เข้าสู่ระบบHabang nagsasalita, salitan niyang tinitingnan si Jacob at Jared.“Ang taong mahirap makita ay ang taong ayaw talagang magpakita.”Napatingin si Jared sa kanya.“Since driver siya ng truck, ibig sabihin ay normal at ordinaryong tao lamang siya. Walang sapat na kapangyarihan o malaking pera para prot
Pero bilang isang taong gustong mabuhay nang mahaba, alam ni Jacob na mas mabuting itikom na lang muna niya ang bibig niya.“Now that you're much better, puwede ka na ring ma-discharge anumang araw,” nakangiting dagdag ni Riz.At sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ni Jared.Awtomatikong kumunot
Third Person“Hmm… sa loob ng tatlong linggo matapos ang surgery ay ang laki na agad ng naging improvement mo.”Nakatingin si Riz kay Jared na ngayon ay matuwid at pormal nang nakatayo sa kanyang harapan. May hawak na medical chart ang dalaga habang bahagyang nakatagilid ang ulo, maingat na sinusuri
Lalo na nang sabihin niyang nararapat iyon sa dalaga dahil siya ang kanyang fiancée.Napakalinaw pa rin sa kanyang isip ng reaksyon nito.Ang biglang paglaki ng mga mata.Ang pagtatangkang itago ang pagkabigla.At higit sa lahat, ang mabilis na pamumula ng pisngi nito.Napangiti nang bahagya si Jare
Third Person“Sir, sigurado po ba kayo?”Nag-aalalang tanong ni Jacob habang nakatingin kay Jared, tila anumang oras ay handa siyang sumugod at saluhin ang kanyang amo sakaling mawalan ito ng balanse. Halos hindi niya maalis ang mga mata niya sa bawat galaw ng lalaki, lalo na sa paraan ng pagkakapit
Maingat niyang isinara ang velvet box, ngunit hindi pa rin mawala ang bahagyang pag-aalala sa kanyang mukha.Subalit nang dahan-dahan siyang tumingin sa kanyang tabi, nakita niyang nakangiti lang pala si Jared habang nakatitig sa kanya.Hindi naiwasan ni Riz ang mapakunot ng noo sa reaksyon ng binat
HoneyTahimik ang suite dahil nakalabas na ang lahat ng stylist team pati na ang ilang miyembro ng photo and video coverage team. May ilan lang na naiwan sa kanila para sundan ang bawat galaw ko, ang bawat pangyayari habang hindi pa nagsisimula ang pinakamalaking selebrasyon ng buhay ko.Nakatayo ak
Chanton“Are you sure na kaya mo nang mag-isa?” tanong ko kay Honey habang inaayos niya ang bag niya, ready na para umalis. Halata sa boses ko yung concern—not too much, pero sapat para mapansin niya.Aalis daw siya para sa dinner with Sen. Deguia kasama ang pamilya nito. At syempre, hindi ko pa rin
HoneyMas okay na ang mood ko ngayon kumpara nung mga nakaraang araw, lalo na at makakasama na namin si Chanton sa clean-up drive. Lowkey excited ako, kahit ayokong aminin.Sa totoo lang, hindi naman talaga aksidente ang lahat. Sinadya ko talaga na banggain siya noon. Calculated move kumbaga para ma
“Wala kang dapat ipag-alala kay Honey,” sabi ko nang may diin pero hindi pagalit. “Matapang siya. Kahit na nandito lang ako, we both know she’s been living independently for a long time.” Saglit akong huminto, saka nagpatuloy. “She learned how to stand on her own kahit bata pa siya.”Tumango ako, pa







