สยบรักนายวายร้าย

สยบรักนายวายร้าย

last updateLast Updated : 2025-04-20
By:  อิแย้มCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
51Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในสายตาของมิลาน ราเชนทร์คือผู้ชายที่เธอเฝ้าแอบรักเขามาโดยตลอด และจะเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอจะรักตลอดไป

View More

Chapter 1

บทที่1

WHUZZZ!

Sekelebat bayangan tiba-tiba muncul. Tangannya menggengam sebilah tombak bermata besi dengan ornamen tengkorak.

Awan menarik tubuh She Xian dan menyembunyikan di balik tubuhnya.

"Siapa kau? Apa tujuanmu ke sini?" hardiknya.

"Membunuhmu." Tombak itu menghujam. Belum sempat menangkis serangan, Awan berbalik saat merasakan tusukan di pinggangnya.

"Maafkan aku ...," lirih She Xian gemetar.

"Dasar bodoh. Saatnya kau ke Neraka!" Tombak melesat menyerang Awan yang terpana.

BLEEPP!!

"Maaa!" Arumi histeris melihat layar TV yang tiba-tiba gelap.

"Apa?"

"Ini lagi seru-serunya. Pendekar Awan mau terbunuh. Cepat nyalakan tvnya," rengekny lagi.

"Bukannya kamu mau pergi ke Butik?"

"Masih ada waktu, Ma. Please ...."

"Kebanyakan drama kamu. Cepat. ini sudah mau jam empat."

"Kasihan pendekar Awan, dihianati kekasih, hampir terbunuh lagi,"gerutunya pelan.

"Ooh ... mau ada pembunuhan juga di sini!" delik Mama menggesekkan remot TV ke lehernya. Arumi meringis lalu beringsut menuju kamar mandi.

Tepat pukul setengah lima sore, Arumi sampai di depan Asoka Butiqe. Seorang gadis berambut pendek menyambutnya sambil tersenyum. Dia memperkenalkan diri sebagai Sinta.

"Silahkan duduk, Kak. Kami akan menyiapkan pakaiannya."

Sambil menunggu, Arumi mengambil ponsel dan mencari kontak Ryan.

Ryan adalah tunangan Arumi, mereka berteman sejak duduk di bangku SMA. Sifat Ryan yang playboy membuat Arumi sama sekali tidak meliriknya saat itu. Namun tiba-tiba saja Ryan berubah.

Ketika Arumi mengalami cedera yang mengakibatkan karier atletnya terhenti, dia bak hero yang selalu ada untuk Arumi. Perhatiannya yang tulus perlahan membuat hati Arumi luluh.

"Silahkan dicoba gaunnya, Kak." Suara Sinta menyadarkan lamunannya.

"Nanti, Riri yang akan membantu." Gadis lain datang membawa gaun pilihan Arumi.

"Cantik sekali," bisiknya terpana setelah Arumi berganti pakaian. Tubuh langsing Arumi tentu padan memakai baju apa saja, leher jenjangnya semakin menonjol dengan kerah sabrina gaun yang dikenakannya.

Riri membantu merapikan rambut Arumi, menyusunnya membentuk sanggulan sederhana.

"Sayang sekali pengantin pria belum datang. Pasti dia akan terpesona melihat penampilan Kak Arumi saat ini. " celetuknya riang.

"Benar juga, kemana Ryan?" Arumi meraih ponsel di meja lalu menelponnya.

"Halo."

"Ryan, kamu di mana? Aku sudah di butik. Bukannya kita fitting baju pengantin hari ini?"

"Haloo ... Ryan?"

"Arumi ...."

"Kenapa?"

"Pernikahan ini batal. Maaf." Telpon dimatikan.

Arumi tercengang, bisa-bisanya Ryan bercanda di saat seperti ini. Dia kembali menelpon, namun ponsel Ryan tidak aktif.

"Pernikahan batal? Haha, Siapa yang mengemis mengajak menikah 6 bulan lalu. Ryan sialan."

Sinta dan Riri saling pandang mendengar umpatan Arumi. Lebih terkejut lagi saat tiba-tiba Arumi meninggalkan ruang itu tanpa bicara sepatah kata pun.

"Gawat. Dia membawa gaun itu," keluh Riri membayangkan jumlah potongan gaji yang harus diterimanya

"Tenang saja. Mereka kaya. Jangankan membeli gaun-gaun ini, membeli Kau pun sanggup," tukas Sinta cuek sambari membersihkan meja.

**

Kalap. Arumi melarikan mobilnya. Sudah beberapa tempat dia datangi untuk mencari keberadaan Ryan, namun batang hidung si brengsek itu belum ditemukan. Entah kemana dia bersembunyi.

Sebuah tempat terlintas dikepalanya, Arumi memutar haluan menuju rumah pernikahan mereka. Benar saja, dari jauh mobil Ryan sudah tampak terparkir di halaman.

Tunggu saja, Ryan. Aku akan memukulmu sampai kau berteriak minta ampun.

Pemandangan yang terhampar saat dia membuka pintu sontak membuatnya terbelalak, bagaimana tidak, di sofa yang mereka pilih bersama, terlihat jelas Ryan tengah menempelkan daun telinganya pada perut seorang wanita.

Sambil mengelus perut yang mulai membuncit, Ryan tersenyum sambil menggumamkan sesuatu. Seketika dada Arumi terasa di remas dan tertusuk berbarengan.

"Ryan .... "

Pria itu terkesiap, ditatapnya Arumi yang berdiri di depan pintu, langkahnya yang terhuyung dengan gaun pengantin itu tampak rapuh.

Rambutnya yang tersanggul tampak berantakan, beberapa rambut bahkan sudah tergerai dan menutupi pipinya.

Gaun yg dikenakannya terlihat sangat kotor, sudah terbayangkan Arumi menyeretnya kemana-mana.

"Siapa wanita itu?" tanyanya parau, "Kau menghamilinya?" lirihnya menatap mata pria yang telah membersamainya 3 tahun ini. Namun dia kecewa saat mata itu berpaling dengan bibir terkatup , memaksa Arumi mengalihkan pandangan pada wanita yang tertunduk di sebelahnya

"Apa kau tahu kalau kami akan menikah? Ka-"

"Aru. Tolong mengerti."

Deg. Sebuah batu seakan menghantamnya dengan keras

"Baik. Tolong jelaskan apa yang harus aku mengerti saat melihat kau menempelkan telingamu pada perut buncit seorang wanita."

Dia menatap tajam perempuan dengan daster merah bermotif kembang sepatu di atas lutut. Mengapa mudah baginya berbalut kain tipis di depan Ryan. Apa mereka tinggal bersama?

"Kau siapa? saudaranya? temannya? pacar gelapnya? Apa Kalian kumpul ke-"

"Stop! Jangan menyalahkan Aira!" Potong Ryan membuat Arumi ternganga, belum pernah Ryan membentaknya seperti ini. Ryan yang dikenalnya tidak pernah berkata keras apa lagi sampai membentak.

"Dia kekasihku." Ryan merangkul wanita yang mulai menangis, "Jangan sakiti dia. Dia mengandung anakku. Pergilah."

Deg. Batu besar itu kembali menghantamnya dengan kuat. Hingga membuatnya sesak dan sulit bernafas. Tubuhnya hampir limbung, namun dia tidak ingin kalah, mati-matian dia berusaha menahan diri dengan bersandar pada dinding.

"Aku menolak. Ini rumahku!" ujarnya menggeleng dengan kaki gemetar.

"Kau." Tunjuk Ryan dengan wajah merah. "Keluar dari sini!"

"Tidak." Tolak Arumi keras saat Ryan menyeret tubuhnya, pria berkacamata itu berdecak geram.

"Aku sebenarnya tidak ingin menyakitimu, tapi kau keras kepala." Ryan mendorongnya keluar lalu menutup pintu.

"Ryan! Ryan!!" Arumi mendobrak rumah mewah itu, namun tentu saja usahanya sia-sia.

"Bulan madu nanti, kamu mau ke mana, Sayang? Ayo kita pergi ke tempat yang kamu inginkan?" Sepasang mata teduh itu menatapnya lembut, sesekali jemarinya bergerak menyelipkan rambut Arumi yang tergerai ke balik telinga sambil menggodanya.

Gadis tertawa sambil menjauhkan diri karena garukan di belakang kupingnya. Dia merasa panas, geli sekaligus malu. Namun tangan kekar itu secepat kilat merengkuhnya. Mengungkungnya dengan erat.

"Aku tidak akan pernah meninggalkanmu. Selamanya."

TIN.TIINN!!

Arumi tersentak. Suara klakson motor yang melintas membuatnya tersadar, dia tak tahu bagaimana dia berkendara karena saat ini dia sudah berada di jembatan Kapuas.

JELEGERR!!!

Langit tampak bergetar membiaskan warna kemerahan. Sayup terdengar suara adzan maghrib.

Air matanya terus mengalir, lagi dan lagi. Entah sudah berapa kali dia menghapusnya, menekan kuat kelopak matanya agar berhenti membuat genangan air yang sudah tak bisa dibendung lagi.

Dia benci harus menangis meratapi laki-laki yang bahkan sudah meninggalkannya. Benci harus terlihat lemah. Benci karena telah dipermalukan.

Wajah itu kian muram, matanya kuyu dan meredup. Terseok dia melangkah menuju dinding jembatan. Entah apa yang merasukinya hingga memanjat pagar dan berdiri di sana.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
51 Chapters
บทที่1
คุณเคยแอบรักใครไหม แอบรักจนเก็บไปฝันว่าสักวันเราทั้งสองคนจะได้เป็นแฟนกัน พัฒนาความสัมพันธ์วาดฝันไปถึงตอนการสร้างครอบครัว ใช่ เธอวาดฝันเอาไว้ว่ามันคงจะเป็นเช่นนั้น วาดฝันทุกอย่างและคิดว่าชีวิตจริงมันคงจะง่าย แต่ทุกอย่างมันกลับไม่ใช่เธอเป็นได้เพียงแค่เพื่อนร่วมห้อง เป็นได้แค่เพียงผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษโดดเด่นให้คนที่เธอต้องการหันมามองเด็กหน้าห้องมีดีแค่เรียนเก่งอย่างเธอ หน้าตาถือว่าซะว่าอยู่ในระดับที่พอไปวัดไปวาแล้วหมาไม่เห่า ใบหน้าเรียวเล็กมีแว่นตาหนาเตอะสวมเอาไว้ตลอดเวลาที่อยู่ในโรงเรียน "มิลาน""ฮะ ว่าอะไรนะ""เป็นอะไร ฉันเรียกตั้งนานแล้ว"เด็กสาวในวัยสะพรั่งใช้นิ้วขยับแว่นตาให้เข้ากับกรอบหน้า เธอส่งยิ้มเขินให้เพื่อนสนิทเพราะเมื่อครู่เธอกำลังคิดถึงใครบางคนจึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงเพื่อนเรียก"ขอโทษนะกุ๊กไก่ เมื่อกี้ฉันคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่พอดีเลยไม่ได้ยิน""หึ คิดถึงไอ้หล่อนั้นอีกแล้วล่ะสิ"มิลานทำปากยื่นเมื่อเพื่อนสนิทยิงคำถามถูกจุด"เฮอะ แกนี่นะเมื่อไหร่จะเลิกวาดฝันถึงไอ้หล่อมันสักที""นี่ กุ๊กไก่แกก็อย่าไปว่ามิลานมันเลยเรื่องแบบนี้มันห้ามกันได้ซะที่ไหน""ใช่ ๆ เ
last updateLast Updated : 2025-04-15
Read more
บทที่2
'เริ่มทำข้อสอบได้'สิ้นเสียงของอาจารย์คุมสอบดังขึ้นนักเรียนทุกคนต่างพากันก้มหน้าทำข้อสอบไม่เว้นแม้แต่มิลาน เธอตั้งใจพยายามทำข้อสอบด้วยความเต็มที่แต่ความรู้ที่เธอมีคงไม่สามารถสู้เทียบเท่าความรู้ของใครคนนั้นได้ครืดเสียงเก้าอี้ลากยาวไปกับพื้นดังขึ้นก่อนร่างสูงใหญ่ของราเชนทร์ในชุดนักเรียนจะลุกขึ้นยืนในมือถือกระดาษคำตอบและกระดาษข้อสอบไปให้อาจารย์ที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้อง"ไม่คิดจะรอเพื่อนเลยหรือไงฮะนายราเชนทร์"อาจารย์ผู้คุมสอบเอ่ยแซวเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งราเชนทร์ทำได้เพียงแต่ยิ้มบาง ๆ เป็นมารยาท"เรียนจบจากที่นี่แล้วจะไปสอบเข้าคณะไหนล่ะ""ผมว่าจะลองสอบเข้าวิศวะดูครับอาจารย์ ถ้าไม่ได้ก็ค่อยไปสอบคณะบริหาร""เก่ง ๆ อย่างเธออาจารย์เชื่อว่าสอบได้อยู่แล้วล่ะ""ขอบคุณครับ"ชายหนุ่มเดินไปนั่งยังริมระเบียงเพื่อรอเพื่อนอีกสองคนที่ยังทำข้อสอบไม่เสร็จด้วยท่าทีสบายเพราะนี่เป็นวิชาสุดท้ายที่จะสอบภายในวันนี้บทสนทนาที่เขาได้คุยกับอาจารย์ลอยเข้าหูมิลานเข้าอย่างจัง เธอก้มหน้าอ่านข้อสอบก็จริงแต่ใครจะรู้ว่าเธอตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูดในเมื่อครู่'วิศวะอย่างนั้นเหรอ'เธอคิดอยู่ในใจ คณะวิศวะค่าเทอมไม่ใช่เล่น ๆ เธอค
last updateLast Updated : 2025-04-15
Read more
บทที่3
รถสปอร์ตคันหรูราคาหลักล้านของราเชนทร์ขับเข้ามาจอดยังล้านจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดังกลางเมืองกรุงซึ่งห้างสรรพสินค้าแห่งนี้นั้นเป็นกิจการของบ้านกราฟฟิกเพื่อนสนิทของเขาเอง"ไม่ลงจากรถ?""ละ...ลงสิ แต่ขอเวลาแป๊บนึงจะได้ไหม"มิลานบอกเจ้าของรถด้วยน้ำเสียงสั่น เพราะชายหนุ่มนั้นเล่นขับรถด้วยความเร็วสูงจนเธอกลัวจนตัวสั่นแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะก้าวขาลงจากรถยังแทบจะไม่มี เธอไม่เคยมีประสบการณ์นั่งรถหรู ๆ แพง ๆ แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต"ขอบคุณนะที่ให้เราติดรถมาด้วย""ไม่เป็นไร ลงจากรถกันเถอะ""อืม"หัวใจดวงน้อยของมิลานเต้นแรงจนเธอรู้สึกหวั่นกลัวว่าราเชนทร์จะได้ยิน เธอไม่เคยอยู่ใกล้เขาแบบนี้มาก่อนเลย ส่วนมากก็แค่เดินผ่านทักทายเมื่อตอนอยู่ในโรงเรียนก็เท่านั้นไม่เคยได้อยู่ใกล้เขามากขนาดนี้"ทำไมสองคนนั้นยังไม่มาอีกนะ"เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อไม่เห็นรถอีกสองคนซึ่งมีเพื่อนของเธอนั่งอยู่ขับตามมา"เข้าไปข้างในกันเถอะ ร้อน""นายเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันขอโทรศัพท์หาเพื่อนแป๊บ"มิลานล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากระโปรงนักเรียนก่อนเธอจะกดต่อสายหามีนาโดยมีราเชนทร์ยืนมองการกระทำของเธอ"ฮัลโหลมีนา ถึงไหนกันแล้วอ่ะ""พวกฉ
last updateLast Updated : 2025-04-15
Read more
บทที่4
'เสียงเพลง'ดาวเด่นของโรงเรียนเดินมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนมุ่งเข้ามาหาชายหนุ่มยังโต๊ะอาหารด้วยสีหน้ายินดีที่ได้เจอกับคนที่เธอแอบชอบและคนทั้งโรงเรียนก็เชียร์ให้เขาและเธอคบหากัน"จะมาทานข้าวทำไมไม่บอกเราล่ะ"เสียงเพลงถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกายของชายหนุ่มเด็กสาวพูดกับคนข้างกายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่มักจะใช้อยู่เป็นประจำ"ก็เธอยังสอบไม่เสร็จ""แต่นายก็น่าจะบอกฉันก่อนสักนิดเราสองคนจะได้มาด้วยกัน"ความสนิทสนิทสนมของทั้งสองทำให้คนนั่งฟังอย่างมิลานรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เธอแอบรักมาตลอดหลายปีไปทำความสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ตรงหน้าของเธอ"เอ่อ""ทำไมนายมากับมิลานได้ล่ะราเชนทร์"เสียงเพลงถามตรงดวงตากลมโตมองหน้าของชายหนุ่มอย่างต้องการคำตอบ"คือเรากับเพื่อนจะมาห้างนี้อยู่พอดีก็เลยขอติดรถของราเชนทร์มาด้วยน่ะ"มิลานไม่กล้าบอกว่าชายหนุ่มลากเธอขึ้นรถมาเพราะกลัวว่าทั้งสองจะมีปัญหากัน"อ๋อ ฉันเข้าใจล่ะว่าแต่ไหนยายสองคนนั้นล่ะเพื่อนของเธอหายไปไหนทำไมถึงปล่อยให้เธอกับเชนทร์มานั่งด้วยกันสองคน""กุ๊กไก่กับมีนาติดรถของกราฟฟิกกับเควินมาน่ะ ตอนนี้ยังมาไม่ถึง""แล้วทำไมเธอ...""เธอจะอยากรู้เ
last updateLast Updated : 2025-04-15
Read more
บทที่5
'ไม่เหมาะสม'คำคำ นี้ ลอยอยู่ในหัวสมองของมิลานนานอยู่นับชั่วโมงตั้งแต่เธอเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้าก้าวขาขึ้นรถประจำทางความคิดของเธอก็ยังไม่ได้หลุดพ้นจากเรื่องนี้หนึ่งชั่วโมงในก่อนหน้านี้เธอยังได้มีเวลาอยู่ใกล้กันกับเขาราวกับว่าเธอกำลังฝัน แต่ดูเหมือนว่าความสุขในความฝันของเธอจะอยู่ได้ไม่นานเมื่อมีเสียงเพลงคนที่เหมาะสมกับราเชนทร์เข้ามาปลุกให้เธอได้ตื่นขึ้นมาเผชิญกับความเป็นจริงเสียก่อน"หนูกลับมาแล้วค่ะแม่"แม้ข้างในจะรู้สึกเจ็บปวดแต่เธอต้องเก็บมันเอาไว้ มิลานในชุดนักเรียนเดินเข้าไปในตัวบ้านซึ่งตอนนี้กำลังมีร่างของมารดาซึ่งเธอก็พึ่งจะกลับมาจากการขายขนมจากตลาดเช่นเดียวกัน"หิวไหมลูกแม่ซื้อก๋วยเตี๋ยวน้ำตกที่หนูชอบมาด้วยนะ""ขอบคุณนะคะ หนูกำลังหิวอยู่พอดีเลย"เธอวางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาตัวเล็กก่อนเด็กสาวจะเดินเข้าไปกอดร่างของมารดาทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมา แม้เธอจะเกิดมาแล้วมีแต่ผู้เป็นแม่ที่คอยเลี้ยงดูไม่ได้รวยล้นฟ้าแต่เธอกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองขาดแคลนอะไรเลยสักนิด"มิลานของแม่ จะอ้อนเอาอะไรคะ""เปล่าค่ะ หนูแค่อยากกอดแม่เฉย ๆ ""น่ารักจังเลยลูกสาวคนสวยของแม่"จมูกโด่งของมารดากดลงสูดดมความ
last updateLast Updated : 2025-04-15
Read more
บทที่6
"มิลานพวกฉันสองคนต้องขอโทษเธอจริง ๆ นะ""ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้โกรธอะไรพวกเธอเลยจริง ๆ ""แต่ถึงยังไงพวกฉันสองคนก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี"บทสนทนาของเพื่อนรักทั้งสามดังขึ้นนานอยู่หลายนาที เนื่องจากเพื่อนทั้งสองไม่ได้มาตามนัดจนทำให้ทั้งคู่เกิดความไม่สบายใจกลัวว่ามิลานจะโกรธ"เราไม่เป็นไรจริง ๆ เธอสองคนไม่ต้องคิดมากนะ""จริง ๆ นะ"ลูกคุณหนูทั้งสองแววตาเปล่งประกาย"แต่เธอต้องบอกฉันมาก่อนว่าทำไมถึงไม่ยอมไปตามนัด ทำไมถึงปล่อยให้ฉันต้องอยู่กับราเชนทร์สองคน"มิลานนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเก่าซึ่งบนหน้าจอสามารถมองเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนทั้งสองผ่านการวิดีโอคอลได้"เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยวนะ เป็นความคิดของยัยมีนาล้วน ๆ "กุ๊กไก่โบกมือไปมาเพราะเธอเองก็ถูกมีนาสั่งห้ามจนต้องใช้ให้คนขับรถอย่างกราฟฟิกพาเธอมาส่งที่บ้านแทนที่จะมุ่งหน้าไปห้างสรรพสินค้าตามที่นัดกันไว้"ว่าไงมีนา""ก็ฉันอยากให้เธอได้มีเวลาอยู่กับคนที่เธอชอบนี่"เด็กสาวคนคิดแผนนี้ขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง"ฉันคิดว่าการเปิดทางให้เธอได้อยู่กับราเชนทร์เพียงแค่สองคนมันจะทำให้เธอได้มีโอกาสบอกชอบหมอนั่น เธออย่าโกรธฉันเลยนะมิลาน""ฉันไม่โกรธเธอหรอก อย่
last updateLast Updated : 2025-04-20
Read more
บทที่7
"มิลานไปซื้อกับพวกฉันสองคนไหม""ไม่ล่ะ พวกเธอสองคนไปกันเถอะฉันอยากกลับไปนอนพักผ่อนมากกว่า"มิลานตอบปฏิเสธดั่งเช่นทุกครั้ง วันนี้เธอรู้สึกอยากกลับบ้านไปนอนพักผ่อนเสียมากกว่า"ถ้าอย่างนั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะ เจอกันวันเดินทาง"แม้เพื่อนทั้งสองอยากให้มิลานออกไปเปิดหูเปิดตาแต่ทว่าพูดเธอก็ไม่กล้าที่จะเซ้าซี้เพราะดูจากสีหน้าแล้วมิลานคงจะเหนื่อยจริง ๆ ทั้งสามโบกมือลาตรงใต้อาคารเรียน เพื่อนทั้งสองเดินไปขึ้นรถของทางบ้านมีนาซึ่งตอนนี้คนขับรถมาจอดรออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนมิลานเธอทำได้เพียงแค่เดินเท้าไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าในเวลาบ่ายคล้อยนักเรียนหลายคนทยอยกลับกันไปใกล้จะหมด สายตากวาดมองบริเวณโดยรอบอย่างต้องการจดจำเพราะอีกไม่กี่วันเธอก็จะไม่ได้เห็นภาพเหล่านี้อีกแล้ว"เธอนี่พูดไม่รู้เรื่องเลยนะ"น้ำเสียงขึงขังดังมาจากทางด้านหน้าทำให้มิลานหยุดชะงักอยู่ตรงมุมตึกซึ่งเป็นจุดอับไม่มีใครได้เห็น"เสียงเพลง"มิลานเรียกชื่อของคนที่ยืนขวางเอาไว้ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเมื่อเห็นร่างเล็กของเสียงเพลงและเพื่อนอีกสองคนของเธอเดินมาขวางทางเอาไว้"นี่น่ะเหรอสภาพของคนที่ชอบราเชนทร์ของแกมาตั้งหลายปี ดูไม่จืดเลยนี่""หน้า
last updateLast Updated : 2025-04-20
Read more
บทที่8
อุษณีย์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาดวงตากำลังมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หญิงสาววัยกลางคนสลัดคราบแม่ค้าขายขนมออกวันนี้เธอแต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีเพื่อรอเวลาให้อดีตคนรักติดต่อกลับมาหลังจากเธอลงรูปถ่ายให้เขาได้รู้ว่าเธอยังมีตัวตนครืด ครืดโทรศัพท์เครื่องเก่าส่งเสียงแผดร้องแม้จะยังใช้ได้แต่มันก็ผ่านการใช้มาอย่างยาวนาน หญิงสาววัยกลางคนนั่งนิ่งเธอนับหนึ่งถึงสิบอยู่ภายในใจก่อนจะยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายก่อนอดีตพนักงานต้อนรับของสายการบินชื่อดังจะกรอกน้ำเสียงเรียบนิ่งให้ปลายสายได้ยิน"ฮัลโหล""โอ้ว ที่รัก เดซี่คุณจริง ๆ ด้วย"น้ำเสียงดีใจของอีกฝ่ายลอยผ่านสายโทรศัพท์ โรเบิร์ต เลียม แทบจะเก็บความดีใจเอาไว้ไม่ไหวเมื่อเขาสามารถติดต่อคนรักได้ในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมาน้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ เขาพยายามเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้เธอได้ยิน ความตื่นเต้นดีใจมันจุกอก"เดซี่ คุณสบายดีหรือเปล่า ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนผมคิดถึงคุณเหลือเกินที่รัก""..."หญิงสาวเงียบคำพูดในก่อนหน้านี้ถูกกลืนหายเมื่อเธอได้ยินเสียงของชายคนรัก "ที่รัก ผมคิดถึงคุณเหลือเกินตั้งแต่คุณหนีไปไม่มีวันไหนที่ผมจะกินอิ่มแล้วหลับตานอนได้""..."
last updateLast Updated : 2025-04-20
Read more
บทที่9
อุษณีย์มองหน้าลูกสาวด้วยความเจ็บปวด เธอเลี้ยงมิลานมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยไม่ตบไม่เคยตีสักครั้ง มิลานเป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่เธอเชื่อสนิทใจว่าลูกสาวที่น่ารักไม่มีทางทำร้ายใครก่อนอย่างแน่นอน"แม่จะทวงคืนความยุติธรรมให้กับหนูเองนะมิลาน"อุษณีย์คว้ามือเรียวเล็กของลูกสาวในวัยสิบแปดปีขึ้นมากุมอย่างแผ่วเบา แม้มิลานจะโตเป็นสาวสะพรั่งแต่ในสายตาของเธอลูกสาวของเธอก็ยังคงเป็นเด็กน้อย"มิลานจำได้ไหม เมื่อตอนเด็ก ๆ มิลานเคยถามหาพ่อกับแม่อยู่ตลอดเลยนะว่าพ่อเป็นใคร""...""รีบตื่นขึ้นมานะลูก ตอนนี้พ่อกำลังเดินทางมาหาเราสองคนแล้วนะ"คนเป็นแม่เจ็บปวดหัวใจเมื่อได้เห็นร่างกายของลูกเต็มไปด้วยบาดแผล "มีนาแกติดต่อมิลานได้ไหม"อีกด้านหนึ่งของเมืองหลวงในยามค่ำคืนมีสองสาวเพื่อนสนิทกำลังต่อสายพูดคุยถึงการหายไปของเพื่อนสนิทอีกคน ทั้งสองพยายามต่อสายหามิลายแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้"ฉันโทรหามิลานเป็นสิบ ๆ สายแต่ก็ไม่ติด""ฉันก็เหมือนกัน นี่กะว่าจะอวดชุดใส่ไปเที่ยวให้ดูซะหน่อย"ทั้งกุ๊กไก่และมีนาต่างซื้อเสื้อผ้าสำหรับใส่ไปเที่ยวมาให้เพื่อนรักแต่ตอนนี้ทั้งคู่กลับไม่สามารถติดต่ออีกฝ่ายได้จนเกิดความรู้สึกกังวลภายในใจ"แกว่าม
last updateLast Updated : 2025-04-20
Read more
บทที่10
อุษณีย์ไม่สามารถข่มตาให้นอนหลับลงได้เมื่อพิษไข้เล่นงานลูกสาวของเธอตลอดทั้งคืน เนื้อตัวของมิลานร้อนดั่งไฟคนเป็นแม่กระวนกระวายแทบจะอยู่ไม่เป็นสุข 'ฮึก อย่าทำฉัน'คนบนเตียงนอนละเมอออกมาด้วยความหวาดกลัวราวกับว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ได้กลายเป็นฝันร้ายสำหรับลูกสาวของเธอไปเสียแล้ว "หมอได้ฉีดยาแก้ปวดกับยาลดไข้ให้กับคนไข้แล้วนะครับ" "ขอบคุณมากนะคะหมอ" "ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว ถ้าหากญาติต้องการความช่วยเหลืออะไรสามารถกดกริ่งเรียกพยาบาลได้ตลอดเวลาเลยนะครับ" "ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"หมอเจ้าของไข้เดินออกไปหลังจากตรวจอาการและดูบาดแผลตามร่างกายของคนไข้ คงต้องใช้เวลาในการรักษากว่าจะหายดี อุษณีย์เดินเข้าไปใกล้ลูกสาวเธอบรรจงใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเช็ดไปตามร่างกายของมิลานด้วยความแผ่วเบาเพราะกลัวว่าถ้าหากทำรุนแรงจะไปโดนแผลเข้า "แม่ขอโทษนะลูกที่แม่ดูแลหนูไม่ดี"เธอรู้สึกโทษตัวเองยิ่งเห็นบาดแผลเต็มตัวลูกสาวยิ่งทำให้เธอนึกโกรธตัวเองมากยิ่งขึ้นที่ไม่สามารถปกป้องดูแลลูกสาวเพียงคนเดียวได้ ครืด ครืด ครืด โทรศัพท์เครื่องเก่าของหญิงสาววัยกลางคนมีสายเรียกเข้า อุษณีย์เงยหน้ามองนาฬิกาซึ่งติด
last updateLast Updated : 2025-04-20
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status