ตอนที่ 3

"หนาว...."

"ทำไมเธอหน้าซีดจัง"

"หนาวมากเลย ช่วยด้วย"

"เฮ้ย! อะตอม คุณโอเคหรือเปล่า"

"รู้จักกันเหรอคะ"

"เคยเจอตามงานอีเวนต์ค่ะ เขาชื่ออะตอม"

ร่างกายของอะตอมสั่นเทา เหงื่อไหลผุดออกเต็มใบหน้า

บาดแผลที่ต้นแขนเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากของอะตอมเริ่มแห้งผากคล้ายว่าร่างกายกำลังมีอาการขาดน้ำอย่างรุนแรง

"คุณอะตอมไหวไหมคะ"

"หนาว หิวน้ำ ใครมีน้ำไหมคะ"

"ขอโทษนะคะมีใครพอจะมีเสื้อคลุมไหมคะแล้วก็ขอน้ำดื่มด้วยค่ะ"

เมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงต้องเอ่ยขอความช่วยเหลือ

"เอาของเราไปก็ได้ค่ะ"

เสื้อคลุมสีดำจากผู้ใจดีถูกยื่นมาให้ก่อนที่จะใช้มันคลุมไปที่ตัวของอะตอมที่ยังคงนั่งกอดเข่าตัวสั่นไม่หาย

"ขอโทษนะคะเราชื่อลัคกี้ เราเรียนหมออยู่ เราขอดูอาการเขาหน่อยนะคะ เผื่อจะพอช่วยอะไรได้บ้าง"

"ไอ้กี้ ทำอะไร"

"เขาน่าจะป่วย กูพกยามา เดี๋ยวให้เขากินสักหน่อยน่าจะดีขึ้น กว่าตำรวจจะมาถึงคงอีกนาน"

"อืม ๆ"

ลัคกี้ หนึ่งในกลุ่มคนที่มางาน เธอนักศึกษาแพทย์ปีสี่ เหลือบมาเห็นความผิดปกติของอะตอมจึงยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

"ทานยาหน่อยนะคะ"

ยาเม็ดสีขาวพร้อมน้ำดื่มถูกยื่นให้คนป่วย หลังจากได้ยาไปอะตอมดูสงบลงเล็กน้อย เธอนอนหลับตาแน่นิ่ง สร้างความสบายใจให้กับทุกคนว่าคงไม่มีอะไรเลวร้ายลงไปกว่าที่เป็น

คนภายนอกรับรู้เหตุการณ์เลวร้ายนี้แล้ว คงกำลังเข้ามาช่วยเหลือ ทุกคนตรงนี้ก็เพียงแค่ใจเย็นและเฝ้ารอเท่านั้นเพื่อความปลอดภัย

"จับเขานอนก็ได้ค่ะ น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว"

ลัคกี้หันไปบอก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังที่นั่งของตัวเอง

"วิญญาณหมอเข้าสิงเหรอมึง"

"ก็เขาป่วย..อีกอย่างดูก็รู้สึกมีประโยชน์กว่ามานั่งกรี๊ดศิลปินของมึงอีก นี่ถ้ามึงไม่ลากกูมา กูก็นอนตีพุงอยู่บ้านไม่ต้องมาติดอยู่ที่นี่แล้ว"

"ความผิดกูที่ไหนล่ะ ใครจะรู้ว่าจะมีเรื่องบ้า ๆ เกิดขึ้น แต่มึงเห็นภาพที่พวกข้างนอกวิ่งกรูเข้ามาปะ น่ากลัวยิ่งกว่าในหนังที่เคยดูอีกอะ"

สีหน้าหวาดกลัวในยามที่พูดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป มันคงยากที่จะลืมเลือน

สองเพื่อนซี้ที่เดินทางมาจากกรุงเทพใจกลางเมือง หลังจากที่ ปิ่น ลาก ลัคกี้เพื่อนสนิทมาเป็นเพื่อนกับงานวันนี้ทั้ง ๆ ที่เพื่อนของเธอไม่ได้ชื่นชอบงานอะไรแบบนี้เลยสักนิด

ในตอนนี้ทุกคนต่างเช็กข่าวคราวที่เกิดขึ้นในช่องทางต่าง ๆ ที่ดูเหมือนจะมีบางคนสามารถเก็บภาพเหตุการณ์บางส่วนเอาไว้ แล้วโพสต์ลงโซเชียล ซึ่งสร้างความแตกตื่นได้ไม่น้อยที่จู่ ๆ คนธรรมดา จะกลายมาเป็นซอมบี้ไล่กัดคน คล้ายกับในภาพยนตร์ที่เคยดู

"นี่มันคนที่เขาบอกว่าโกงเงินแฟนคลับนินา"

"ไหนคะ"

เนสยื่นมือถือให้อิงจันทร์ดูคลิปวิดีโอที่มีคนถ่ายเหตุการณ์เอาไว้ได้

"ใช่จริง ๆ ด้วย"

"เหตุเกิดจาก...."

เกรซอ่านข้อความเหนือคลิปวิดีโอ ที่กล่าวว่าคนคนนี้คือคนแรกที่มีอาการประหลาดแล้วไล่กัดคนอื่นๆ ก่อนที่อาการเหล่านั้นจะแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และคนที่ถูกกัดก็กลายเป็นซอมบี้อย่างที่เห็น

"ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ละ"

"มีอะไรหรือเปล่ามึง"

เกรซเห็นใบหน้าของเพื่อนสนิทที่ดูไม่ปกติหลังจากที่เห็นภาพในคลิปที่ถูกแชร์ออกไปหลายพันครั้ง

"เกรซ...คือกู"

อิงจันทร์จับมือเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น แววตาคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

"มึงจะพูดอะไร"

อิงจันทร์ตัวสั่นน้ำตาคลอ หันมองคลิปในมือถือของเนสสลับกับจ้องใบหน้าของเกรซ

"มาตรงนี้มา"

เกรซพาอิงจันทร์เดินมายังมุมหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคน เพราะเธอคิดว่าเพื่อนของเธออาจจะอยากพูดอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครได้ยิน

"อะ ว่ามามึงมีอะไร"

อิงจันทร์หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

"กูบังเอิญไปเจอผู้หญิงคนนั้นหน้าห้องน้ำ แล้วกูก็หยดยานี่ใส่ในแก้วน้ำเขา"

"อะไรนะ...แล้วมันเกี่ยวกับไอ้เรื่องคลิปบ้า ๆ นั่นได้ยังไง"

"กูกำลังคิดว่าที่เขาเป็นแบบนั้นเพราะยาตัวนี้"

"แล้วมันคือยาอะไรมึงซื้อมาจากไหน"

"กูสั่งมาจาก web มันเด้งเข้ามาตอนกูนั่งเล่นคอมที่บ้าน เขาบอกเป็นยาที่ทำให้ร่างกายป่วยคล้ายภาวะคนขาดน้ำ กูแค่ตั้งใจจะให้มันเข้าโรงพยาบาลกูไม่คิดว่ามันจะ..."

อิงจันทร์น้ำตาคลอ เธอรู้สึกหวาดกลัว และรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เธอเป็นต้นเหตุ

"มันอาจจะไม่เกี่ยวกับยามึงก็ได้ "

"แต่..."

"อิง มึงใจเย็น ๆ มันไม่มีหรอกยาที่ทำให้คนกลายเป็นซอมบี้ มันน่าจะมีสาเหตุมาจากอย่างอื่นมากกว่า อย่าคิดมากเลยมึง"

"เกรซ กูไม่รู้ แต่กูมั่นใจว่ามันมาจากยากูแน่ ๆ กูกลัว กูไม่ได้ตั้งใจ"

"โอเค มันจะใช่หรือไม่ใช่ช่างมันก่อน แต่ตอนนี้มึงต้องใจเย็น โอเคไหม เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้ว และพอออกจากนี่เราจะบินกลับบ้านกันพรุ่งนี้ แล้วทิ้งเรื่องห่าเหวเอาไว้ที่นี่ โอเคไหม"

"อืม...มึงอย่าทิ้งกูนะเกรซ กูไม่ได้ตั้งใจ"

เกรซตบไหล่เพื่อนเบา ๆ

ถึงแม้เธอเองก็ไม่สามารถหาสาเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้นได้ แต่เธอก็มั่นใจ ว่าในโลกนี้มันคงไม่มียาที่กินแล้วทำให้คนกลายเป็นซอมบี้ได้

เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นน่าจะมีต้นเหตุมาจากอย่างอื่น และมันคงจะเปิดเผยหลังจากที่เรื่องนี้จบลง

"ช่วยด้วยค่ะ....ช่วยด้วย ช่วยด้วย"

กรี๊ดดดดดดดดดด

"เฮ้ย ทำอะไรอะ!! ถอยไปนะ"

จู่ ๆ อะตอมที่กินยาเข้าไปก็ลุกขึ้นยืน ร่างกายบิดเกร็งผิดธรรมชาติ ดวงตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว ต้นคอขยับซ้ายขวาจนได้ยินเสียงของกระดูกที่เคลื่อนไหว เลือดสีแดงหยดไหลทะลักออกมาจากรูจมูก

"ถอยไปนะ ไม่งั้นเราตีจริง ๆ ด้วย"

กึก กึก กึก

กลุ่มคนค่อย ๆ ถอยหลังหนี เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่ปลอดภัย

ทุกสายตาจับจ้องมาที่อะตอม คนที่หนีตายมาจากด้านนอกรู้ดี ว่าเธอกำลังจะกลายเป็นพวกมัน

ไม่ทันได้พักหายใจอะตอมก็วิ่งใส่ผู้คนอย่างบ้าคลั่ง

ฝูงชนแตกฮือคล้ายผึ้งแตกรัง วิ่งกระเจิดกระเจิงไร้ทิศทาง

คนดูแลงานพยายามหาวิธีหยุดความวุ่นวาย แม้รู้ว่าเสี่ยงแต่ก็ตระหนักในหน้าที่ของตัวเองจนวินาทีสุดท้าย

กระบอง อาวุธคู่กายของชุดรักษาความปลอดภัยถูกเอาออกมาใช้

"ผมไม่อยากทำร้ายคุณนะครับ คุณหยุดอยู่ตรงนั้น อย่าเข้ามา"

กลุ่มผู้รักษาความปลอดภัยร่างกายกำยำ พยายามเข้าจับตัวของอะตอมเพื่อหยุดความบ้าคลั่ง

แม้จะเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่กลับมีแรงมหาศาล ดิ้นหลุดการจับล็อกแล้วกระโจนใส่คนที่อยู่ใกล้ตัวทันที

ด้วยความไม่ทันตั้งตัว ฟันแหลมกัดเข้าต้นคอใน เลือดสีแดงสดพุ่งออกราวน้ำพุที่อยู่กลางสวนเพียงแต่มันไม่ได้สวยงามเช่นนั้น ตรงกันข้าม มันน่าสยดสยองเสียมากกว่า

ร่างนั้นค่อย ๆ ล้มลงท่ามกลางเสียงกรีดร้องของคนที่อยู่ในเหตุการณ์

"ช่วยกันหาอะไรมาจับมันมัดไว้เร็ว"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกนลั่น แต่ในยามนี้ทุกคนต่างไร้สติเพราะกำลังตื่นตกใจกับความสยดสยองที่เกิดขึ้น

เมื่อเหยื่อรายแรกนิ่งไปอะตอมก็หันมองหาเหยื่อรายต่อไป

จาก 2 เป็น 4 เป็น 8 และดูเหมือนเชื้อกำลังแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อทุกร่างที่ถูกกัด มันกำลังลุกขึ้นมาอีกครั้ง และเริ่มการไล่ล่าเหยื่อนับร้อยด้วยความหิวกระหายในรสชาติของเลือดจากคนเป็น ๆ จึงเริ่มต้นขึ้นคล้ายกับพวกมันกำลังสนุกสนานกับเกมที่พวกมันคือผู้ล่า

เมื่อตรงนี้ไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ประตูทางออกถูกเปิดออกอีกครั้ง อย่างน้อยก็ได้ดิ้นรนกว่ารอความตายในห้องสี่เหลี่ยมนี่ ถึงแม้ข้างนอกจะต้องออกไปเจอกลุ่มซอมบี้อีกมากมายก็ตาม

"ปิ่นเร็ววิ่ง อยากตายหรือไง"

ลัคกี้ฉุดแขนเพื่อนที่ตอนนี้นั่งกรีดร้องอย่างเสียสติ

"คุณอิง คุณเกรซรอด้วยค่ะ ว้าย!"

เกรซที่หันไปเพื่อจะช่วยดึงแขนเนส แต่ไม่ทันกาลเมื่อเธอถูกหนึ่งในฝูงคนกลายพันธุ์กระชากตัวอย่างแรงแล้วกัดที่ใบหน้าของเธอพร้อมกับออกแรงกัดจนชิ้นเนื้อหลุดออกมาก่อนที่เนสจะถูกรุมกัดกินจากซอมบี้หลายสิบตัวหมดโอกาสรอดชีวิต

อิงจันทร์ร้องอย่างคนเสียสติจนเกรซต้องลากเธอออกมา แฟนคลับในงานแตกกระจายไปคนละทิศคนละทาง

"เข้าไปหลบในนี้กันก่อนทุกคนเร็ว ๆ"

ลัคกี้ใช้มือดันประตูบานหนึ่ง ซึ่งลักษณะคล้ายกับตู้คอนเทนเนอร์ที่เอามาใช้ดัดแปลงเป็นห้องสำหรับรับรองผู้มาใช้บริการ

"พวกคุณเข้ามาได้ยังไงคะ นี่มันห้องพักนักแสดง"

"ข้างนอกเกิดเรื่องค่ะ รีบปิดประตูเร็ว"

"ซาแซงหรือเปล่าพี่อร"

"เกิดเรื่องอะไม่รู้แต่พวกคุณต้องออกไปค่ะ"

อร เธอเป็นผู้จัดการที่คอยดูแลกลุ่มนักแสดงเหล่านี้รีบเข้ามากันกลุ่มคนหนีตายให้กลับออกไป

"อย่าเปิดนะ!!!!"

หลายชีวิตที่หนีเข้ามาพยายามห้ามอรที่กำลังเดินไปที่ประตู

"พี่ขอให้พวกเราออกไปนะคะ ถ้าอยากเจอน้อง ๆ ศิลปินเอาไว้ไปเจอกันตามงานไม่ใช่มาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้"

อรค่อย ๆ เปิดประตูท่ามกลางเสียงร้องไห้ และเสียงกล่าวห้ามแต่เธอก็ไม่คิดจะรับฟังคำพูดพวกนั้นเลยสักนิด

ฉึกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดด

เฮ๊ยยยย

ไม่ทันได้ร้องขอชีวิต อรถูกดึงตัวออกไปจากห้องและคมเขี้ยวก็ฝั่งลงที่ต้นคอเธอไม่ต่างจากหลาย ๆ คนที่ผ่านมา ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่เห็นเหตุการณ์ ก่อนที่จะมีซอมบี้ตัวหนึ่งหลุดเข้ามาด้านใน

"ตะ..ตัวอะไรวะ!!"

"ออกไปเดี๋ยวนี้นะไอ้ตัวประหลาดดดด"

ถังดับเพลิงในมือลัคกี้ฟาดเข้าไปที่ซอมบี้เต็มแรง จนมันกระเด็นออกไปด้านนอก ก่อนที่ทุกคนจะรีบเข้ามาช่วยกันปิดประตู แล้วจ้องมองกันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังสะท้อนท่ามกลางเสียงความวุ่นวายด้านนอก

"พอจะบอกได้ไหมมันเกิดอะไรขึ้นข้างนอกเหรอครับ"

วายุ หนึ่งในนักแสดงที่ดูเหมือนจะได้สติเป็นคนแรก

"อาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่ข้างนอกตอนนี้มีแต่ตัวประหลาดอย่างกับซอมบี้ในหนังกำลังไล่ฆ่าทุกคนอยู่ค่ะ และคนที่โดนมันกัดก็จะกลายเป็นเหมือนพวกมัน"

เกรซอธิบาย

"มันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง นี่มันไม่ใช่หนังนะ"

ฟาร์มพูดขึ้นอย่างหัวเสีย เขายังมองว่าแฟนคลับพวกนี้แค่สร้างสถานการณ์เพื่อหาทางใกล้ชิดศิลปิน ไม่ต่างจากครั้งอื่น ๆ ที่เขาเจอมานับครั้งไม่ถ้วน

ถึงแม้เหตุการณ์เมื่อครู่นี้จะทำให้เขาตกใจไม่น้อยแต่เขาก็ยังปักใจไม่เชื่ออยู่ดี ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันจะเป็นเรื่องจริง

"ลองดูในโซเชียลก็ได้ค่ะ น่าจะมีหลักฐานที่พอจะทำให้ทุกคนเชื่อขึ้นมาได้บ้าง"

ทันทีที่เกรซพูดจบทุกคนต่างหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู ก็พบว่าสิ่งที่เกรซบอกมันเกิดขึ้นจริง

"ตอนนี้ กี้ว่าทุกคนอยู่เงียบ ๆ ก่อนดีกว่า ยังไงเราก็แจ้งตำรวจไปแล้วเดี๋ยวก็คงมีคนมาช่วยเราแน่ ๆ เท่าที่เห็นพวกที่กลายพันธุ์ไปเขามองไม่เห็นหรืออาจจะเห็นเพียงเลือนราง เพราะพวกมันวิ่งเข้าใส่ตามเสียงเป็นอันดับแรก ฉะนั้นการที่เราอยู่กันเงียบ ๆ กี้ว่าเรานะปลอดภัยนะคะ"

ลัคกี้ดูจะเป็นคนที่มีสติกับเรื่องนี้มากที่สุด อาจจะเพราะว่าการเรียนหมอครอบครัวของเธอเองก็เป็นหมอเธอที่ตามพ่อกับแม่ไปทำงานบ่อย ๆ

บวกกับช่วงเป็นเรียนก็พบเจอเลือด ความตายหรือเหตุการณ์เหนือความคาดหมาย และสถานการณ์กดดันอยู่หลายครั้ง และถึงแม้ครั้งนี้จะหนักหนากว่าที่ผ่านมา แต่เธอก็ยังพอจะควบคุมสติของตัวเองได้บ้าง

"ก็ขอให้มันเป็นแบบนั้นก็แล้วกัน"

ฟาร์มพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

ตอนนี้ในห้องพักของนักแสดงมีผู้รอดชีวิตมารวมตัวกันอยู่เกือบสิบคน ทั้งลัคกี้ ปิ่น เกรซ อิงจันทร์ ธารน้ำ และเพื่อนแฟนคลับด้วยกันรวมถึงทีมงาน ที่วิ่งตามกันมา

ทุกคนยังตกอยู่ในอาการหวาดกลัวและภาวนาให้ทุกอย่างจบลงโดยเร็ว