ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงชั่วขณะ…
ความนุ่มอุ่นที่แตะต้องกันเพียงแผ่วเบา กลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกจากอก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เคยทำให้สติพร่าเลือน พลันจางหายไปในเสี้ยววินาที เหลือไว้เพียงดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างและหัวใจที่กำลังสั่นไหว
เมื่อได้สติเธอจึงรีบเป็นฝ่ายผละออกจากเขา มือบางเลื่อนขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ หัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกจากอก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เคยทำให้โลกหมุนเคว้งเหมือนถูกพัดหายไปในชั่วพริบตา
เพราะนั่นคือ….จูบแรกของเธอ
น้ำขิงรีบหมุนตัวแล้วเดินกลับไปโต๊ะโดยไม่คิดพูดอะไร มาถึงโต๊ะก็หย่อนตัวนั่งลงโซฟา เสียงดนตรีที่เคยดังกระหึ่มราวกับค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวอยู่ในอก
เธอไม่รู้ว่ามีใครเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่หรือเปล่าแต่คิดว่าคงมี ทว่าเรื่องนั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอใส่ใจที่สุดเท่าความจริงที่ว่า…เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งจูบกับคิเร็นต่างหาก
“เป็นอะไรน้ำขิง” อลินรีบทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนที่กลับมาจากห้องน้ำผิดไปจากเดิม ส่วนฮันนี่ก็ตามมานั่งอีกฝั่งด้วยความเป็นห่วง
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันคล้ายกำลังรวบรวมสติ สายตามองเพื่อนทั้งสองคนสลับไปมา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ
“อลิน…ฮันนี่”
“ฮะ?” ทั้งคู่ขานรับพร้อมกัน
“คือเรา…” เธอกลืนน้ำลายเหนียวลงลำคอหนึ่งอึกใหญ่ ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดต่อ “ผะ…เผลอจูบพี่คิเร็น”
ฮันนี่กับอลินหันมองหน้ากันทันที ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้าง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้ามาประชิดน้ำขิงมากขึ้น ความตื่นเต้นฉายชัดอยู่ในแววตาแทบปิดไม่มิด
“เล่าเร็วๆ ไปจูบกันได้ยังไง” ฮันนี่เขย่าแขนเพื่อนอย่างคนอยากรู้จนแทบใจจะขาดจนคนตัวเล็กโยกตาม
“กรี๊ด! จูบจริงอะ กูเขินแทนอะอีฮันนี่!” ออลินร้องเสียงหลง ก่อนจะยื่นมือผ่านตัวน้ำขิงไปตีขาฮันนี่เหมือนทุกทีที่ชอบทำเวลาเขินอะไรสักอย่าง
น้ำขิงมองหน้าเพื่อนสองคนสลับกัน ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ทั้งฮันนี่กับอลินเขินจนตัวบิดเป็นเลขแปด ผลัดกันยื่นมือข้ามตัวน้ำขิงตีกันไปมา
ไม่ต้องดงต้องดื่มมันแล้วคืนนี้ แค่ฟังเรื่องที่น้ำขิงเผลอจูบกับคิเร็นหนุ่มฮอตประจำมหา’ลัย ทั้งคู่ก็เมาความเขินจนแทบลืมรสชาติแอลกอฮอล์ไปเสียสนิทแล้ว…
ด้านคิเร็น
ฟุบ…
ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวเดิมที่ลุกออกไปก่อนหน้านี้ หลังจากได้รับข้อความจากฮันนี่ว่า ‘เพื่อนอยากชนแก้วด้วย’
“ปากไปโดยไรมาวะ”
‘ไททัน’ เอ่ยถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นปากของเพื่อนสนิทแตก คำถามนั้นทำให้ ‘คราม’ ที่กำลังก้มเล่นโทรศัพท์อยู่ เงยหน้าขึ้นมองตามด้วยความสงสัย
คิเร็นชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าริมฝีปากตัวเองมีแผล จนกระทั่งไททันเอ่ยทักเมื่อครู่ มือหนาจึงยกขึ้นแตะมุมริมฝีปากเบาๆ
“ถูกใครต่อยมาวะ” ครามเลิกคิ้วถาม
คิเร็นหยิบทิชชูมาซับเลือดออกจากปาก ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
“หมากัด”
“หมาที่ไหนกัดวะ”
“หมาตัวเล็ก”
ไททันกับครามหันมองหน้ากันทันที สีหน้าบ่งบอกชัดว่าไม่เชื่อสักคำ
“แล้วที่หายไปนานๆ มึงหายไปไหนมาวะ” ครามถาม พลางยกแก้วน้ำสีเหลืองอำพันขึ้นกระดก ยังไม่ทันที่คิเร็นจะอ้าปากตอบคำถามนั้น เสียงของไททันก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน
“อ่า หมาตัวเล็กที่มึงว่า…ใช่คนนี้ไหมวะ” ไททันพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่เปิดบางอย่างค้างไว้จากคนรู้จักส่งมาเมื่อครู่ไปให้คิเร็นดู
ไอ้นี่มันร้ายใช่ย่อย แอบลงไปหาสาวมานี่เอง
“….” คิเร็นเหลือบมองภาพนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนยกแก้วน้ำสีเหลืองอำพันขึ้นจิบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังไม่คิดเอ่ยอธิบายแม้แต่คำเดียว
“ไหนวะ” ครามรีบดึงโทรศัพท์จากมือไททันมาดูด้วยความอยากรู้ พอเห็นภาพนั้นก็ถึงกับอึ้ง ก่อนเงยหน้ามองคิเร็นด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ปกติคิเร็นเป็นคนระวังตัวมาก แทบไม่เคยมีภาพหลุดกับผู้หญิงคนไหน ยิ่งภาพที่แนบชิดกันขนาดนี้แทบเป็นไปไม่ได้
จูบสาวกลางคลับตัวเอง….
“มึงนี่ก็ร้ายไม่เบานะ”
“มันเป็นอุบัติเหตุ”
“อุบัติเหตุท่าไหนถึงปากชนปากขนาดนั้น”
คำแก้ตัวของคิเร็นฟังไม่ขึ้นสักนิด ไม่มีใครเชื่อแม้แต่คนเดียว ในเมื่อภาพที่เห็นคาตาเป็นหลักฐานชั้นดี เจ้าตัวจึงไม่คิดอธิบายอะไรต่อ ปล่อยให้เพื่อนเข้าใจไปตามนั้น ต่อให้พูดไปก็คงไม่มีอะไรน่าเชื่อไปกว่าภาพนั้นอยู่ดี
สามวันต่อมา
มหาวิทยาลัยวาแซร์
ช่วงพักกลางวัน น้ำขิงกับเพื่อนสนิทพากันเดินลงมาหาอะไรรับประทานที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังต่อแถวซื้ออาหารและเสียงพูดคุยจอแจตามปกติ
ระหว่างที่น้ำขิงกำลังเดินเลือกเมนูอาหารไปเรื่อยๆ กลับสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองตามมาเป็นระยะ น้ำขิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
วันนี้มีอะไรแปลกๆ หรือเปล่านะ
น้ำขิงอดตั้งคำถามกับตัวเองในใจไม่ได้ แม้จะพยายามไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่มองตามมาเป็นระยะ แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวไม่เหมือนทุกวัน
หลังจากซื้ออาหารกลางวันเสร็จ เธอเดินถือจานข้าวกลับมาที่โต๊ะพร้อมเพื่อน
“ฮันนี่ อลิน”
ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน
“วันนี้พวกแกรู้สึกไหม…ว่าคนมองฉันแปลกๆ”
“ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน” ฮันนี่พยักหน้ารับ
“ใช่ ปกติคนก็แอบมองบ้างแหละ แต่วันนี้มองกันเยอะผิดปกติ” อลินเสริม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ โรงอาหาร
ตอนแรกเธอตั้งใจจะปล่อยผ่านไม่เก็บมาคิดแล้ว แต่เมื่อไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีสายตาหันมองตาม แถมยังมีเสียงกระซิบดังแว่วมาจากหลายโต๊ะ จนอดรู้สึกผิดสังเกตไม่ได้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ
ซ่า!
“ว๊าย!” น้ำขิงสะดุ้งสุดตัว พลางอุทานร้องออกมา เมื่อจู่ๆ ก็มีใครบางคนสาดน้ำเข้าใส่โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ของเหลวเย็นเฉียบไหลอาบทั่วใบหน้า เปียกชุ่มไปถึงเสื้อนักศึกษาสีขาว
เธอรีบยกมือปาดน้ำออกจากใบหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วพบว่าเป็น…
“ทำบ้าอะไรของแกมายด์!” ฮันนี่ลุกพรวดจากที่นั่ง เข้าไปผลักไหล่มายด์ออกด้วยความโมโห สีหน้าที่เคยยิ้มแย้มเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเอาเรื่องในพริบตา
อลินรีบลุกขึ้นมายืนข้างน้ำขิงทันที สายตาที่มองมายด์กับเพื่อนดูแข็งกร้าวไม่ต่างจากฮันนี่ เสียงเอะอะโวยวายทำให้นักศึกษาละแวกนั้นหันมามอง
“ถามเพื่อนมึงสิว่าทำอะไร!”
“เพื่อนกูทำอะไร?”
กูมากูกลับ แฟร์ๆ
“เหอะ!” มายด์แค่นหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน ก่อนจะพูดต่อ “แล้วใครใช้ให้เพื่อนมึงไปอ่อยพี่คิเร็น! ตอนนี้คนทั้งมอ.รู้กันหมดแล้วว่าเพื่อนมึงไปจูบกับพี่คิเร็นจนมีรูปหลุดออกมา!”
น้ำขิงชะงัก ราวกับทุกอย่างเชื่อมโยงเข้าหากันทันที ถึงว่าวันนี้ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ก็มีแต่คนหันมองด้วยสายตาแปลกๆ
“แล้วไง?”
“กูชอบพี่คิเร็น การที่เพื่อนมึงไปจูบเขาก็เท่ากับเปิดศึกกับกู!”
ฮันนี่แค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน ก่อนกอดอกมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
“จะเปิดศึกอะไรก็เรื่องของมึง แต่ก่อนจะหึงเขาซี้ซั่ว ถามพี่คิเร็นรึยังว่าเขาเอามึงไหม”
“นี่มันไม่ใช่เรื่องของมึงอย่ามาสาระแน!”
“น้ำขิงเพื่อนกู มึงมาหาเรื่องเพื่อนกูก็เหมือนหาเรื่องกูด้วย”
มายด์ที่โกรธจนขาดสติไม่สนอะไรทั้งนั้น เตรียมพุ่งเข้าไปหาเรื่องฮันนี่
แต่ทว่า…
ซ่า!
ความอดทนคนเรามีขีดจำกัด น้ำขิงคว้าแก้วน้ำแดงของตัวเองสาดคืนใส่มายด์แล้วโยนแก้วลงพื้นต่อหน้าอีกฝ่าย
แววตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตาเดียว จนคนที่สบตาด้วยเผลอชะงัก ราวกับมีบางอย่างที่ดูอันตรายซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสวยหวานนั้น ความนุ่มนวลที่เคยมีหายไปจนหมด เหลือไว้เพียงความแข็งกร้าวที่แผ่ซ่านออกมา
“อย่ามายุ่งกับเพื่อนกู”
เข้าสู่ระบบ
วันที่เผยแพร่:
2026-09-03 02:46:24
