EP.1 น้องช่างน่ารัก (1)

เมื่อตั้งใจไว้แล้วต้องทำจริง ผมเดินกร่างเข้าไปใกล้คู่รักนักเรียน พวกน้องๆ จะเดินตามกันมา แต่ผมยกมือปรามไว้ เป็นสัญญาณว่า ไม่ต้อง

ผมล้วงกระเป๋าเกงตอนที่ไปยืนด้านหลังเด็กผู้หญิง เธอมัดผมม้าผูกโบว์สีขาว ผมสีดำขลับยาวระเอวคอดกิ่ว ลุคดูเรียบร้อย มากับไอ้เด็กผู้ชายอีกคนที่มันไม่เจ๋งเท่าผม ไม่เท่ ไม่เฟี้ยวเท่า เอาเป็นว่าคนที่เหมาะกับเธอ คือผม

ดันตกหลุมรักเข้าอย่างจัง กับคนที่อายุน้อยกว่าไม่มากเท่าไหร่ (ผมอายุ 20)

ผมจงใจยืนชิดกับเธออย่างตั้งใจ ไอ้เด็กผู้ชายข้างๆ จึงเริ่มส่งสายตาเหมือนจะส่งสัญญาณเตือนน้องผู้หญิงกลายๆ ในขณะที่เจ้าของผมดำขลับยาวถึงเอว น้องหน้ามนเหล่มองมาทางผมที่ยืนเก๊กอยู่ด้านหลัง ก่อนที่เธอจะหันกลับไป ตัวเริ่มสั่นนิดๆ

“เราว่าลงป้ายหน้าไหมมนต์ เราไปส่งเอง” ไอ้เด็กนั่นที่ดูเหมือนจะเป็นแฟนเธอจงใจโพล่งออกมาราวกับตั้งใจพูดให้ได้ยิน ผมคิ้วกระตุกนิดๆ จับมีดยาวที่อยู่ใต้กางเกงไว้แน่น แต่อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่ได้รู้ชื่อหญิงที่หมายตา

ชื่อมนต์เหรอ ชื่อน่าค้นหาดีนะ อารมณ์เหมือนสวยจนต้องมนต์อะไรแบบนั้น

“อะ อื้ม” เสียงหวานครางรับเบาๆ ผมกระตุกยิ้ม เสียงโคตรน่ารักเลยครับ

“ชื่อไรน้อง” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะลงป้ายหน้ากันเลยโพล่งขึ้นมาเพื่อกันซีน น้องผู้หญิงที่ชื่อมนต์สะดุ้งเฮือก ไอ้เด็กผู้ชายชักสีหน้าใส่เหมือนผมกำลังมาคุกคาม แต่พอดีว่าผมไม่ได้แคร์

“... คะ?” คนตัวเล็กกว่าเป็นคืบหันมาครางถามอย่างงุนงง ผมฉีกยิ้ม ท้าวแขนเข้ากับขอบกระจก ไม่สนใจป้าร่างท้วมที่นั่งตัวเกร็งอยู่ที่เก้าอี้เหลืองข้างๆ

“ชื่อไรครับน้อง” ผมถามย้ำอีกที ปกติไม่ชอบพูดซ้ำสองนะ แต่สำหรับน้องมนต์จะยกให้เป็นกรณีพิเศษ พร้อมออกตัวแรง

“...”

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“พี่เป็นใครครับ เราไม่รู้จักกันนะครับ” ไอ้เด็กที่ยืนข้างๆ กับเธอโพล่งขึ้นมาแทรกทุกสรรพสิ่งที่กำลังเป็นใจ ผมตวัดหางตาไปมอง คว้าไหล่น้องมนต์ที่สะดุ้งเฮือกเข้ามาชิดตัวก่อนที่จะเอารองเท้าส้นเหล็กไปทาบกับประตู BTS ข้างๆ ตัวมัน

พวกน้องๆ เลือดร้อนของผมตื่นตัวทันทีที่ผมแสดงท่าทางประกาศสงคราม ลุกฮือพร้อมรุมเด็ก แต่ผมส่ายหน้าว่าไม่ต้องหรอก ผมจัดการได้ ลำพังไอ้นี่มันก็แค่เด็กม.หกธรรมดา ทำไปก็เท่านั้น ไม่สู้มือสู้ตีนหรอก

“แล้วมึงเป็นใครไอ้น้อง อย่ามาแส่เรื่องของกู กูชอบ กูจะเอา” ผมกดเสียงต่ำ ก่อนที่จะกระดิกรองตีนส้นเหล็กอย่างไร้มารยาท คงไม่ต้องถามว่าใส่มันมาเพื่ออะไร

“...”

“ป้ายหน้ามึงลงไป ทิ้งแฟนมึงให้กูจัดการเอง เข้าใจใช่ปะ?”

“มะ... มนต์เป็นเพื่อนผม ถ้าผมลงมนต์ก็ต้องลงไปด้วย” แต่มันไม่ยอมแพ้ทั้งที่กลัวจนขาสั่น พยายามปกป้องผู้หญิงอย่างสุดชีวิต ผมหันกลับไปสบตาน้องหน้ามนที่ยืนอยู่ข้างตัว เธอตัวสั่นไม่กล้าสบตา ดูเหมือนจะแสดงท่าทางกร่างเอาแต่ใจมากเกินไป

ผมลดมือที่กุมไหล่น้องลง

เชี่ยไรเนี่ย เป็นแค่เพื่อนทำหวงยังกะเป็นผัว แม่งไม่เฟี้ยวเลยว่ะ

“เฮ้ย ถ้าเป็นแค่เพื่อนก็อย่าเสือกดิครับน้อง” ได้ทีผมเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้มัน พอรู้ว่าน้องมนต์ไม่มีแฟนรังสีอำมหิตก็บังเกิด แม้ว่ามันจะทำใจกล้าขัดใจผมได้ต่อหน้าผู้หญิง ไม่รู้ว่าอยากทำคะแนนหรืออะไรนะ แต่บอกไว้ก่อน

ว่าผมก็ชอบเสนอหน้าให้ตัวเองเป็นจุดเด่นอยู่แล้ว

เมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ผมจึงคว้าข้อมือของคนตัวเล็กข้างๆ อย่างอุกอาจ สูดกลิ่นหอมจากเส้นผมผ่านร่างเล็กที่ตัวสั่นเทา แม่งหอมเข้ารูจมูกเหมือนกลิ่นไฮยีนและแป้งเด็กธรรมชาติ พร้อมกับเอียงคอไปทางเด็กๆ ที่ยืนจ้องเขม็งไปที่มันอยู่ด้านหลัง

ว่ากันว่า ใครที่เป็นโจทย์กู น้องกูมันกระหายเลือดอยากเล่นด้วยทุกคนนั่นแหละ

“ไม่งั้นชีวิตวัยรุ่นอาจจบไม่สวยใน BTS ก็ได้นะมึง”

ผมและเพื่อนๆ หัวเราะอย่างบ้าคลั่งทันทีเมื่อจบประโยคนั้น

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูรู้สึกกลัว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่กลัวขนาดนี้

ผู้ชายที่ยืนจับข้อมือของหนูอยู่ข้างๆ กัน ไม่รู้ว่าชื่ออะไรนะคะ แต่ดูน่ากลัวมากๆ เลย ดูจากเสื้อช็อปสีเทา รู้สึกว่าจะเป็นเด็กวิทยาลัยอาชีวะที่ชอบลงข่าวหน้าหนึ่งอยู่บ่อยๆ หนูพอจะรู้เรื่องข่าวพวกนี้อยู่บ้างเพราะคุณพ่อชอบดูข่าวตอนเช้าทุกวันก่อนไปโรงเรียน

วันนี้หนูกลับกับเพื่อนผู้ชายที่สนิทที่สุดเพราะเก็ตเป็นเพื่อนที่เรียนพิเศษด้วยกัน เขาชื่อว่าเก็ต และมักจะส่งสัญญาณเตือนเมื่อมีใครเข้ามาคุกคามหนู เพราะเก็ตรู้ว่าหนูมักจะโดนจีบอยู่บ่อยๆ คงเป็นเพราะหน้าตาที่ละม้ายคล้ายคุณแม่ก็ได้

พี่คนนี้คืออีกคนหนึ่ง แต่เป็นคนแรกก็ว่าได้ที่มีรังสีอาฆาตจนเก็ตไม่สามารถช่วยหนูได้ เพราะเขาพาพวกมาด้วยสิบกว่าคน และพร้อมจะรุมจัดการเก็ตได้ตลอดเวลา

หนูตัวสั่นระริกตอนที่พูดไม่มีเสียงอย่างใจกล้าให้เก็ตลงไปที่สถานีหน้าก่อน หนูไม่อยากให้เก็ตต้องลำบากเพื่อหนูไปมากกว่านี้

เก็ตเองก็จำต้องลงสถานีต่อไปอย่างจำยอม แม้ว่าตอนแรกจะค้านหัวชนฝา ส่ายหน้าอยู่ท่าเดียว แต่หนูก็ทำหน้าดุใส่เก็ตให้เชื่อหนู ที่ไม่ว่ายังไงเก็ตก็เป็นแค่เด็กมอปลายธรรมดา เขากลัวกลุ่มวัยรุ่นเหล่านี้ เขาจึงยอมลงไปจนได้

ทิ้งหนูเอาไว้กับผุ้ชายน่ากลัวเพียงลำพัง

“เอาล่ะครับน้องคนสวย มาคุยกันหน่อย” พี่ที่โอบไหล่หนูไว้สลับมายืนพิงประตูตอนที่เก็ตลงไปได้แล้วประตู BTS ก็ปิดลงได้สักพัก เขาล้วงกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะคว้ามือเล็กๆ ของหนูขึ้นมากุมหลวมๆ อย่างจาบจ้วง ตะ... ตัวสูงมากเลย “ชื่อมนต์เหรอ”

“ชะ... ใช่ค่ะ” หนูตอบเสียงสั่น ยืนขาสั่นพับๆ เพราะถึงจะพยายามยืนใจดีสู้เสือโดยที่ไม่มีใครในชานชาลานี้คิดจะช่วยเลยก็ตาม แต่หนูก็กลัวจนเก็บอาการไม่ไหวเลย จนพี่เขาเหลือบมอง ก่อนที่จะฉีกยิ้ม

“โคตรน่ารักเลยอ่ะน้อง” หนูสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา แต่กลับดูคุกคามจนน่ากลัว ก่อนที่จะก้มหน้างุด

“ขะ... ขอบคุณค่ะ” เดาอารมณ์ของเขาไม่ถูกเลย

“ขอสปาเดเห้ด้วยได้ปะ?”

หนูเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเพราะพูดไม่ออก จนเพื่อนพี่เขาคนหนึ่งที่ตัวสูงๆ หน้าดุๆ ไม่แพ้กันต้องเดินมาตบศีรษะเขาอย่างแรง

พลั่ก!