง ให้คิชิโระ

เธอเปิดฝาขวดกักเก็บวิญญาณออกมาเล็กน้อยอีกครั้ง แล้วร่ายคาถาป้องกันแบบรวดเร็ว

“โอม... เงาสู่การพันธนา! จงหยุดนิ่งในพริบตา!”

เธอร่ายคาถาระดับพื้นฐานที่เคยเรียนมา มันไม่ใช่คาถาโจมตี แต่เป็นคาถา ถ่วงเวลา ที่หวังว่าจะทำให้การเคลื่อนไหวของเงาปีศาจ ช้าลงเพียงเล็กน้อย

ทันใดนั้นเอง พลังงานมืด จากขวดวิญญาณยักษ์ที่เธอเพิ่งจับมาก็ทะลักออกมาผสมกับคาถาของเธออย่างไม่คาดคิด พลังงานมืดสีม่วงเข้มผสมกับแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ที่เธอร่ายออกมา กลายเป็นคลื่นพลังงานที่พุ่งเข้าใส่เงาปีศาจลิง

เปรี้ยง!

เงาปีศาจลิงถูกคลื่นพลังงานปะทะอย่างจัง มันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด การเคลื่อนไหว ที่รวดเร็วของมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด เพียงชั่ววินาทีเดียวเท่านั้น แต่มันก็เพียงพอแล้ว!

คิชิโระเห็นช่องว่าง เขาพุ่งตัวเข้าใส่ทันทีเหมือนกระสุนปืน มีดอาคมในมือขวาพุ่งตรงไปยัง หัว ของเงาปีศาจลิงอย่างแม่นยำ

ฉัวะ!

มีดอาคมทะลุเข้าไปในส่วนที่หนาแน่นที่สุดของหัวเงาปีศาจลิง เสียงกรีดร้อง ของมันดังสนั่นหวั่นไหวและเจ็บปวดกว่าครั้งไหน ๆ ร่างของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและแตกสลายออกเป็น เงาร่างเล็ก ๆ หลายร้อยเงา กระจายไปทั่วโถงถ้ำ มันพยายามรวมตัวกันใหม่ แต่การโจมตีของคิชิโระหนักหน่วงเกินกว่าที่จะฟื้นตัวได้ในทันที

ความเงียบ เข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคิชิโระและฮารุกะเท่านั้นที่ดังขึ้นในความมืด

“ฮารุกะ! ตอนนี้แหละ!” คิชิโระตะโกนเสียงแหบแห้ง เขายืนขาแข็งอยู่ตรงนั้นเพราะใช้พลังไปมากเกินไป

ฮารุกะรีบเปิดฝาขวดกักเก็บวิญญาณออกทันที คราวนี้เธอร่ายคาถาด้วยความเร็วและพลังงานที่มากกว่าเดิม ดวงวิญญาณสีเทาหม่น ขนาดเท่ากำปั้นที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศถูกดูดเข้าไปในขวดอย่างรวดเร็ว

แต่แล้ว ความผิดพลาด ก็เกิดขึ้น

ในขณะที่วิญญาณกำลังจะถูกดูดเข้าไปจนหมดสิ้น เงาร่างเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกมาจากเงาปีศาจลิงก็พุ่งเข้าใส่ คิชิโระ ที่กำลังยืนนิ่งด้วยความเหนื่อยล้า!

“คิชิโระ! ข้างหลัง!” ฮารุกะกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอยังร่ายคาถาอยู่ ไม่สามารถหยุดได้

เงาร่างเล็กพุ่งชนเข้าที่ สีข้าง ของคิชิโระอย่างจัง แรงกระแทกทำให้คิชิโระ ทรุดตัวลง เขาทิ้งมีดอาคมลงไปในความมืด และส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

กริ๊ง!

นาฬิกาอาคม บนข้อมือของฮารุกะส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง "การปะทะทางจิต! อันตราย!"

ทันทีที่เงาร่างเล็กพุ่งชนคิชิโระ ภาพมายา ก็พุ่งเข้าสู่จิตใจของฮารุกะอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายของเธอผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ภาพที่เธอเคย ทำผิดพลาด ในการเรียนจนทำให้เพื่อนในกลุ่มถูกลงโทษ ภาพความกลัวที่จะทำให้คิชิโระผิดหวัง

“แกไม่คู่ควรที่จะมีพลังนี้!” เสียงกระซิบเย็นเยือกของเงาปีศาจแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของฮารุกะ “แกคือจุดอ่อนของเขา! ปล่อยให้เขาตายไปพร้อมกับความผิดพลาดของแกซะ!”

ฮารุกะพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แต่การร่ายคาถาก็กำลังจะล้มเหลว ดวงวิญญาณในขวดเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง

คิชิโระที่กำลังทรุดตัวลงรู้สึกได้ถึง ความเย็นชา ที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย ความเหนื่อยล้า ทวีคูณเป็นหลายเท่าตัว เขารู้สึกเหมือนพลังงานทั้งหมดถูกดูดออกไปจากร่างกายอย่างรวดเร็ว

“ไม่... ฉัน... ฉันต้อง...” คิชิโระกัดฟันแน่น เขายกแขนที่บาดเจ็บขึ้นมา รวบรวมพลังงานอาคม เฮือกสุดท้ายไว้ที่ฝ่ามือ

เปรี้ยง!

คิชิโระปล่อย คลื่นพลังงานอาคม ออกมาจากฝ่ามือของเขาเข้าใส่เงาร่างเล็กที่กำลังเกาะอยู่บนสีข้างของเขา เงาร่างเล็กถูกคลื่นพลังงานกระแทกออกไปอย่างรุนแรงและแตกสลายหายไปในความมืด

การโจมตีของคิชิโระปลดปล่อยฮารุกะออกจากภาพมายาได้ทันท่วงที ฮารุกะกลับมามีสติอีกครั้ง เธอรีบเร่งร่ายคาถากักเก็บจนจบในเสี้ยววินาที

แกร็ก!

ฝาขวดปิดลงอย่างแน่นหนา ดวงวิญญาณถูกกักเก็บไว้ได้อย่างสมบูรณ์

ฮารุกะรีบพุ่งไปหาคิชิโระทันที เขาตัวสั่นเทาอย่างรุนแรงและกำลังพยายามหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก

“คิชิโระ! นายเป็นอะไรมากไหม!” ฮารุกะถามเสียงสั่นเทา เธอช่วยพยุงเขาให้พิงกับผนังถ้ำ

“ฉัน... ฉันไม่เป็นไร” คิชิโระพูดเสียงแผ่ว “แค่... หมดแรง... เงาพวกนั้น... มันดูดพลังงานของฉันไปหมดเลย”

ฮารุกะสังเกตเห็น รอยช้ำสีดำเข้ม ปรากฏอยู่บนสีข้างของคิชิโระอย่างชัดเจน มันเป็นร่องรอยของการถูกพลังงานมืดเข้าปะทะอย่างจัง

“นี่มันรุนแรงมากนะคิชิโระ” ฮารุกะกล่าวด้วยความกังวล

คิชิโระพยายามยิ้มให้เธอ “ก็แค่รอยช้ำ... แต่เราจัดการมันได้แล้วใช่ไหมล่ะ”

ฮารุกะมองไปยังขวดกักเก็บวิญญาณในมือของเธอ แล้วมองกลับมาที่คิชิโระ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“ใช่... เราทำได้แล้ว” ฮารุกะตอบ “แต่เราจะยังไปต่อในสภาพนี้ไม่ได้แล้วนะ เราต้องหาที่ พัก แล้วก็ รักษา นายให้ได้ก่อน”

คิชิโระพยักหน้าอย่างช้า ๆ เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านได้อีกแล้ว ฮารุกะจึงพยุงคิชิโระให้เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ มีดอาคม ของคิชิโระถูกเรียกกลับมาอยู่ในมือของเขาอย่างยากลำบาก และคิชิโระก็มอบมันให้ฮารุกะถือไว้แทนเพื่อป้องกันตัว

“ฉัน... ฉันจะพานายไปเอง” ฮารุกะกระซิบ เธอใช้มือข้างหนึ่งจับมือของคิชิโระแน่น เพื่อส่งมอบความมั่นใจที่เธอยังคงมีเหลืออยู่ไปให้เขา

พวกเขาเดินโซซัดโซเซไปตามรางรถเข็นเหล็กที่ทอดตัวลึกเข้าไปในความมืดมิด เสียงคำรามกึกก้องของการต่อสู้เมื่อครู่จางหายไป เหลือไว้เพียงความเงียบงันและความหนาวเย็นที่กัดกินเข้ามา

ทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเหนื่อยล้าถึงขีดสุด การต่อสู้กับเงาปีศาจลิงได้ทำให้พวกเขาใช้พลังงานสำรองทั้งหมดไปแล้ว และการเดินต่อไปข้างหน้าโดยที่ยังไม่รู้ว่ามีอะไรซุ่มซ่อนอยู่อีกนั้น ถือเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดของชีวิต...