ตอนที่ 4

"ดื่มน้ำกันหน่อยนะครับ ตอนนี้คงทำได้แค่รอจริง ๆ ข้างนอกเสียงก็เริ่มเงียบลงแล้ว"

วายุเป็นคนแรกที่เอ่ยปากขึ้นหลังจากที่ทุกคนนั่งเงียบกันอยู่นาน

"ขอบคุณค่ะ"

กลุ่มผู้หนีภัยรับน้ำดื่มจากวายุคนละขวด ในใจแม้ยังกลัวแต่ก็แอบตื่นเต้นไม่น้อยที่มาติดอยู่ในห้องเดียวกับดาราคนโปรดแบบนี้

"อาร์ตี้กับน้องฟาร์มเอาน้ำไหมคะ"

อิงจันทร์เอ่ยถามขึ้น

"ไม่เป็นไรครับ พวกพี่ดื่มกันเลยผมไม่หิวอีกอย่างพวกผมก็มีแก้วส่วนตัวแล้วครับ"

บรรยากาศในตอนนี้ไกลจากสิ่งที่คาดหวังไว้มาก ศิลปินคนโปรดดูไม่เหมือนกับที่เคยเห็นผ่านหน้าจอแต่ทุกคนก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ สถานการณ์แบบนี้จะให้ปั้นหน้ามีความสุขก็คงจะยาก

"แล้วนี่เราจะได้กลับบ้านตอนไหน มันก็จะสี่ทุ่มแล้วนะ ตำรวจยังไม่มาอีกเหรอ"

สิงหา หนึ่งในทีมนักแสดงหันไปถามนาที เพื่อนนักแสดงที่นั่งอยู่ข้างกัน

"ในโซเชียลตอนนี้มีแต่เรื่องนี้เต็มไปหมดเลยค่ะ แต่ยังไม่มีความคืบหน้าเรื่องการช่วยเหลือเลย"

ปิ่น ไล่อ่านข้อความในมือถือที่เต็มไปด้วยภาพของเหตุการณ์ที่เกิดซึ่งก็มีหลายคนที่ออกความเห็นว่าคลิปเหล่านี้เป็นเพียงคอนเทนต์ตัดต่อเรียกร้องความสนใจที่ถูกจัดฉากขึ้นไม่ใช่เรื่องจริง และนั่นก็อาจจะเป็นไปได้ว่าตำรวจที่รับแจ้งความอาจจะคิดว่าเป็นเพียงเรื่องปั่นประสาทจึงไม่คิดออกมาช่วยเหลือ

"กี้มีพี่ที่รู้จักเขาเป็นกู้ภัย เดี๋ยวจะลองติดต่อดูนะคะ"

ลัคกี้ไล่ดูเบอร์ในมือถือ อย่างน้อยการที่เป็นคนรู้จักกันอาจจะน่าเชื่อถือมากกว่า

"ใครมีที่ชาร์ตบ้างคะ"

"ผมมีครับ ใช้ด้วยกันได้ไหม"

วายุรีบค้นกระเป๋าแล้วส่งที่ชาร์ตมือถือให้ลัคกี้ทันที

มุมห้องมีปลั๊กไฟอยู่ลัคกี้รีบจัดการและกดเบอร์โทรออก

"ไอ้วา มึงช่วยหยุดทำตัวเป็นพระเอกก่อนได้ไหม น้ำก็จะเอาไปให้ทำไมไม่รู้"

"เขาก็คน เราก็คน ช่วยอะไรได้ก็ช่วย ถ้ามึงไม่ช่วยก็นั่งเฉย ๆ ไป ปั้นหน้าแบบที่มึงชอบทำ งานถนัดนิ เรื่องอื่นอย่ามายุ่งกับกู"

อาร์ตี้หันไปกระซิบกับวายุเมื่อเห็นว่าเขากำลังทำอะไรเกินหน้าเกินตา

"กี้แจ้งพี่เขาแล้วนะคะ เขากำลังมา คงต้องใช้เวลานิดหนึ่งเพราะจากในเมืองออกมาที่นี่ก็ไกลมากอยู่ ยังไงพวกเราอดทนกันอีกนิดนะคะ"

ลัคกี้หันมาแจ้งความคืบหน้าให้กับทุกคน

"ขอให้มาจริงเหอะ"

"ไอ้ธาร"

"อะไรละ ก็จริงนินา"

"เขาเป็นพี่ที่สนิทกับกี้ เขามาแน่นอนค่ะ"

ธารน้ำดูเหมือนจะไม่พอใจกับการแสดงตัวของลัคกี้เสียเท่าไหร่แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ลัคกี้จะสนใจเพราะเธอเองก็ไม่ใช่ประเภทมาให้ความสำคัญอะไรกับคนแปลกหน้าอยู่แล้ว เธอแค่ทำในสิ่งที่เธอคิดว่าสมควรทำและความตั้งใจเดียวของเธอคือการได้กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ก็เท่านั้น

ครืนนนนนน

เสียงฟ้าร้องด้านนอกบ่งบอกว่าอีกไม่นานอาจจะมีฝนตกลงมา

"ทุกคนมาดูนี่เร็ว"

ปิ่นร้องเรียกเพื่อน ๆ หลังจากที่เธอเจออะไรบางอย่าง

ภาพของคลิปวิดีโอจาก account หนึ่ง ความยาวเกือบสองนาทีเป็นคลิปที่ถูกอัดโดยเจ้าของ account ที่ได้คลิปมาจากแฟนคลับคนหนึ่งที่ live สดเมื่อไม่กี่นาที ก่อนที่ live นั้นจะถูกตัดไป

ภาพที่ปรากฏคือภาพด้านใน hall ที่จัดแสดงงาน ในตอนนี้ไร้ผู้คน มีเพียงคราบเลือด เศษเนื้อหนังมนุษย์กระจายอยู่โดยรอบ

เสียงหอบจากคนถ่ายดังเข้ามาภายใน live

"เราแอบอยู่ใต้เวทีพวกมันเลยไม่เห็น แต่มีหลายคนคนถูกไอ้ตัวประหลาดมันกัด เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นไล่กัดคนอื่นต่อ...ไม่รู้ว่ามีคนรอดออกไปได้กี่คน ตอนนี้เรากลัวมาก เราอยากกลับบ้าน ถ้าใครได้เห็น live นี้ ได้โปรดมาช่วยเราด้วย"

น้ำเสียงสั่นเครือ บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของเสียงกำลังหวาดกลัวมากแค่ไหน

"พวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด ใครที่แอบซ่อนตัวอยู่อย่าเสียงดังนะ หลบให้ดี รถเราจอดอยู่ไม่ไกล ถ้าเรากลับเข้าไปที่รถก็จะหนีออกไปได้ เราจะลองเสี่ยงดู ถ้าเราหนีไปได้เราจะตามคนมาช่วยทุกคนนะ"

"พวกตำรวจมันไม่มาหรอกเราเห็นมีคนบอกว่าเขาไม่เชื่อ เขาหาว่าเป็นคลิปตัดต่อทำคอนเทนต์ไร้สาระ และถ้าพวกเขาไม่มาพวกเราอาจจะได้ตายกันหมดจริง ๆ เราจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น เราต้องรอดออกไป"

มุมกล้องหันกลับมาที่เจ้าของ account ใบหน้าอันตื่นตระหนก มีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่นิดหน่อย ก่อนที่จะมีเงาบางอย่างปรากฏที่ด้านหลังของเธอ

ทุกคนที่หน้าจอต่างเฝ้ามองเธอด้วยความเห็นใจเพราะต่างก็รู้ดีว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้

สาวเคราะร้ายเธอหยุดนิ่งด้วยรู้ว่าเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นที่ด้านหลัง

"ทุกคนต้องได้กลับบ้านนะ....เราขอโทษ..."

และนั่นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่กล้องจะตกลงและเหลือเพียงเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา

มุมกล้องที่ตกเผยให้เห็นว่าด้านนอก มีกลุ่มซอมบี้เดินวนไปเวียนมา ตามหาเหยื่ออยู่ทั่วไปหมด

เสียงสะอื้นจากคนที่ได้เห็นคลิปนั่นฟังดูแล้วหดหู่และสิ้นหวัง การได้เห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตามันยากเกินกว่าที่จะทนรับไหว

"มีคนที่รอดออกไปได้บอกว่าตอนนี้พวกมันลามเข้าไปในเขตชุมชนแล้วด้วย"

ปิ่นยังคงอ่านข้อความต่อไป

"หยุดปั่นสักทีได้ไหม"

ธารน้ำคว้ามือถือของปิ่นมาก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้วโยนใส่หน้าปิ่นอย่างไร้มารยาท

"เราไม่ได้ปั่น แค่เราก็อยากรู้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้างจะได้หาวิธีรับมือ แล้วก็จะได้รู้ด้วยว่าเราจะออกไปได้ไหมถ้าหากมันจำเป็น"

"ออกไป!!! เธออยากออกเหรอ ออกไปซิ จะได้กลายเป็นพวกมันไปอีกคน ก็คุณว่าที่หมอเขาบอกแล้วนิ ว่าเดี๋ยวจะมีคนมาช่วย จะทำตัวให้วุ่นวายทำไม อยากเป็นฮีโร่เหรอ"

"ปากเหรอนั่นที่พูด ถ้าไม่คิดจะทำอะไรก็นั่งเฉย ๆ ไปซิ เสือกทำไม"

"เอ้า อีนี่แบบนี้มันหาเรื่องกันนี่นา"

"ทุก ๆ คนใจเย็นก่อนนะครับ เข้าใจว่าทุกคนกำลังเครียด แต่ตอนนี้สิ่งที่เราควรทำคือใจเย็นและรอบคอบที่สุด ถือว่าผมขอ โอเคนะครับ"

สิงหาเป็นฝ่ายเข้าไปห้ามเพราะกลัวเหตุการณ์จะบานปลาย ลำพังแค่สถานการณ์ตอนนี่ก็เป็นปัญหามากพออยู่แล้ว

"ไอ้ปิ่นมึงก็ใจเย็นมานั่งตรงนี้มา"

ลัคกี้ลากปิ่นให้เดินแยกมาอีกทาง

"เรื่องเช็กข่าวสารผมเองก็เห็น เพราะอย่างน้อยเราก็จะได้ตามสถานการณ์ได้ แต่เรื่องที่จะออกไปผมคงไม่เห็นด้วย เรารอคนมาช่วยอยู่ที่นี่จะดีที่สุด"

เมื่อหมดข้อถกเถียงทุกคนจึงกลับไปนั่งที่มุมของตัวเองและรอคอยอย่างใจเย็น

ไม่นานพายุฝนลูกใหญ่ก็ตกลงมา ช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ถูกเปิดออก

"กี้มึงจะทำอะไร"

"มึงฟังดิ ฝนตกเสียงดังขนาดนี้ พวกมันแยกไม่ออกหรอก กูอยากดูข้างนอกหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง"

ลัคกี้ชะเง้อหน้าออกไปข้างนอกแล้วสอดส่องสายตาออกไปรอบ ๆ

รอบ ๆ ยังมีกลุ่มคนกลายร่างเดินวนไปเวียนมาไร้ทิศทาง พวกมันเงยหน้าสัมผัสน้ำฝนและวิ่งไป มาในทุก ๆ ครั้งที่เสียงฟ้าร้องดังขึ้น

ปังๆๆๆๆๆๆๆ

ลัคกี้สะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะรีบปิดหน้าต่าง เมื่อเสียงเคาะประตูจากใครบางคนที่อยู่ด้านนอก

"ข้างในมีใครอยู่ไหมคะ ขอเราเข้าไปหน่อย"

ปังๆๆๆๆ

"อย่าเปิดนะ อาจจะเป็นพวกซอมบี้ก็ได้"

ธารน้ำรีบห้าม

"ถ้าเป็นพวกนั้นจริงคงไม่ตะโกนแบบนี้หรอก"

"จะรู้ได้ไง ถ้าเกิดเป็นพวกมันจริง ๆ แล้วเข้ามากัดพวกเราตายกันหมดใครจะรับผิดชอบ"

ธารน้ำรีบวิ่งไปกั้นประตูไว้

ในตอนนี้มีทั้งคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกับการเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเข้ามา

"แล้วถ้าเขาเป็นคนจริง ๆ เราจะปล่อยให้เขาตายเหรอ อย่าเห็นแก่ตัวซิ"

เกรซพยายามดึงตัวธารน้ำออกจากประตู

"เราจะไม่ยอมเสี่ยงอะไรทั้งนั้น ยังไงก็ไม่ให้เปิด"

"โอ๊ย! ยายบ้านี่!!ถอย! ไอ้กี้เปิดเลย!"

ปิ่นตรงเข้าไปช่วยเกรซกระชากธารน้ำเต็มแรงจนเธอกระเด็นออกไปจากหน้าประตู ก่อนที่ลัคกี้จะเปิดประตูดึงผู้รอดชีวิตด้านนอกอีกคนเข้ามา

"ขอบคุณ ขอบคุณมากนะคะ นึกว่าจะไม่เหลือใครรอดตายแล้วเสียอีก"

"ไม่เป็นไรค่ะ นี่คุณไม่ได้โดนกัดมาใช่ไหม"

"ไม่ค่ะ ไม่โดน เราหนีไปหลบในห้องน้ำ พอฝนตกเราเห็นว่าพวกมันวิ่งไปมา ก็เลยหลบออกมาได้แต่ไม่กล้าวิ่งออกไปข้างหน้าเพราะตรงนั้นพวกมันอยู่กันเยอะเลยมาทางนี้"

หญิงสาวเล่าไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เธอผ่านความเป็นความตายมาได้อย่างหวุดหวิด นับว่าเป็นโชคดีของเธอ

"เราชื่อแพรว เราเห็นแสงไฟในนี้เลยคิดว่าน่าจะมีคนอยู่เลยลองเคาะดู ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ"

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว รออยู่ที่นี่ด้วยกัน กำลังมีคนมาช่วยแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะคะ"

ลัคกี้บีบมือหญิงสาวเบา ๆ เป็นการส่งกำลังใจให้เธอได้รู้ว่าเธอจะไม่เป็นไร

"ทำเป็นอวดเก่งกันเข้าไป ถ้ามันกลายเป็นซอมบี้กัดพวกเราขึ้นมา เธอจะจำไว้เลยนะว่าเธอคือต้นเหตุ"

ธารน้ำลุกขึ้นโวยวายชี้หน้าด่ากราดทุกคนที่เห็นด้วยกับการเปิดประตู

"หยุดโวยวายเพราะเห็นแก่ตัวก่อนได้ไหม ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเขาเป็นคน"

ปิ่นเริ่มหมดความอดทนกับคนนิสัยเสียเต็มที

"หยุดโวยวายทุกคนนั่นแหละจะเสียงดังให้พวกมันได้ยินแล้วแห่กันมาหรือไง แหกปากเข้าไปซิคราวนี้จะได้ตามจริง ๆ แน่"

เกรซ ที่ทนดูอยู่นานเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองฝ่ายไม่มีทีท่าจะยอมกันเสียที

"ไม่ชอบขี้หน้ากันก็แยกคนละมุมเงียบ ๆ กันไปเลย ต่างคนต่างอยู่"

ธารน้ำหันมองหน้าปิ่นอีกครั้งก่อนจะเดินแยกไปอีกมุมของห้อง

หญิงสาวที่วิ่งฝ่าสายฝนมองทุกคนด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันคงทำให้ได้เห็นธาตุแท้ของทุกคน

"หนาวไหม เอาเสื้อคลุมไว้ก่อนนะ"

"ขอบคุณค่ะ"

นาทียื่นเสื้อคลุมให้แล้วกลับไปนั่งที่เดิมอย่างเงียบ ๆ

พรึ่บ!!!!!

จู่ ๆไฟก็ดับลง ทุกอย่างจึงตกอยู่ในความมืด

"แค่ติดอยู่ในนี้ก็ลำบากมากพอแล้วไฟยังจะมาดับอีก"

ฟาร์มเอ่ยขึ้นแบบเซ็ง ๆ

"พี่เขาจะมาจริง ๆ ใช่ไหมกี้"

"จริงดิ กูส่งรายละเอียดจุดที่เราซ่อนตัวไว้หมดแล้ว เขามาแน่นอน"

ลัคกี้กอดปิ่นเอาไว้จนแน่น เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทของเธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เห็น และในตอนนี้กำลังใจคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

"ทุกคนคะ มีข่าวออกเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วค่ะ"

อิงจันทร์ชูหน้าจอมือถือของช่องข่าวช่องหนึ่งที่กำลังรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกคนรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยความร้อนรน

'เหตุการณ์ซอมบี้กลางงานแฟนมีตของซีรีส์ดังที่เป็นข้อถกเถียงว่าเป็นเรื่องจริงหรือจัดฉากตอนนี้ได้รับการยืนยันแล้วนะคะว่าเป็นเรื่องจริงและการแพร่กระจายยังไม่มีรูปแบบที่แน่ชัด จากคำให้การของผู้รอดชีวิตบอกเพียงว่าคนที่โดนกัดเมื่อเสียชีวิตก็จะลุกขึ้นมากลายเป็นซอมบี้ คล้าย ๆ กับในภาพยนตร์ที่เคยดูกัน'

'ตอนนี้ทั้งเจ้าหน้าที่ทหาร และ ตำรวจทุกภาคส่วน กำลังปรึกษากันถึงวิธีการจัดการและระงับเหตุไม่ให้กระจายออกไปเป็นพื้นที่กว้างโดยสั่งให้ทำกำแพงโดยรอบเพื่อปิดล้อมเขตชานเมืองอันเป็นจุดแพร่เชื้อ โดยเจ้าหน้าที่จะค่อย ๆ กระชับพื้นที่ค้นหาผู้รอดชีวิตต่อไป'

'แม้การทำงานจะค่อนข้างยากลำบากเพราะยังไม่สามารถระบุพื้นที่ที่กลุ่มซอมบี้หลุดออกไปได้ว่ามีพื้นที่ใดบ้าง รวมถึงสาเหตุของการแพร่เชื้อครั้งนี้มาจากที่ใด ทางเจ้าหน้าที่จึงขอความร่วมมือประชาชน ส่งข้อมูล หรือติดต่อแจ้งข้อมูลที่หมายเลขฉุกเฉินพิเศษ 1191 ตลอด 24 ชั่วโมง'

'ความคืบหน้าล่าสุดตอนนี้คือกลุ่มผู้ติดเชื้อกำลังมุ่งหน้าไปที่สนามบินสุวรรณภูมิ ทางเจ้าหน้าที่กำลังประสานงานกันอย่างเร่งด่วน จึงขอให้ประชาชนที่อยู่ในพื้นที่หาจุดหลบซ่อนตัวเพื่อความปลอดภัยและรอประกาศในครั้งต่อไป'

'ทีมข่าวจะรายงานสถานการณ์อย่างใกล้ชิด..ขอให้ทุกคนปลอดภัยนะคะ'

ภาพหน้าจอเปลี่ยนเป็นโฆษณาคั่นรายการ

ในตอนนี้ทุกคนดูสิ้นหวัง เพราะไม่รู้ว่าความช่วยเหลือจะเข้ามาถึงพวกเขาตอนไหน