เข้าสู่ระบบ5
จุดเห็นใจ มือสากเลื่อนขึ้นมาเช็ดมุมปากที่เปรอะเปื้อนน้ำของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะหยิบเเพนตี้สีชมพูขึ้นมาจับขาเรียวสวยยกขึ้นใส่ซึ่งไม่ต่างจากเด็ก “ใส่เองได้ค่ะ” คนที่นอนแผ่ล้าบนเตียง เมื่อหันลงไปมองว่าคนตัวโตกำลังใส่สิ่งน้อยชิ้นให้ก็รีบลุกขึ้นมามองเขาด้วยสายตาเขินอาย เเต่ลึกในใจเธอกลับชอบการกระทำของเขา “ไม่เป็นไร” “ผมเป็นคนถอด” เขาตอบกลับไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมากก็เเค่เขาเป็นคนถอดก็เป็นคนสวมใส่คืนให้เธอ เมื่อใส่เจ้าสามเหลี่ยมเสร็จตามด้วยกางเกงยีนส์ขายาวอ้าเอวกางเกงให้กว้าง “…” เเพรวพยายามกลั้นยิ้มกับสิ่งที่คนด้านล่างทำให้ มันหนุบหนับหัวใจ เธอโชคดีสมพรปากมากที่ขอให้เจอคนดี ๆ ซึ่งถือว่าเขาดีมากเลยเธอใช้เซ้นส์ผู้หญิงในตัวรับประกัน “เรียบร้อยเเล้วครับ” “ขอบคุณ คุณที่สนใจผม” เขาเอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจของเขาสะท้อนออกมาหาคนตัวเล็ก “ค่ะ” จะจบเเล้วเหรอทำไมรู้สึกใจหายจัง งี้เธอก็ไม่ได้เจอคนหน้าหล่อถูกใจแบบพี่เขาอีกล่ะสิ อยากบอกว่าขอเช่าตัวต่อเวลาไว้หลาย ๆ วันจัง เเต่กลัวเขาจะมองไม่ดี “บ้านพักอยู่ไหน” “ดึกมากเเล้วเดี๋ยวไปส่งครับ” เขาหยิบมือถือเปิดนาฬิกาเข้าไปดูพบว่าตอนนี้ตีหนึ่งเเล้ว หากปล่อยให้เธอกลับคนเดียวคงไม่ปลอดภัย ยิ่งเป็นผู้หญิงอาจจะถูกลักทรัพย์ “ค่ะ ฉันอยู่ใกล้กรุงเวียนนา” เธอบอกเขาไปง่าย ๆ อย่างไม่ระเเวงอะไรในตัวเขาเลย “ทางเดียวกัน” เราทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปจุดรอรถประจำทาง ตอนนี้เข้าสู่เช้ามืดของวันใหม่ทำให้คนบนท้องถนนมีน้อย ความเงียบสะงัดของถนนเเละการที่เราได้ลึกซึ้งเห็นอะไรต่ออะไรไปทั้งหมดเเล้ว ไม่สิเขาเห็นของเธอเเค่ฝ่ายเดียว จึงพอกล้าจะชวนคุยทำลายความเงียบ “พี่อายุมากกว่า” “ฉันเรียกพี่ได้ไหม” เธอหันไปถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มตาหยีไปให้ “ได้ครับ” “งั้นพี่เรียกเราว่าหนูได้ไหม” เขาถามกลับพร้อมกับมองใบหน้าสวยด้วยเเววตาเป็นประกาย คนที่วัน ๆ เอาเเต่เรียนเเละทำงานพอวันหนึ่งได้เจอคนที่ถูกใจเขาก็อยากสานสัมพันธ์ต่อ เเต่ทว่าเขาต้องประเมินตัวเองเอาไว้ว่าเขาเเละเธอมันคนละระดับ เธออยู่สูงส่วนเขามันต่ำ “ได้สิคะ” “หนูชื่อเเพรวนะ” เราทั้งสองคนสื่อสารกันเป็นภาษาอังกฤษ ก่อนที่เธอจะถามคนตัวโตต่อ “พี่ชื่ออาโล” “พี่เป็นลูกครึ่งออสเตรียไทยนิ่” เสียงเล็กถามเขากลับด้วยความตื่นเต้น “ใช่ครับ” “เเม่พี่เป็นคนไทย” “หนูก็เป็นคนไทยนะ” “มาเป็นนักเรียนเเลกเปลี่ยนที่นี่หนึ่งปี” “เรียนเก่งมากครับ” ชายหนุ่มชมคนตัวเล็กข้าง ๆ “ชมเกินไปค่ะ” “ก็เเค่อ่านหนังสือทุกวัน” สองมือบางประสานกันไว้ด้านหลังตอบกลับด้วยความเขินอาย “เเล้วทำไม?” เขาอ้ำอึ้งเล็กน้อยที่จะถามเรื่องนั้น “ถึงมาประมูลงานเเบบนี้ใช่ไหมคะ” เธอรีบตอบกลับเมื่อรุ่นพี่ต้องการจะถามอะไร “ครับ” “เพราะเพื่อนสามคนนั้นเเหละค่ะ” “อยากให้หนูมาเปิดหูเปิดตา” เธอทำหน้ายู่เมื่อนึกถึงเพื่อนต่างชาติสามคนที่ยุยงให้เธอมางานแบบนี้ “อ๋อ เข้าใจเเล้วครับ” “เเล้วพี่ล่ะ” “ก็เพิ่งทะ..ทำแบบนั้นครั้งเเรก” “ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้คะ” ให้เธอเดาพี่เขาคงต้องมีปัญหาเรื่องการเงิน “พี่ต้องการเงินไปจ่ายค่าเทอมครับ” “หลังเลิกเรียนพี่ทำงานพาสไทม์ประจำอยู่เเล้ว” “เเต่มันก็ไม่พอ” เธอเดาถูก สาเหตุอันดับหนึ่งของคนที่มาทำงานกลางคืนเเละยิ่งเป็นงานบริการร่างกายก็คือต้องการเงินด่วนเเละรวดเร็ว “ขยันจังเลยค่ะ” ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยโดยไม่ได้ทันสนใจสิ่งรอบข้างสองขาเดินช้าลงพร้อมกันเพราะอยากทำความรู้จักกันให้มากขึ้น จนกระทั่ง ฟุ้บ! “เอามาเลย” “คนนี้เเหละ” จู่ ๆ ชายฉกรรจ์สองคนรูปร่างสูงใหญ่คลุมไอ้โม่งสีดำเหลือเพียงสองตาขับรถบิ๊กไบท์เข้ามาประชิด เหมือนรอจังหวะไว้เเล้วเพราะตรงที่มันทำการกระชากกระเป๋าเป้เเสงสว่างตรงนี้ไม่มีเลย จะมีเเสงอีกทีต้องเดินไปอีกสิบก้าว “พี่ครับอย่าเอาของผมไปเลย” “ช่วงนี้ผมไม่มีเงิน” ร่างสูงรีบวิ่งตามรถบิ๊กไบท์ขับด้วยความเร็ว แต่ยังไงก็ไม่สามารถวิ่งทันได้ “เห่อ เเหะ” เขามองเเสงไฟของรถเล็กลงจนวับหายไปกับตา เขาหมดเเล้ว มันคล้ายกับคนสิ้นใจ สองขาอ่อนเเรงคุกเข่านั่งลงตรงหนังสือเรียนสามเล่มกับกระเป๋าเป้ใบเก่าเหลือเพียงสองอย่างนี้ ส่วนกระเป๋าเงินกับซองเงินประมูลสองคนนั้นเอาไปหมดเลย ตอนนี้เขาไม่มีอะไรติดตัวเลย บัตรนักศึกษา พาสสปอร์ตสูญเสียไปหมดเเล้ว “พี่อาโล” “เห่อ” ร่างบางที่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า เธอเคยเห็นเเต่ข่าวในทีวีไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับคนใกล้ชิดขนาดนี้ หญิงสาวค่อย ๆ วิ่งตามหลังเขามาหอบหายใจเอาอากาศเข้าเต็มปอด ก่อนจะมองเเผ่นหลังหนาที่นั่งสิ้นประดาอยู่ “พี่ไม่เหลืออะไรเเล้ว” “พี่ยังเหลือหนูนะ” ร่างเล็กนั่งลงให้ความสูงตัวเองเท่ากับรุ่นพี่หนุ่ม มือบางเเตะเข้าที่มือสากเปื้อนหยดน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลออกมามากเมื่อเธอปลอบ “เเพรว” “ฮึก” เขาเหนื่อยเหลือเกิน ชีวิตที่ผ่านมาเขาพยายามอยู่ตลอด ต่อสู้กับความยากลำบากที่มีอุปสรรคมานับไม่ถ้วน ความอบอุ่นของเธอหรือการมีเธอ มันช่วยเป็นเเรงผลักดันให้เขาไปต่อได้อีกครั้ง จนตอนนี้เราทั้งสองลงจากรถประจำทาง ฉันพาอาโลเข้ามาอยู่ในบ้านพักของตนเองก่อน กุญเจบ้านพี่เขาก็โดนไอบ้าพวกนั้นเอาไปด้วย จะหาช่างไปงัดก็คงจะต้องเป็นพรุ่งนี้เช้า กฏของบ้านพักห้ามบุคคลภายนอกเข้ามา เเต่ทว่าเธอมีเหตุผลที่จะชี้เเจงอยู่เเล้ว ชีวิตคนคนหนึ่งจะทิ้งให้เขาเร่ร่อนนอนข้างทางได้อย่างไร “พี่รอตรงนี้ก่อนนะ” “หนูจะเข้าไปเอาชุดมาให้เปลี่ยน” “ขอบคุณครับ” คนปัญหาชีวิตเยอะอย่างเขาที่เกือบจะหมดเเสงสว่าง วันนี้เหมือนเขาเริ่มเห็นลำเเสงที่จะส่องสว่างนำทางชีวิตเขาเเล้ว “มาเเล้วค่ะ” “เสื้อตัวนี้ใหญ่ที่สุดเเล้วค่ะ” “เเละนี่อุปกรณ์อาบน้ำใช้ของเเพรวไปก่อนนะ ของดีทั้งนั้น” “ไม่ต้องกลัวเเพ้เลย” มือบางยื่นเสื้อผ้าพร้อมของใช้จำเป็นให้ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม “ขอบคุณเเพรวมากนะครับ” “หนูจะไม่มีปัญหาใช่ไหม” เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วง ยิ่งหญิงสาวเข้ามาช่วยเหลือโดยไม่นึกรังเกียจเขายิ่งเกร็งใจเธอ “ไม่หรอกค่ะ” “เพื่อนสามคนตื่นมาคงจะดีใจมากกว่า” “เพราะเพื่อนหนูปลื้มพี่มาก” “ส่วนเรื่องพี่เลี้ยงหนูมีเหตุผลค่ะ” “อาบน้ำเถอะค่ะ จะตีสามเเล้ว” เขายิ้มรับน้ำตาพลันจะไหลออกมาอีกเเล้ว เมื่ออาบน้ำเสร็จหญิงสาวก็นำหมอนเเละผ้าห่มมาวางไว้บนโซฟา เขายิ้มให้กับการกระทำนั้น ก่อนสายตาจะมองไปห้องนอนของเธอที่มีเธอรออยู่ประตูหน้าห้องตัวเอง “ฝันดีครับ” เมื่อเขาบอกฝันดีเธอไป ร่างบางก็ทำปาก ‘ฝันดี’ กลับคืนมา เเละมือบางยกมือบ้ายบายก่อนจะปิดประตูเข้าห้องนอนตัวเองไป13จุดดีใจมือบางกำแท่งสีขาวเอาไว้แน่นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดดันเกิดจนได้ ฮอร์โมนคุณแม่เริ่มพุ่งหนักเธอรู้สึกโกรธที่คนเป็นพ่อของเด็กไม่ยอมระวัง เธออายุสิบเจ็ดปลาย ๆ เท่ากับว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ สองขาค่อย ๆ ย่อลงนั่งลงบนพื้นห้องน้ำความสั่นกลัวเริ่มเข้ามาเธอจะบอกพ่ออย่างไรดี ผลตรวจอาจจะผิดก็ได้ เมื่อคิดแบบนั้นคนตัวเล็กก็รีบคว้ากระเป๋าออกไปโรงพยาบาล“ยินดีด้วยคุณพันธิตา ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์”“แต่ว่าอายุยังไม่ถึงเลย ไม่ทราบคุณแม่ตั้งใจท้องหรือถูกข่มขืนมาคะ” เนื่องจากตอนนี้มีคุณแม่วัยใสจำนวนมาก ทางโรงพยาบาลจึงมีการสอบถามกันตัวต่อตัว เพื่อจะได้ช่วยแก้ไขและลดปัญหาเด็กเกิดในครอบครัวไม่พร้อม และสามารถยุติการตั้งครรภ์ได้หากเป็นกรณีถูกข่มขืนหรือปัญหาทางร่างกายอย่างออทิสติกจะโดนข่มขืนก็ไม่ใช่เพราะเธอเองต่างหากที่สมยอม เธอไม่ผลักภาระโยนให้เขาแน่ ๆ“ตะตั้งใจค่ะ” หญิงสาวยกมือลูบหน้าท้องแบนราบตอบกลับคุณหมอสาวด้วยจิตใจเลื่อนลอย เพราะกำลังคิดว่าจะใช้เหตุผลอะไรไปอ้างคุณพ่อดี“หมอจะจ่ายยาบำรุงครรภ์ไปให้ทานนะ หลัก ๆจะเป็นโฟลิกตัวนี้ช่วยสร้างระบบประสาทและสมองของเด็กทานวันละหนึ่งเม็ด ห้ามขาดนะ”“
12จุดราบรื่นเขายังเป็นเด็กฝึกงานบริษัทก่อสร้างลึกลับแห่งนี้ งานที่เพิ่มมาคือตรวจเอกสารวัสดุก่อสร้างที่ฝ่ายจัดซื้อร้องคำขอมา เอกสารค่อนข้างต้องใช้สมาธิและความรอบคอบบวกกับประสบการณ์ เมื่อเห็นพี่มือซ้ายพี่มือขวาคุณฮามิชเข้ามา“สวัสดีครับพี่”“อืม” เรียมตอบในลำคอ“ดี” ฮัตสันยักคิ้วให้เขาลังเลว่าควรจะถามดีไหม หลังจากถกเถียงในหัวเขาว่าควรถามออกไปดีกว่า“พี่ครับ” “คือว่า…”“รีบพูดมาอาโลฉันมีงานต้องทำ” มือขวาอย่างเรียมรีบเอ่ยออกมาเสียงเข้ม เขาค่อนข้างหงุดหงิดนิดหน่อยเพราะต้องวางแผนรับมือกับมาเฟียกลุ่มบอสเนีย“งานเอกสารของผมรอบนี้” “มันงานของผมจริง ๆ ใช่ไหมครับ” ปากกาเขาถือวางลงรอคำตอบอนุมัติ“อืม งานมึงนั่นแหละ”“นายให้ทำ” “และนี่เอาไป!”ปึก! เสียงโยนวัตถุแข็งบางอย่างลงบนโต๊ะอย่างแม่นมือเพียงเท่านั้น อาโลแทบจะเกือบสติหลุดมันคือ ปืน!“ให้ผมทำไมครับ” ชายหนุ่มถามเสียงสั่นกลัว ว่าแล้วที่นี่มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น“เอาไว้ป้องกันตัว” “กูจะสอนให้” ฮัตสันพูดต่อจากมือขวาทันที หลังจากนั้นเราสามคนต่างทำงานภายในห้องทำงานไร้เสียง เขาไม่ได้ถามอะไรกลับเพราะกลัวปืนที่ตัวเองได้จะลั่นใส่กะบาลตัวเองและทุก
11จุดเป็นของกันและกัน 2 NCลิ้นเล็กค่อย ๆ แตะลงหัวมนตัดสีชมพูเคยเข้าใจว่าส่วนนี้ของมนุษย์นั้นสกปรก เเต่เมื่อได้สัมผัสมันของเขากลับดูดี มีแต่กลิ่นชายแท้เธอกลับรู้สึกตื่นเต้น“อ่า” ลิ้นเล็กแตะวนไปมาอย่างไม่รู้ภาษากวักลิ้นเข้าปากชิมน้ำสวาทของชายหนุ่มเมื่อได้ยินเสียงเขาครางกลับรู้สึกฮึกเหิมอยากลองอะไรมากกว่านี้ คลิปที่เปิดดูเมื่อช่วงกลางวันกับกลุ่มเพื่อนสาวเธอเห็นสาวชาวฝรั่งกำลังเอาลำแท่งเข้าปากพร้อมมือจับลำช่วย ตอนนี้เธอกำลังเรียนแบบในคลิป แต่ด้วยขนาดมือที่เล็กทำให้ต้องจับสองมือช่วยกันประคอง“ทำไมหนูเก่งจัง” เขาก้มมองคนตัวเล็กพยายามเอาตัวตนของเขาเข้าปากแต่ขนาดใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยเพราะเขาได้เชื้อพ่อชาวออสเตรียมามากกว่าแม่ เธอเอาเข้าลำบากจนเขาเห็นน้ำตาไหลออกมาจากหางตา“หนูทำดีไหม” “รู้สึกดีหรือเปล่า ฮึก” เธอผละออกมามองหน้าถาม“ดีครับ” “ดีมาก ดีเหมือนเคยทำให้คนอื่น” เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเคยอะไรไม่เคยอะไรเลยพูดไปแบบนั้น จนคนด้านล่างจ้องมองด้วยสายตาง้องอน“ไม่เคยค่ะ” “หัดทำครั้งแรก” ก่อนคนตัวเล็กจะพูดยกยอตัวเอง จากนั้นเธอไม่ปล่อยให้เสียเวลาก้มลงละเลงลิ้นต่อ ตามด้วยเพิ่มสกิลโดยการดันมันเข้าปากเล
10จุดเป็นของกันและกัน NCชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาในซอย ก่อนลุงร้านกุญแจรีบเดินเข้ามาหาเหมือนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว“พ่อหนุ่ม” “นี่ ๆ วันนี้เมียลุงทำกับข้าวหลายอย่าง”“เอาไว้กินนะ” ชายสูงวัยร่างท้วมยื่นกับข้าวใส่กล่องแพ็คอย่างดีไว้สองอย่าง เขาสังเกตคนผ่านไปมาแถวนี้ตลอดก็พอรับรู้ว่าชายหนุ่มรูปหล่อนี้น่าสงสารและเข้มแข็งในการใช้ชีวิต“ขอบคุณครับลุง” “ผมซื้อน้ำเต้าหู้มา”“งั้นผมแลกกับอาหารลุงแล้วกัน” อาโลหยิบถุงน้ำเต้าหู้เตรียมจะยื่นไปให้“โอ๊ย ไม่เอา ๆ” “ลุงอิ่มแล้ว” มือหยาบกระด้างรีบดันถุงน้ำเต้าหู้อุ่น ๆ ออก เขาอยากให้คนตรงหน้ากินให้อิ่มนอนให้หลับก็พอ“วันนี้ลุงเห็นแฟนเราหอบของเต็มเลย” “รีบกลับไปเถอะ” จากนั้นคุณลุงก็เดินกลับเข้าไปในตัวร้านทันที เพราะมีลูกค้าเข้ามาให้ปั๊มกุญแจอีกสองเจ้าเมื่อได้ยินในสิ่งลุงพูดสองขาก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินจนผมปกหน้าผากปลิวไปตามแรงลม ‘ทำไมกูมีความสุขจังว่ะ’ แค่รู้ว่ากลับมาแล้วมีคนรอก๊อก ก๊อกนานหลายนาทีกว่าประตูจะเปิดจนมือเเกร่งตั้งท่าจะเคาะอีกครา เเต่แล้วประตูบานเก่าก็ค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ“พี่กลับมาแล้วครับ” ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาก่อนทว่าแสงสว่างในห้องไม่มีเลย มืดสนิ
9จุดเริ่มต้นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีเดินเข้ามาในตึกผู้บริหาร นี่ไม่ใช่การทำงานครั้งแรก แต่เป็นงานที่เขารู้สึกประหม่ามากที่สุดความรู้สะสมในห้องเรียนมาจะถูกนำมาใช้ที่นี่“ชื่อวชิรวิทย์หรือเปล่า” เขาหันไปตามเสียงเรียกชื่อของเขาไม่ค่อยชัดนัก ก่อนจะรีบโค้งตัวทำความเคารพชายรูปร่างสูงกำยำสวมแว่นสีดำพร้อมกับมีไมค์ข้างหู เเละของตาเขาดันเหลือบเข้าไปเห็นปืนสั้นด้ามหลังที่ล้นขอบกางเกงขึ้นมา“ครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“อ่านงานในส่วนของเราเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มตรงหน้าถามย้ำอีกครั้ง“ผมอ่านเรียบร้อยครับ” “เชิญเข้าไปด้านใน” เขาเดินตามร่างเกรงขามเข้าไปในห้องประตูเหล็กหนาสวิงปิด เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับว่าโต๊ะทำงานคาดว่าน่าจะเป็นโต๊ะคุณฮามิช โมเซอร์ เจ้าของบริษัท Alpha Engineering เเต่ทว่าไม่พบกลับพบเพียงชายรูปร่างสูงใหญ่เหมือนคนเเรกแทน“คุณคือคนที่นายเลือก” “อย่าทำให้นายเราผิดหวัง”“นี่คืองานทั้งหมดของบริษัท” “เอาไปศึกษาอ่านทำความเข้าใจให้หมด”“เวลานายถามอะไรต้องตอบได้” “สงสัยอะไรถาม” “ผมชื่อเรียมมือขวาคุณฮามิช” คนอยู่ในห้องบอกชื่อก่อน ตามด้วย“ผมฮัตสันมือซ้าย” คนมารับผ
8จุดปรับตัว“แน่ใจนะคะว่าไม่ได้เป็นอะไร” หญิงสาวเเหงนหน้าเข้าไปถาม ก่อนจะต้องหลับตาปี๋เมื่อคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว“ครับหนู” เขาตอบเสียงเบาหวิว อมยิ้มเมื่อคนตรงหน้าทำปากจู๋กำลังรอเขาจุมพิตเเต่เเล้วเธอก็รอเก้อเมื่อไม่มีปากหนามาเเตะปากของเธอสักที“หนูนึกว่าพี่จะจุ้ปปากเสียอีก ชิ๊” เเพรวรีบถอยตัวกลับในมือเธอถือเพียงเเค่เครื่องสำอางค์ของตัวเอง ส่วนของที่เหลือคนตัวสูงเเย่งเธอถือไปหมดแล้ว“คนเยอะ” ผมมองซ้ายขวาวันนี้วันหยุดทำให้ในห้างคนค่อนข้างเยอะ เเต่หญิงสาวกระโดกกระเดกจนไม่ทันได้สังเกตคนรอบข้าง “ไม่เห็นแคร์เลย” “เขาไม่รู้จักเราเสียหน่อย” หญิงสาวพูดเชิงน้อยใจ ก่อนจะรีบหันไปข้างหน้าเดินนำผมไปก่อน ผมรู้ว่าเธอไม่ได้งอนจริงจัง เมื่อเห็นร่างบางเริ่มห่างออกไปสองขาก็เร่งความเร็วขึ้น ของมากมายอยู่ในมือเขารีบย้ายมันมาถือข้างเดียวเเละเอื้อมมือของตัวเองคว้าเข้าที่มือนุ่ม พอหันไปสบตาคนสวยตรงหน้าก็ส่งยิ้มมาให้เเละเราสองคนก็เข้ามาอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก“เป็นยังไงบอกเเล้วไม่เชื่อ” “ว่าห้องเล็ก”“ก็ตอนนั้นพอลองจินตนาการมันน่าจะไม่ได้เล็กขนาดนี้นี่นา” “หรือแพรวซื้อของเยอะ







