MasukShare
บทที่ 21
Tanggal publikasi:
2026-04-04 01:29:42งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่ง
หลังจากโชว์จบ ผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุด ทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน “โดดเด่น” “ชัดเจน” “มีภาษาของตัวเอง” หลังลงจากเวที อะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พัก เพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดี อาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเอง บางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึก บีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างาม แม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุด ส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermes เสียงหัวเราะ เสียงชื่นชม กลิ่นดอกไม้ แสงแฟลชจากกล้องมือถือ ทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้น อะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืน ก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข “แกสุดยอดมากจริง ๆ” ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ “ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว” “ใช่” ริวกิพยักหน้าแรง “นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย” อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ “พอเลยพวกแก เดี๋ยวลอยกันพอดี” “ก็ให้ลอยไปสิ!” เพนนีพูดขึ้น “เพราะคืนนี้แกสมควรแล้วจริง ๆ” ขณะที่ทุกคนยังคุยกันอยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสูทสีครีมเรียบหรู ก้าวผ่านผู้คนเข้ามาอย่างมั่นใจ เธออายุราวปลายสามสิบถึงสี่สิบต้น ๆ บุคลิกเฉียบ เรียบ แต่สะดุดตา และเพียงแค่การเดินเข้ามา ก็ทำให้หลายคนรอบข้างเงียบลงโดยไม่รู้ตัว เธอหยุดตรงหน้าอะธีน่า “ขอโทษนะคะ” น้ำเสียงสุภาพแต่มีพลัง “น้องคือเจ้าของคอลเลกชัน Modern Greek God ใช่ไหมคะ” อะธีน่าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ใช่ค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นนามบัตรออกมา “พี่ชื่อ ณิชา วรินทร์” “เป็น Fashion Director ของ Aurelia House Thailand” เพียงแค่ชื่อบริษัทหลุดออกมา เพื่อนรอบตัวอะธีน่าก็ถึงกับเงียบ เพราะนั่นคือหนึ่งในบริษัทแฟชั่นระดับประเทศ ที่มีทั้งแบรนด์เสื้อผ้า ลักชัวรีไลน์ และโปรดักชันแฟชั่นโชว์ระดับใหญ่ อะธีน่ารับนามบัตรไว้ด้วยความนิ่ง แต่ในใจสะดุดทันที ณิชายิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตกใจจนเกินไป “พี่ขอพูดตรง ๆ เลยนะ” เธอพูดต่อ “พี่ดูงานจบของเด็กแฟชั่นมาหลายปีมาก แต่ผลงานของน้อง… มี ลายเซ็นของตัวเอง ชัดมาก” สายตาของเธอจริงจังขึ้น “น้องไม่ได้แค่ทำชุดสวย” “แต่น้อง เล่าเรื่องเป็น และรู้ว่าจะใช้เสื้อผ้าสื่อสารยังไง” อะธีน่าเงียบฟัง บีมที่ยืนอยู่ข้างหลังน้องสาว มองผู้หญิงคนนั้นอย่างประเมินเงียบ ๆ ส่วนแม็กซ์กับแจสเปอร์เองก็เงียบลงเช่นกัน ณิชายื่นข้อเสนออย่างตรงไปตรงมา “พี่อยากชวนน้องเข้ามาคุย” “ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงานธรรมดา แต่ในฐานะ Young Designer Candidate ของโปรเจกต์ใหม่ที่เรากำลังจะเปิดเร็ว ๆ นี้” คำว่า Young Designer Candidate ทำให้แม้แต่อาจารย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลยังหันมามอง เพราะมันไม่ใช่โอกาสที่ใครจะได้ง่าย ๆ “ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบตอบพี่ก็ได้” ณิชาพูดต่ออย่างใจเย็น “แต่น้องควรรู้ไว้ว่า… ถ้าน้องเลือกเดินทางสายนี้จริงจัง น้องไปได้ไกลมากเลยนะ” อะธีน่ามองนามบัตรในมือ หัวใจเต้นแรงขึ้นทีละน้อย เธอไม่ได้ฝันแค่จะเรียนจบ ไม่ได้อยากให้โปรเจกต์นี้ผ่านเฉย ๆ แต่เธออยากสร้างบางอย่าง ที่เป็นของเธอเองจริง ๆ และในคืนนี้ ประตูบานหนึ่ง กำลังเปิดออกมาตรงหน้าเธอ “ขอบคุณมากนะคะ” อะธีน่าพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ มั่นคง “หนูรู้สึกเป็นเกียรติมากเลยค่ะ” ณิชายิ้ม “พี่รอฟังคำตอบนะคะ” ก่อนจะพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วเดินจากไปท่ามกลางสายตาหลายคู่ ทันทีที่เธอพ้นระยะ ซัมเมอร์ก็แทบจะกรี๊ดออกมา “อะธีน่า!!!” “เมื่อกี้นั้นมันของจริงใช่ไหม!” ริวกิถึงกับยกมือทาบอก “โอเค ฉันจะเป็นลมแทนแกแล้วนะ” เพนนีกระโดดกอดแขนเธอ “แกโดนแมวมองตัวจริงทาบทามแล้วอะ!” แม็กซ์มองนามบัตรในมือน้องสาว ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ไม่แปลกใจเลย” แจสเปอร์พยักหน้า “สมแล้ว” บีมมองอะธีน่า สายตานุ่มลงอย่างพี่ชายคนโตที่ภูมิใจโดยไม่ต้องพูดเยอะ “เก่งมาก” เขาพูดเพียงแค่นั้น แต่อะธีน่ารู้ดี สำหรับบีม คำนั้น… มีความหมายมากแค่ไหน เธอมองนามบัตรในมืออีกครั้ง ชื่อของบริษัท ชื่อของคนที่ติดต่อ และโอกาสที่อาจเปลี่ยนอนาคตของเธอ ท่ามกลางเสียงยินดีและแสงไฟในค่ำคืนนี้ อะธีน่าไม่รู้เลยว่า นี่อาจไม่ใช่แค่คืนแห่งความสำเร็จ แต่อาจเป็นคืน ที่เส้นทางชีวิตของเธอ กำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ ——————— คืนนั้น หลังจากทุกอย่างจบลง อะธีน่ากลับมาถึงห้องของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้าปนโล่งใจ เธอปิดประตูห้อง วางโทรศัพท์กับของขวัญลงบนโต๊ะ ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับ กล่องของขวัญสีดำสนิท ที่วางอยู่บนปลายเตียง ไม่มีโบว์หวาน ไม่มีการ์ดแสดงชื่อผู้ให้ ไม่มีอะไรที่ควรทำให้มันดู “เป็นของขวัญ” มีเพียงความเรียบ และความเงียบที่ทำให้มันดูแปลกแยกจากทุกสิ่งในห้อง อะธีน่าชะงักทันที เธอแน่ใจว่า… ก่อนออกจากบ้าน มันยังไม่มี หัวใจเริ่มเต้นช้าลงอย่างผิดปกติ ปลายนิ้วเย็นเฉียบขณะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ เมื่อเปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เธอนิ่งค้าง เป็นรูปถ่ายของเธอหลายใบของเธอ บางรูปเป็นรูปที่ถ่ายจากระยะไกล บางรูปเป็นมุมด้านข้าง บางรูปคือเธอตอนอยู่ในมหาวิทยาลัย ตอนเดินอยู่ในสยาม ตอนนั่งคาเฟ่กับเพื่อน ยางรัดผมของเธอ เส้นที่เธอทำหายไป ในวันที่ไปกินหมูกระทะกับเพื่อน และด้านบนสุด มีการ์ดสีขาวใบเล็กวางอยู่ ตัวหนังสือสีดำเขียนไว้เพียงประโยคเดียว “เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว” ลมหายใจของอะธีน่าหยุดชะงัก เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบ ข้อความจากเบอร์ไม่ทราบชื่อ “เห็นแล้วใช่ไหม :)” แล้วข้อความที่สองก็เด้งขึ้นมา “วันนี้เธอสวยมาก แต่ครั้งหน้า… อย่ายิ้มให้ใครแบบนั้นอีก” อะธีน่ากำโทรศัพท์แน่น ขณะที่ความเย็นเยียบค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาจากแผ่นหลัง และในคืนนั้นเอง เธอก็รู้ว่า— เรื่องทั้งหมด… ยังไม่จบ
Bab terbaru
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 24
เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 23
สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 22
เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 21
งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 20
อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 18
ยามสาย ณ คฤหาสน์ของโซล แสงแดดส่องลงบนสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบสงบเกินกว่าจะคาดคิด ว่าที่นี่เพิ่งผ่านคืนอันตรายมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รถของบีมสตาร์ตเครื่องรออยู่แล้ว อะธีน่าหันไปพยักหน้าให้พี่ชาย ก่อนจะขยับก้าวตามไป “อะธีน่า” เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดเท้า หันกลับมา โซลยืนอยู่
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 17
ค่ำคืนเดียวกัน ณ คฤหาสน์ของโซล หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายตลอดทั้งวัน โซลได้จัดห้องนอนอีกห้องหนึ่งให้เธอพัก เป็นห้องว่างที่อยู่ติดกับห้องของเขาพอดี เรียบง่าย สะอาด และปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ หลังอาบน้ำเสร็จ อะธีน่าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนแขนกุดสีอ่อน ที่เพิ่งแวะซื้อจากร้านเสื้อผ้าเล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 16
รถตู้สีดำค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณข้างถนนสายเดิมสถานที่ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อคืนยังคงเงียบสงบเหมือนไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นคนขับดับเครื่องยนต์การ์ดสี่คนลงจากรถก่อนเป็นอันดับแรกสายตาทุกคู่กวาดมองรอบบริเวณอย่างระมัดระวังโซลก้าวลงมาจากรถตามก่อนจะหันไปหาอะธีน่าที่นั่งอยู่ด้านใน“ล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 15
ภายในคฤหาสน์พิทักษ์วงศ์บรรยากาศที่เคยสงบเรียบร้อยในทุกเช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนอลิซ—อดีตตำรวจหญิงผู้เด็ดขาด—กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นใบหน้าสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลาบีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ นั่งอยู่ไม่ไกลทุกคนต่างมีสีหน้ากังว
Anda juga akan menyukai
คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย721.6K Dibacaขย้ำรักเลขา NC-20
C539.3K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน99.0K Dibacaรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา60.3K Dibacaคู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา!
cutie jub28 DibacaSystem Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง
Priyada77 Dibacaเล่ห์ร้ายพรางใจประธานทมิฬ
รตน.แก้วพลอยใส36 Dibacaเกิดใหม่คราวนี้ ถึงตานายชดใช้!
ซานเก้อเยา472 Dibaca
