"ขยะที่รอวันถูกทิ้ง"

>> 18.00 น.

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงช่วงเย็น เสียงนาฬิกาเลิกงานดังขึ้น พนักงานในแผนกเริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน มินตรานั่งทำงานจนถึงคนสุดท้าย เธออาสาอยู่เคลียร์เอกสารงบประมาณที่ค้างไว้ให้เสร็จสิ้น เพื่อใช้การทำงานเป็นเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดในใจ

ฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำมืด ฝนที่เคยตกหนักในช่วงเช้าซาลงเหลือเพียงสายฝนพรำๆ มินตราเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน เธอเดินออกจากห้องทำงานของแผนก เดินไปตามทางเดินที่เริ่มเงียบสงบ

ขณะที่กำลังรอลิฟต์พนักงานอยู่นั้น เสียงก้าวเดินอันสม่ำเสมอและหนักแน่นก็ดังมาจากทางเดินฝั่งผู้บริหาร มินตราหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วหัวใจของเธอก็ต้องกระตุกวูบอีกครั้ง

ร่างสูงสง่าของธันวากำลังเดินตรงมา โดยมีคุณหิรัญถือแฟ้มเอกสารเดินตามหลังมาติดๆ ธันวาสวมเสื้อสูทตัวนอกเรียบร้อย ท่าทางทรงอำนาจและสง่างามดุจพญาราชสีห์ยังคงเด่นชัด ไม่ว่าเวลาไหนผู้ชายคนนี้ก็ดูเพียบพร้อมและอยู่สูงเกินกว่าที่ใครจะเอื้อมถึงเสมอ

มินตราชะงักกึก เธอรีบขยับตัวไปชิดมุมผนังลิฟต์ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาตรงๆ

ธันวาเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าลิฟต์ สายตาคมกริบปาดมองร่างเล็กที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ชั่ววินาทีหนึ่ง ดวงตาคู่โตที่ฉายแววเยือกเย็นหลังกรอบแว่นแอบมองเห็นร่องรอยความซูบซีดและแววตาอันแหลกสลายของเด็กสาว... แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น เขาก็กระพริบตาและปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสงบดั่งเดิม ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

ความเงียบครอบคลุมพื้นที่หน้าลิฟต์ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ มินตรายกมือขึ้นไหว้เขาและคุณหิรัญตามมารยาท 

"สวัสดีค่ะท่านประธาน สวัสดีค่ะคุณหิรัญ"

ธันวาไม่รับไหว้ ไม่แม้แต่จะพยักหน้ารับ เขาทำเพียงยืนนิ่ง มองตรงไปยังประตูลิฟต์ด้วยท่าทางวางองค์และยโส ราวกับเธอเป็นเพียงก้อนหินหรืออากาศธาตุที่ไม่มีความหมายใดๆ ในชีวิตเขา

"คุณหิรัญ... พรุ่งนี้เช้าเตรียมเอกสารการประชุมร่วมกับเครือเจริญกุลไว้ให้เรียบร้อยด้วย" ธันวาเอ่ยสั่งงานด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น

"รับทราบครับท่านประธาน ผมจัดการเตรียมไว้พร้อมหมดแล้วครับ" หิรัญตอบรับอย่างนอบน้อม

"อืม ดี... แล้วเรื่องตารางการต้อนรับคุณแพรวาในสัปดาห์หน้า ให้จัดเตรียมห้องทำงานชั้น 44 ไว้ให้พร้อมที่สุด อย่าให้ขาดตกบกพร่อง"

"ครับท่านประธาน"

คำสั่งงานเรื่องการเตรียมการต้อนรับ "คุณแพรวา" ถูกเอ่ยออกมาจากปากของเขาอย่างเป็นธรรมชาติและไร้ซึ่งความเกรงใจต่อคนที่ยืนอยู่ข้างๆ มินตรารู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ คำพูดเหล่านั้นย้ำเตือนสถานะของเธออย่างเหี้ยมโหดที่สุด... เขาไม่เคยแคร์ ไม่เคยคิดจะถนอมความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงสิ่งของที่ซื้อมาเพื่อตอบสนองความต้องการ เมื่อหมดเวลา หรือเมื่อผู้หญิงที่คู่ควรเข้ามา... เธอก็พร้อมที่จะถูกเขวี้ยงทิ้งได้ทุกเมื่อ

"ติ๊ง!"

เสียงประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออก ธันวาก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ทันที โดยมีหิรัญเดินตามเข้าไป ก่อนที่บานประตูลิฟต์จะค่อยๆ ปิดลง ธันวาสบตากับมินตราผ่านช่องว่างของประตูที่กำลังเคลื่อนเข้าหากัน... สายตาของเขาเย็นชา ว่างเปล่า และเหี้ยมโหด ราวกับจะย้ำเตือนกฎเหล็กข้อสุดท้ายอีกครั้ง

"ห้ามรัก และ ห้ามหึงหวง"

ประตูลิฟต์ปิดสนิทลง มินตราที่ยืนอยู่คนเดียวหน้าลิฟต์พนักงานปล่อยให้เข่าสองข้างอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เธอต้องยึดจับราวเหล็กข้างผนังไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น หยาดน้ำตาที่อดกั้นมาตลอดทั้งวันไหลพรูออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังระงมในความเงียบเหงาของชั้นออฟฟิศที่ไร้ผู้คน

ความเจ็บปวดเรื่องสถานะ... ความจริงที่ว่าเธอเป็นได้แค่เมียลับไร้ตัวตน ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ เดินสวนกันทำได้เพียงยกมือไหว้แบบประธานกับเด็กฝึกงาน โดยที่เขาไม่แม้แต่จะหยุดมอง... มันกำลังกัดกินหัวใจของเธอจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

มินตราใช้นิ้วมือเรียวยาวเรียวแตะที่หน้าอกซ้ายของตัวเอง ตำแหน่งของหัวใจที่กำลังเต้นระทึกและเจ็บปวดอย่างรุนแรง เธอซบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้น้ำตาไหลหยดลงบนพื้นพรมหรูหรา เธอแพ้แล้ว... แพ้ให้แก่ความรักไร้ค่าที่เธอมีให้ผู้ชายไร้หัวใจคนนั้น แพ้ให้แก่สัญญาปีต่อปีที่เธอกระโจนเข้าหาเพื่อแลกกับชีวิตของแม่ และแพ้ให้แก่ความจริงที่ว่า ไม่ว่าเธอจะรักเขามากแค่ไหน... เธอก็เป็นได้แค่ ขยะ ที่รอวันถูกทิ้งในชีวิตของ ธันวา เท่านั้นเอง