Se connecter5
จุดเห็นใจ มือสากเลื่อนขึ้นมาเช็ดมุมปากที่เปรอะเปื้อนน้ำของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะหยิบเเพนตี้สีชมพูขึ้นมาจับขาเรียวสวยยกขึ้นใส่ซึ่งไม่ต่างจากเด็ก “ใส่เองได้ค่ะ” คนที่นอนแผ่ล้าบนเตียง เมื่อหันลงไปมองว่าคนตัวโตกำลังใส่สิ่งน้อยชิ้นให้ก็รีบลุกขึ้นมามองเขาด้วยสายตาเขินอาย เเต่ลึกในใจเธอกลับชอบการกระทำของเขา “ไม่เป็นไร” “ผมเป็นคนถอด” เขาตอบกลับไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมากก็เเค่เขาเป็นคนถอดก็เป็นคนสวมใส่คืนให้เธอ เมื่อใส่เจ้าสามเหลี่ยมเสร็จตามด้วยกางเกงยีนส์ขายาวอ้าเอวกางเกงให้กว้าง “…” เเพรวพยายามกลั้นยิ้มกับสิ่งที่คนด้านล่างทำให้ มันหนุบหนับหัวใจ เธอโชคดีสมพรปากมากที่ขอให้เจอคนดี ๆ ซึ่งถือว่าเขาดีมากเลยเธอใช้เซ้นส์ผู้หญิงในตัวรับประกัน “เรียบร้อยเเล้วครับ” “ขอบคุณ คุณที่สนใจผม” เขาเอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจของเขาสะท้อนออกมาหาคนตัวเล็ก “ค่ะ” จะจบเเล้วเหรอทำไมรู้สึกใจหายจัง งี้เธอก็ไม่ได้เจอคนหน้าหล่อถูกใจแบบพี่เขาอีกล่ะสิ อยากบอกว่าขอเช่าตัวต่อเวลาไว้หลาย ๆ วันจัง เเต่กลัวเขาจะมองไม่ดี “บ้านพักอยู่ไหน” “ดึกมากเเล้วเดี๋ยวไปส่งครับ” เขาหยิบมือถือเปิดนาฬิกาเข้าไปดูพบว่าตอนนี้ตีหนึ่งเเล้ว หากปล่อยให้เธอกลับคนเดียวคงไม่ปลอดภัย ยิ่งเป็นผู้หญิงอาจจะถูกลักทรัพย์ “ค่ะ ฉันอยู่ใกล้กรุงเวียนนา” เธอบอกเขาไปง่าย ๆ อย่างไม่ระเเวงอะไรในตัวเขาเลย “ทางเดียวกัน” เราทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปจุดรอรถประจำทาง ตอนนี้เข้าสู่เช้ามืดของวันใหม่ทำให้คนบนท้องถนนมีน้อย ความเงียบสะงัดของถนนเเละการที่เราได้ลึกซึ้งเห็นอะไรต่ออะไรไปทั้งหมดเเล้ว ไม่สิเขาเห็นของเธอเเค่ฝ่ายเดียว จึงพอกล้าจะชวนคุยทำลายความเงียบ “พี่อายุมากกว่า” “ฉันเรียกพี่ได้ไหม” เธอหันไปถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มตาหยีไปให้ “ได้ครับ” “งั้นพี่เรียกเราว่าหนูได้ไหม” เขาถามกลับพร้อมกับมองใบหน้าสวยด้วยเเววตาเป็นประกาย คนที่วัน ๆ เอาเเต่เรียนเเละทำงานพอวันหนึ่งได้เจอคนที่ถูกใจเขาก็อยากสานสัมพันธ์ต่อ เเต่ทว่าเขาต้องประเมินตัวเองเอาไว้ว่าเขาเเละเธอมันคนละระดับ เธออยู่สูงส่วนเขามันต่ำ “ได้สิคะ” “หนูชื่อเเพรวนะ” เราทั้งสองคนสื่อสารกันเป็นภาษาอังกฤษ ก่อนที่เธอจะถามคนตัวโตต่อ “พี่ชื่ออาโล” “พี่เป็นลูกครึ่งออสเตรียไทยนิ่” เสียงเล็กถามเขากลับด้วยความตื่นเต้น “ใช่ครับ” “เเม่พี่เป็นคนไทย” “หนูก็เป็นคนไทยนะ” “มาเป็นนักเรียนเเลกเปลี่ยนที่นี่หนึ่งปี” “เรียนเก่งมากครับ” ชายหนุ่มชมคนตัวเล็กข้าง ๆ “ชมเกินไปค่ะ” “ก็เเค่อ่านหนังสือทุกวัน” สองมือบางประสานกันไว้ด้านหลังตอบกลับด้วยความเขินอาย “เเล้วทำไม?” เขาอ้ำอึ้งเล็กน้อยที่จะถามเรื่องนั้น “ถึงมาประมูลงานเเบบนี้ใช่ไหมคะ” เธอรีบตอบกลับเมื่อรุ่นพี่ต้องการจะถามอะไร “ครับ” “เพราะเพื่อนสามคนนั้นเเหละค่ะ” “อยากให้หนูมาเปิดหูเปิดตา” เธอทำหน้ายู่เมื่อนึกถึงเพื่อนต่างชาติสามคนที่ยุยงให้เธอมางานแบบนี้ “อ๋อ เข้าใจเเล้วครับ” “เเล้วพี่ล่ะ” “ก็เพิ่งทะ..ทำแบบนั้นครั้งเเรก” “ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้คะ” ให้เธอเดาพี่เขาคงต้องมีปัญหาเรื่องการเงิน “พี่ต้องการเงินไปจ่ายค่าเทอมครับ” “หลังเลิกเรียนพี่ทำงานพาสไทม์ประจำอยู่เเล้ว” “เเต่มันก็ไม่พอ” เธอเดาถูก สาเหตุอันดับหนึ่งของคนที่มาทำงานกลางคืนเเละยิ่งเป็นงานบริการร่างกายก็คือต้องการเงินด่วนเเละรวดเร็ว “ขยันจังเลยค่ะ” ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยโดยไม่ได้ทันสนใจสิ่งรอบข้างสองขาเดินช้าลงพร้อมกันเพราะอยากทำความรู้จักกันให้มากขึ้น จนกระทั่ง ฟุ้บ! “เอามาเลย” “คนนี้เเหละ” จู่ ๆ ชายฉกรรจ์สองคนรูปร่างสูงใหญ่คลุมไอ้โม่งสีดำเหลือเพียงสองตาขับรถบิ๊กไบท์เข้ามาประชิด เหมือนรอจังหวะไว้เเล้วเพราะตรงที่มันทำการกระชากกระเป๋าเป้เเสงสว่างตรงนี้ไม่มีเลย จะมีเเสงอีกทีต้องเดินไปอีกสิบก้าว “พี่ครับอย่าเอาของผมไปเลย” “ช่วงนี้ผมไม่มีเงิน” ร่างสูงรีบวิ่งตามรถบิ๊กไบท์ขับด้วยความเร็ว แต่ยังไงก็ไม่สามารถวิ่งทันได้ “เห่อ เเหะ” เขามองเเสงไฟของรถเล็กลงจนวับหายไปกับตา เขาหมดเเล้ว มันคล้ายกับคนสิ้นใจ สองขาอ่อนเเรงคุกเข่านั่งลงตรงหนังสือเรียนสามเล่มกับกระเป๋าเป้ใบเก่าเหลือเพียงสองอย่างนี้ ส่วนกระเป๋าเงินกับซองเงินประมูลสองคนนั้นเอาไปหมดเลย ตอนนี้เขาไม่มีอะไรติดตัวเลย บัตรนักศึกษา พาสสปอร์ตสูญเสียไปหมดเเล้ว “พี่อาโล” “เห่อ” ร่างบางที่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า เธอเคยเห็นเเต่ข่าวในทีวีไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับคนใกล้ชิดขนาดนี้ หญิงสาวค่อย ๆ วิ่งตามหลังเขามาหอบหายใจเอาอากาศเข้าเต็มปอด ก่อนจะมองเเผ่นหลังหนาที่นั่งสิ้นประดาอยู่ “พี่ไม่เหลืออะไรเเล้ว” “พี่ยังเหลือหนูนะ” ร่างเล็กนั่งลงให้ความสูงตัวเองเท่ากับรุ่นพี่หนุ่ม มือบางเเตะเข้าที่มือสากเปื้อนหยดน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลออกมามากเมื่อเธอปลอบ “เเพรว” “ฮึก” เขาเหนื่อยเหลือเกิน ชีวิตที่ผ่านมาเขาพยายามอยู่ตลอด ต่อสู้กับความยากลำบากที่มีอุปสรรคมานับไม่ถ้วน ความอบอุ่นของเธอหรือการมีเธอ มันช่วยเป็นเเรงผลักดันให้เขาไปต่อได้อีกครั้ง จนตอนนี้เราทั้งสองลงจากรถประจำทาง ฉันพาอาโลเข้ามาอยู่ในบ้านพักของตนเองก่อน กุญเจบ้านพี่เขาก็โดนไอบ้าพวกนั้นเอาไปด้วย จะหาช่างไปงัดก็คงจะต้องเป็นพรุ่งนี้เช้า กฏของบ้านพักห้ามบุคคลภายนอกเข้ามา เเต่ทว่าเธอมีเหตุผลที่จะชี้เเจงอยู่เเล้ว ชีวิตคนคนหนึ่งจะทิ้งให้เขาเร่ร่อนนอนข้างทางได้อย่างไร “พี่รอตรงนี้ก่อนนะ” “หนูจะเข้าไปเอาชุดมาให้เปลี่ยน” “ขอบคุณครับ” คนปัญหาชีวิตเยอะอย่างเขาที่เกือบจะหมดเเสงสว่าง วันนี้เหมือนเขาเริ่มเห็นลำเเสงที่จะส่องสว่างนำทางชีวิตเขาเเล้ว “มาเเล้วค่ะ” “เสื้อตัวนี้ใหญ่ที่สุดเเล้วค่ะ” “เเละนี่อุปกรณ์อาบน้ำใช้ของเเพรวไปก่อนนะ ของดีทั้งนั้น” “ไม่ต้องกลัวเเพ้เลย” มือบางยื่นเสื้อผ้าพร้อมของใช้จำเป็นให้ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม “ขอบคุณเเพรวมากนะครับ” “หนูจะไม่มีปัญหาใช่ไหม” เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วง ยิ่งหญิงสาวเข้ามาช่วยเหลือโดยไม่นึกรังเกียจเขายิ่งเกร็งใจเธอ “ไม่หรอกค่ะ” “เพื่อนสามคนตื่นมาคงจะดีใจมากกว่า” “เพราะเพื่อนหนูปลื้มพี่มาก” “ส่วนเรื่องพี่เลี้ยงหนูมีเหตุผลค่ะ” “อาบน้ำเถอะค่ะ จะตีสามเเล้ว” เขายิ้มรับน้ำตาพลันจะไหลออกมาอีกเเล้ว เมื่ออาบน้ำเสร็จหญิงสาวก็นำหมอนเเละผ้าห่มมาวางไว้บนโซฟา เขายิ้มให้กับการกระทำนั้น ก่อนสายตาจะมองไปห้องนอนของเธอที่มีเธอรออยู่ประตูหน้าห้องตัวเอง “ฝันดีครับ” เมื่อเขาบอกฝันดีเธอไป ร่างบางก็ทำปาก ‘ฝันดี’ กลับคืนมา เเละมือบางยกมือบ้ายบายก่อนจะปิดประตูเข้าห้องนอนตัวเองไป53ตอนพิเศษ ลูกสาวมาเฟีย ลูกชายยากูซ่า บ้านโมเซอร์ถูกปรับเปลี่ยนเป็นพื้นที่ซ้อมยิงปืน บนชั้นอะลูมิเนียมถูกเปิดออกในนั้นมีลำปืนหลายกระบอกตั้งแต่ปืนพก ปืนยาว รวมไปถึงวัตถุทำลายล้างสูง ระเบิดแรงต่ำ ระเบิดแรงสูงและนิวเคลียร์ ลูกสาววัยยี่สิบสามอยู่ในชุดออกกำลังกายสีดำขลับชุดมันรัดสัดส่วนทำให้ดูออกเลยว่าหญิงสาวรักษารูปร่างตัวเองมากเป็นอย่างดี ตอนนี้โจรินโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง เธอชอบการเล่นกีฬาโลดโผนหนึ่งในนั้นคือยิงปืนปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง ถึงคุณพ่อห้ามเธอแต่ก็ไม่มีผลลูกสาวมาเฟียเสียอย่างทำไมต้องกลัว สิ่งตรงหน้าก็เปรียบเสมือนปลาย่างมีเธอเป็นแมวค่อยย่องเข้ามากินเล่น หมายถึงลูกปืน! “เติมมาอีก” เสียงแหลมเอ่ยสั่งขณะสายตาจับจ้องศัตรูตรงหน้าซึ่งก็เป็นการ์ดคอยคุ้มกันเธอ “ครับคุณหนู” ฮันเตอร์รีบเติมกระสุนให้เจ้านายของตัวเองด้วยความคล่องแคล่ว แม้เจ้านายเบื้องบนจะสั่งเขาว่าให้ขัดใจห้ามตามใจ แต่เขาก็ทำให้ไม่ได้เพราะหากไม่ทำเขาก็จะโดนเจ้านายน้อยสั่งสอน ‘ฮันเตอร์เครียด’ ส่วนคู่ต่อสู้อีกฝ่ายถือปืนสั่นพร่า จะไม่ให้เขา
52ตอนพิเศษ จุดภาพฝัน เช้าวันที่สองสามครอบครัวมีกิจกรรมทำร่วมกันคนเป็นพ่อเป็นแม่ให้ความสำคัญกับลูก ๆ จึงลงความเห็นกันว่าเราจะไปแหลมพันวา สถานแสดงสัตว์น้ำจังหวัดภูเก็ต ภูผา พายุ ตั้งแต่เล็กจนอายุสี่ขวบก็ยังไม่เคยมาเที่ยว มีเพียงมาพักผ่อนบ้านพักตากอากาศระหว่างรออาโลทำงาน “แอ๊ะ” เสียงเด็กเล็กโจรินลูกสาวของฮามิชส่งเสียงดีใจเมื่อเห็นหน้าพี่ ๆ “โจรินน้ำลายไหล” ภูผาชี้และน้ำหน้างงเล็กน้อยเมื่อน้องเล็กตรงหน้าขณะที่เขากำลังเดินขึ้นรถน้ำลายไหลออกมาลงพื้นรถ “เดี๋ยวน้าจูนรีบเช็ดจ๊ะ” “ขอบใจนะ” หญิงสาวยิ้มให้กับความไร้เดียงสานั้นแต่ไม่ทันที่เธอได้เอื้อมมือหยิบผ้าไปเช็ค ฮามิชเห็นเพราะเขายืนอยู่ข้างหลังทำแทนเธอแล้ว รถตู้คันใหญ่ดีไซส์พิเศษสำหรับครอบครัวมีหน้าจอทีวีสำหรับดูฆ่าเวลา ตอนนี้ถูกฉายเป็นสารคดีสัตว์เด็กหญิงเด็กชายบนรถจ้องมองด้วยความสนใจ เหล่าพ่อแม่ก็มองดูตามลูก ๆ จนกระทั่งมือของพวกรีบปิดหน้าเด็ก ๆ กันเป็นพัลวัน “พ่อปิดตาพายุทำไมครับ” พายุไม่ได้เอามือพ่อของเขาออกจากตาตัวเองแต่เพียงไม่เข้ามาว่าพ่อเขาปิดตาตนเองทำไม “เมื่อกี้ม้าสี
51ตอนพิเศษ จุดลงเอย บ้านหลังใหญ่เมื่อก่อนมีแต่ความตึงเครียดการ์ดมาเฟียยืนสุขุมนิ่งเงียบไม่ต่างจากหุ่นยนต์ ตอนนี้เปลี่ยนความใหญ่โตนี้มีแต่เสียงหัวเราะ เสียงเด็กเล็ก เสียงเท้าวิ่งเตาะแตะ กลุ่มมาเฟียโมเซอร์กลับมาเงียบสงบไร้ศัตรูแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องระวังอะไรอีก ทุกอย่างยังคงดำเนินการไปตามระบบของมัน ทีมไอทียังคงพัฒนาระบบหลังบ้านอยู่ตลอดเวลาเพราะใคร ๆ ก็อยากขึ้นมาเป็นผู้มีอำนาจเหมือนกันทั้งนั้น “หอมจังเลยครับ” อาโลเดินเข้ามาสวมกอดเมียที่ตอนนี้ขึ้นแท่นเมียมาเฟียอย่างสมบรูณ์ สายตาของทั้งสองมองไปยังลูก ๆ ที่จะต้องสืบทอดกลุ่มต่อไป “หอมทุกวันอยู่แล้วนี่คะ” เธอตอบวันนี้สามีปากหวานจนต้องหันไปมอง “มีอะไรคะ” “แพรวไม่ลืมที่สัญญากับพี่” “วันนี้มีสอบ” สอบในที่นี้หมายถึงกลุ่มมาเฟียทุกคนที่เข้ารับสายต้องผ่านแบบทดสอบร่างกาย ทักษะต่อสู้ รวมถึงการใช้อาวุธแต่ละประเภท “พร้อมสอบค่ะ” หญิงสาวนึกเสียว่าเรื่องอะไรทำให้เจ้าพ่ออาโลมาออเซอะเธอถึงเพียงนี้ เพราะเมื่อคืนวานบนเตียงเขาพร่ำบอกเธอทุกเวลาว่าหากไม่ผ่านการทดสอบต้องยอมสยบเขาบนเต
50Hamit & June จุดครอบครัวที่ตามหา วันนี้มีกินเลี้ยงสังสรรค์เราทั้งสองจะเตรียมซื้อวัตถุดิบไปเพิ่ม ฉันรู้สึกประหม่าเมื่อต้องพบปะผู้คนเยอะ ๆ แถมเธอยังไม่เคยได้พูดคุยด้วยจะมีแต่ชายหนุ่มตรงหน้าเขาบอกเธอทุกครั้งที่มีโอกาสว่าครอบครัวของเขาใจดีและอยากเจอเธอมาก ตอนนี้เราแวะตลาดสดตอนเย็นคราแรกฮามิชอยากพาเธอแวะห้างจะได้ไม่ร้อน แต่ฉันบอกเขาว่านี่คือทางผ่านและอยากลองพาเขาเดินตลาดด้วย “แตงโมไหมจ๊ะสิบบาท สิบบาทเลยจ๊ะ” เสียงแม่ค้าเรียกลูกค้าแหบแห้งเรียกฉันให้หันไปตามเสียง มือบางเอื้อมกระตุกเสื้อผ้าเนื้อดีอย่างแรง “ซื้อแตงโมค่ะ” เขาพยักหน้ายืนซ้อนด้านหลังก่อนจะเปลี่ยนเป็นมายืนข้าง ๆ เมื่อเขาเห็นเธอลูบสัมผัสผิวแตงโมคนเกิดมาจวบจนอายุสี่สิบสามยังไม่เคยมาเลือกแตงโมด้วยตัวเอง “อันนั้นยังไม่ค่อยสุกจ๊ะพ่อหนุ่ม” “ครับ” เขารีบละมือออกเมื่อแม้ค้าแตงโมว่าอย่างงั้น “นี่ค่ะ แบบนี้นะคะสุกหวานฉ่ำแน่นอน” แตงโมที่สุกท้องแตงโมจะมีสีเหลืองเข้ม ขั้วของมันจะม้วนงอและผิวจะด้านไม่วาว เธอเลือกอีกหนึ่งลูกเพราะเห็นฮามิชบอกว่ามีคนร่วมโต๊ะประมาณห้าคน
49Hamit & June จุดละเมอฝัน NC ท้องฟ้ามืดมิดก็เปลี่ยนเป็นแดดจ้าแต่ทว่าคนโดนเล่นร่างกายยังคงหลับตาพริ้มไม่มีท่าทีว่าจะตื่น มีเพียงร่างหนาปลดปล่อยพลังกายใส่คนตัวเล็กจนเขาเองก็เพลียเช่นกัน แต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่ได้ทำให้เขากังวลอะไรนอกจากรู้สึกมีความสุขที่ได้ครอบครองร่างนี้ เขาพลิกตัวตะแครงหน้าเข้าหาเธอใช้มือปัดปอยผมที่มาปรกหน้าเธอออก “เด็กขี้เซา” ยอมรับเลยว่าเมื่อคืนเขาแอบลงโทษคนไม่ได้สติไปพร้อมด้วย พอมีสติก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้แต่ยังไงเขาก็ไม่ผิด เขาเลื่อนมือไปแตะอังตามหน้าผากมน ซอกคอและข้างแก้มสำรวจว่าคนนอนนานมีไข้หรือเปล่า “ปกติ” “อื้อ” มือบางเอื้อมมาปัดมือหนาเขาออกคล้ายรำคาญเมื่อโดนกวนในการนอนหลับ การขยับตัวของเธอทำให้ผ้าห่มที่กำลังปกปิดเต้าอวบรนร่วงลงมาเผื่อให้เห็นยอดดอกที่ชูชันเบ่งบาน ใครจะทนไหว “จ๊วบ” เขาโน้มตัวถดลงมาใช้ปากครอบครองเม็ดบัวสีชมพูกลิ่นสาบสาวปลุกอารมณ์ชายขึ้นมาอย่างง่ายดาย ลิ้นสากปัดป่ายเล่นจนเธอแอ่นอกรับสัมผัสนั้น “อื้ม” จูนเม้มปากเข้าหากันแต่ตาของเธอยังคงปิดสนิท ในห้วงของความฝันเธอได้รับสัมผัสนี้อีกแล้ว
48Hamit & June จุดใครก็ทำแทนไม่ได้ NC ชายหนุ่มร่างหนาค่อย ๆ ประคองร่างเล็กหลานรหัสที่ตนเฝ้ามองมานานหลายปี แต่กฎของคณะคือห้ามชอบสายรหัสตัวเอง คนลองดีอย่างเขามีหรือจะกลัวพี่รหัสหรือหลานรหัสของสายดอกมะลิ ฐิตาก็โดนเขากินมาแล้ว “ซื้ด จูนปวด ปวดตรงนั้น” มือบางพยายามกำสาบเสื้อเชิ้ตแน่นจนมันกลายเป็นผ้าซับเหงื่อจากมือเธอได้ หญิงสาวบิดเร้าตัวความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง “มากไหมครับ” ดินถามร่างบางเสียงแหบพร่าเขาปวดตรงกลางกายตัวเอง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแชมพูกลิ่นนี้มันคือของแพงเขาเคยได้สูดดมจากฐิตาบ่อย ๆ เขาชอบมากไม่คิดว่าหลานรหัสของตนจะใช้เหมือนกัน “มากเลยค่ะ” “จูนอายไม่คิดว่าเป็นอื้อ แบบนี้ได้” หญิงสาวหลับตาข่มความรู้สึกเนียมอายนี้ คนไม่มีประสีประสาได้แต่ตามน้ำ “พี่ช่วยจูนเอาไหม” เขากระซิบถามข้างแก้มไล้ปากหยักไม่คิดว่าคนธรรมดาอย่างเธอคนนี้จะกระชากใจเขาได้ เขาอยากฟันเธอตั้งแต่เธอเรียนปีหนึ่งแต่ติดความเป็นเด็กดีของเธอมันช่วยฉุดรั้งกายหยาบของเขา “ชะช่วยแบบไหนคะ” “ถ้าอ๊ะมันหายจูนโอเค” เสียงเล็กบอกด้วยน้ำเสียงกระเซ้า เธอทรมานอ







