LOGIN"I-taas mo ang mukha mo at tumitig ka sa akin habang hinahalikan kita, Savanna... huwag mong subukang ipikit 'yang mga mata mo ngayong gabi!" angil ni Martin habang ang kaniyang dalawang mainit na palad ay marahas na pumuputol sa espasyo sa pagitan naming dalawa."Napakakapal ng mukha mong utusan ako pagkatapos mong lumuhod at magmakaawa sa akin kagabi habang sinasambit mo ang pangalan ko!" sigaw ko sabay tipon ng laway sa aking lalamunan at walang pag-aalinlangang idinura ito nang diretso sa kaniyang pisngi."P-Puta... paano mo nagawang duraan ang mukha ko?" paos at nanginginig niyang tanong habang ang kaniyang panga ay dahan-dahang tumitigas sa matinding gulat."Ginawa ko 'yon dahil nasusuka ako sa'yo! Nasusuka ako sa bawat paghalik mo, sa bawat paghawak mo, at sa buong pagkatao mo!""Wala ka talagang takot sa akin... wala na talagang natitirang takot diyan sa dibdib mo!""Wala na, Martin! Pinatay mo na ang lahat ng takot ko... kaya kahit patayin mo ako ngayon, duduraan at duduraan
"Savanna... huwag kang aalis, please... Savanna, stay with me..." ang pabulong, paos, at nanginginig na boses ni Martin sa gitna ng madilim na silid habang ang kaniyang dalawang armas ay mas lalong humihigpit sa aking baywang."Nananaginip ka na naman, Martin... pero bakit pangalan ko ang tinatawag mo at hindi ang pangalan ni Diana?" malamig kong tanong habang nananatiling nakatitig ang aking mga mata sa kaniyang tulog na mukha sa ibabaw ng unan."Savanna... ikaw lang... huwag ka nang mawawala sa akin..." muli niyang bulong, ang kaniyang noo ay may malamig na pawis habang isinusubsob niya ang kaniyang mukha sa aking leeg."Magsisinungaling ka rin ba pati sa mga panaginip mo, Senate President?""Savanna... I can't breathe without you... Savanna..."Napatigil ako sa kaniyang paulit-ulit na pagbanggit sa aking pangalan habang ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa matinding emosyon sa kaniyang pagtulog. Walang bakas ni Diana sa kaniyang mga labi ngayong gabi. Walang alapaap ng pagh
"Yakapin mo ako, Savanna... iparamdam mo sa akin kahit kaunting init habang nakapatong ang ulo ko sa dibdib mo," pabulong at halos nagmamakaawang hiling ni Martin habang ang dalawa niyang braso ay nakapulupot nang mahigpit sa aking baywang."Gawin mo ang lahat ng gusto mong halik at yakap ngayong gabi, Martin... dahil ang katawan ko lang naman ang hawak mo," malamig kong sagot habang blangko akong nakatitig sa kisame."Bakit napakalamig ng balat mo... bakit parang wala ka na rito kahit nakadikit ako sa'yo nang ganito kalapit?""Dahil patay na ang puso ko para sa'yo... ang tanging naiwan na lang ay ang basang gawa ng mga kamay mo.""Then I will keep kissing this body until I force your soul to feel me again!"Dahan-dahan niyang iniharap ang kaniyang mukha sa akin, ang kaniyang mga mata ay nagniningas sa matinding frustration at isang nakatatakot na romantic passion. Ibinaba niya ang kaniyang mga labi sa aking panga patungo sa aking leeg, iniiwan ang mababagal, maiinit, at nagmamay-ari
"Bakit ganiyan ka makatingin habang dahan-dahan kong inilalapat ang mga labi ko sa balikat mo, Savanna?" ang pabulong ngunit napakainit na tanong ni Martin habang ang kaniyang mga bisig ay nakapulupot nang mahigpit sa aking baywang sa gilid ng sofa."Hinihintay ko lang ang sandali na tuluyan kang malunod sa sarili mong pagnanasa... dahil doon kita sisirain," sagot ko habang pilit kong pinapanatiling malamig ang boses ko kahit na pumapalo nang mabilis ang dibdib ko sa kaniyang kakaibang lapit."Then destroy me, my love... dahil wala na akong pakialam kung anong klaseng lason ang ibuhos mo sa akin, basta narito ka sa piling ko.""Napakayabang mo... pero nakikita ko sa mga mata mo na nanginginig ka na sa takot na baka isang araw ay bigla na lang akong mawala sa'yo.""I am terrified, Savanna... at 'yang takot na 'yan ang nagtutulak sa akin na hawakan ka nang mas mahigpit araw-araw!"Inagaw ko ang aking panga mula sa marahang haplos ng kaniyang mga daliri at pilit kong itinulak ang kaniyan
"Bitiwan mo ako, Martin... anong ginagawa mo rito sa harap ko habang nanginginig 'yang mga kamay mo sa galit at pagnanasa?" angil ni Savanna habang idinidikit ko ang buo kong katawan sa kaniya sa gilid ng study table."I can't let you go, Savanna... hindi ko na kayang umarte na tila kontrolado ko pa ang sarili ko sa tuwing nakatitig ka sa akin nang ganiyan," paos kong sagot habang ang aking mga daliri ay marahas na dumidikit sa kaniyang baywang."Nababaliw ka na talaga... nasaan na 'yung malamig at kalkuladong Senate President na nakilala ko?""Namatay na 'yung taong 'yon sa sandaling narealize kong mas natatakot akong ayawan mo kaysa matalo sa buong eleksyon!""Then fall, Martin... dahil diring-diri ako sa bawat pagdikit ng balat mo sa akin ngayong gabi!"Hinigpitan ko ang hawak sa kaniyang baywang at marahas siyang inilapit sa akin, ramdam na ramdam ang kaniyang mabilis at nagwawalang paghinga na direktang humahagupit sa aking leeg. Nabasag ko na ang sarili kong mga patakaran. Nawal
"Pumili ka ngayon din... mamuhay ka rito sa piling ko bilang aking malayang fiancée na may sariling sasakyan at mga tauhan, o manatili ka sa silid na 'to na parang isang bihag na walang nakakakita," malamig na pahayag ni Martin habang dahan-dahan niyang inilalapag ang dalawang magkaibang susi sa ibabaw ng glass table."Akala mo ba talaga ay may pagpipilian ako rito, Martin... e pareho namang nakakabit ang pangalan mo sa dalawang pinto na 'yan?" ganti ko habang pabalagbag kong itinutulak ang dalawang susi pabalik sa kaniyang direksyon."I am giving you options, Savanna... huwag mong sabihin sa akin na mas gusto mo pa ring makulong sa apat na pader na 'to kaysa maglakad sa buong estate nang malaya!""Ang tinatawag mong kalayaan ay isang malaking ilusyon... dahil kahit saang sulok ako magpunta sa mansyong 'to, nakabuntot pa rin ang mga mata mo at ang mga guwardiya mo!""Mas mabuti nang nakabuntot ang mga guwardiya ko kaysa manatili ka rito na mukhang may sakit dahil ayaw mong lumabas!""
May mga bahay na maganda lang kapag tinitingnan mula sa labas.Sa loob, tahimik silang pumapatay.Nagising ako sa tunog ng katahimikan.Hindi iyon poetic. Hindi iyon metaphor. Ang katahimikan sa mansyon ay may bigat, parang may nakadagan sa dibdib ko. Parang may mata ang bawat pader, at lahat sila
Ngumiti siya.At sa ngiting iyon ko lalong napatunayan na hindi lahat ng halimaw ay may pangil. Ang iba, may ngiti lang, malinis, kontrolado, at kayang lokohin ang buong mundo.“Good,” sabi ni Martin Del Rivas, marahan, parang papuri. “At least marunong ka pa ring magsabi ng totoo… kapag kailangan.
Naririnig ko ang palakpakan kahit nasa ilalim ako ng lupa.Hindi literal na ilalim—pero ganito ang pakiramdam. Parang bawat tunog mula sa itaas ay dumadaan sa makapal na semento bago makarating sa tenga ko. Palakpakan. Hiyawan. Mga boses na puno ng paghanga. Mga sigaw na paulit-ulit binibigkas ang
Kapag ang isang tao ay matagal mong ikinulong, darating ang sandaling hindi mo na matandaan kung sino ang tunay na bihag...alin ang pinto at alin ang salamin.Tahimik pa rin ang West Wing.Ngunit ngayon, mas ramdam ko ang katahimikan—hindi na ito simpleng kawalan ng tunog. Isa na itong presensyang







![MISTER, YOU MESSED WITH THE WRONG GIRL [SHE'S A SOLDIER]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)