เข้าสู่ระบบฉันเดินเข้าห้องด้วยน้ำตาที่มันไหลไม่หยุด อยากย้อนเวลากลับไปได้จัง สาบานว่าฉันจะไม่เล่นอะไรบ้า ๆ แบบนั้นแน่ แค่รถคันเดียวมันเทียบไม่ได้เลยกับชีวิตคน คนหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าไฟฟ์จะกล้าปลิดชีวิตตัวเองได้ เพราะฉัน...ฉันมันเลวจริง ๆ ฉันนอนราบลงบนเตียง มือกำผ้าปูแน่น แค้นใจตัวเองที่สุด
ความผิดนี้ฉันคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
******************************
"ผมรักพี่นะ ถ้าผมเรียนจบ ผมจะให้แม่ไปขอพี่..พี่รอผมนะ"จู่ ๆ คำพูดของไฟฟ์ของดังเข้ามาในหู
"ถ้าไม่มีพี่...ผมคง"
"อย่าพูดอะไรอย่างนั้นสิ"
"ตอนนี้ผมมีความสุขมากเลยรู้ไหม ผมไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้มากขนาดนี้"
.
.
"ไฟฟ์ เราเลิกกันเถอะ"
"พะ พี่ไอพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม"
"รู้สิ เราเลิกกัน แล้วไม่ต้องมายุ่งกับพี่อีก"
"พี่ไอ...อย่าไป"ฉันเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองไฟฟ์เลย
"พี่ไอ ถ้าพี่ไม่กลับมาผมจะตายให้ดู"ฉันก็ยังเดินต่อไป ไม่คิดที่จะกลับไปหาเขาอีกเลย
ผ่านไปสองสามวัน ไฟฟ์เดินมาหาฉันที่คณะ รูปร่างหน้าตาดูแทบไม่ได้เขาโทรมมาก
"พี่ไอ ผมขอคุยด้วยหน่อย"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มองไปที่เอมและเชอรี่ด้วยสายตาเย็นชา ในขณะที่เชอรี่ปิดปากหัวเราะไฟฟ์ ฉันกับเอมก็ได้ส่งสายตาให้เธอหยุด
"ก็ได้"ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตามไฟฟ์ไป แต่เอมก็คว้ามือฉันไว้
"แกจะไปคนเดียวจริง ๆ เหรอ ฉันว่าไฟฟ์ดูแปลก ๆ นะ"
"ไฟฟ์ไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก.."ฉันยิ้มให้เอมที่ดูท่าทางเป็นห่วง.
ไฟฟ์พาฉันมาที่หลังคณะ เขาหยุดนิ่งแล้วหันมาที่ฉัน
"ความสัมพันธิ์ของเราที่ผ่านมามันเป็นแค่เกมใช่ไหม"ฉันขมวดคิ้งสงสัย ไฟฟ์รู้เรื่องที่เชอรี่พนันฉันให้จีบไฟฟ์ได้อย่างไง
"นายหมายความว่าอะไร"
"พี่ชนะแล้ว พี่ชนะขาดรอย พี่ได้ครอบครองหัวใจผมแล้ว"
"ไฟฟ์.."
"ผมเพิ่งจะรู้...ว่าไอ้คำว่ารักที่พี่พูดให้ผมฟังนั้นมันเป็นแค่รักจอมปลอม!"
"ไฟฟ์.."
"ทำไมครับ รู้สึกผิดเหรอครับ หรือรู้สึกสะใจ"
"มันไม่ใช่อย่างนั้น"
"แล้วอย่างไหน พี่รู้ไหม ว่าผมรักพี่อย่างแท้จริง และหมดหัวใจ ผมมีแต่พี่"ไฟฟ์ใช้มือทุบที่หน้าอกข้างซ้ายตัวเอง.
"ฉัน...ขอโทษ"ตอนนั้นหัวใจมันหวิว ๆ ชอบกล รู้สึกแย่จัง และสงสารเขามาก
"ขอโทษ?...เปลี่ยนจากคำขอโทษ เป็นความรักที่แท้จริงได้ไหม ความรักที่มาจากใจพี่จริง ๆ ได้ไหม"
"ไฟฟ์.."ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยจริง
"คงไม่ได้สินะ ผมคงบังคับใจใครไม่ได้ แต่พี่จงจำไว้ ว่าผมไม่มีทางที่จะเลิกรักพี่ ถ้าไม่มีพี่ก็ไม่มีผม"จากนั้นไฟฟ์ก็หันหลังเดินออกไป
"ไฟฟ์...ไฟฟ์"ฉันเรียกเขาเสียงดัง ก็ไม่ทำให้เขากลับมา
*****************************
"ฮึก ฮึก ฮึก ไฟฟ์ ฉันขอโทษ ขอโทษ"ฉันร้องไห้ทั้งคืนจนเช้า ตื่นขึ้นส่งกระจก พระเจ้าตาฉันบวมหนักมาก รีบหาผ้าเย็นมาประคบทันที เพราะลงไปแบบนี้แม่ต้องซักไซ้ถามฉันแน่ ๆ
หลังจากตาฉันเริ่มยุบลงก็รีบอาบน้ำแต่งตัวทันที แล้วลงมาที่ชั้นล่าง รอเอมมารับ
เห็นแม่กับลุงไทน์นั่งดื่มกาแฟกันอยู่ การแต่งกายพอจะรู้ว่าทั้งคู่กำลังจะออกไปทำงาน.
"ยัยไอ "ฉันเดินเข้าไปหาแม่
"จะออกไปไหนแต่เช้า"
"จะไปทำบุญค่ะ"ฉันยืนตอบคำถามแม่ แล้วก็มีเสียงรถขับเข้ามา ฉันจึงหันไปดู เป็นรถเอมนั้นเอง
"แม่ ลุงไทน์ไอไปก่อนนะ"
"เดี๋ยว ๆ "
"คะแม่"ฉันหยุดชะงักแล้วหันกลับมาหาแม่
"แวะไปเยี่ยมยัยพั้นซ์ด้วยนะ ไปหาหลานบ้าง"
"ค่ะ แม่"ฉันรับคำแล้วรีบเดินออกมา ไปที่รถของเอมที่จอดรออยู่ ฉันเห็นว่าเอมกำลังจะลงมาเลยยกมือห้าม
"ไม่ต้องลง ไปกันเลยเดี๋ยวสาย"เอมพยักหน้าฉันก็รีบขึ้นรถ ทันที
ฉันบอกทางให้เอมไปยังวัดที่แม่เคยพาฉันมาครั้งก่อน พอลงจากรถสายตาก็ได้เห็นชายหนุ่มสองคนถือถังสังฆทานมาคนละใบ
"แกนั้น..."เอมสะกิดฉันแล้วชี้ไปที่สองคนนั้น
"โลกกลมจัง"
"นั้นสิ ดูเหมือนจะมาทำบุญด้วย"
"มาขโมยสังฆทานมั้ง ก็เห็น ๆ อยู่ ไป เราไปซื้อสังฆทานกันเถอะ"ว่าจบ ฉันก็เดินนำเอมมาที่ร้านขายสังฆทาน แถว ๆ วัด
พอได้ของกันเรียบร้อยก็พากันเดินเข้าไปด้านใน ก็ยังเห็นสองคนนั้นนั่ง รอถวายสังฆทานด้วยเช่นกัน
"เธอ.."ไคหันมาเจอฉันเข้า เขาจึงชี้ฉันแล้วเอ่ยออกมาเบา ๆ
"...."ฉันก็ได้แต่พยักหน้าให้
พระสงค์ประจำที่ ทุกคนก็เตรียมถวายสังฆทานจากนั้นก็กรวดน้ำเรียบร้อย ฉันอาสาที่จะน้ำไปรดที่ต้นไม้เอง. และก็ได้เจอไคที่เดินลงถือถ้วยทองเหลืองที่ใส่น้ำออกมารดที่ต้นไม้เช่นกัน
"ไม่คิดว่าคนอย่างนายจะเข้าวัด"ฉันพูดขึ้นหลีงจากเทน้ำรดต้นไม้อยู่
"ทำไมคนอย่างผม มันเป็นอย่างไงครับ"
"ไม่เศร้าแล้วเหรอ"ฉันเห็นเมื่อคืนสีหน้าเขาเศร้า ๆ อยู่นะ
"เธอล่ะ ดีกับผัว?"
"ไอ้บ้า!"
"ที่นี้วัดนะครับ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย"ว่าจบ เขาก็เดินขึ้นไปบนศาลา
จากนั้น ก็ต่างแยกย้ายกันกลับ ไคขับรถไปอีกทาง ส่วนเอมขับไปอีกทาง.ฉันกับเอมแวะทานข้าวกันก่อนที่จะเข้าบ้าน
.
.
[ไค...Talk]
หลังจากที่ผมพาไอ้พุมาทำบุญให้ไอ้ไฟฟ์เรียบร้อย ก็มันมาที่คอนโดของผม ซึ่งผมซื้อไว้มานอนเวลาขี้เกียจเข้าบ้าน
"ผู้หญิงสองคนนั้นใครว่ะไอ้ไค"
"ลูกค้าที่ผับ...เมื่อคืนกูเห็นไปนั่งร้องไห้ที่สูบหรี่ ผัวมีเมียน้อยมั้ง"ผมก็พูดไปตามความคิด พวกที่มานั่งร้องไห้สถานที่แบบนี้ไม่พ้นเรื่องผู้ชายหรอก
"แม่ไอ้ไฟฟ์ส่งเมลล์มายัง"
"กูก็กำลังจะไปดูเนี้ย"ผมขอร้องให้แม่ไอ้ไฟฟ์ส่งรูป ข้อมูลแฟนไอ้ไฟฟ์มาให้ผม ผมอยากจะรู้ว่าผู้หญิงเลวคนนั้นเป็นใคร ไอ้ไฟฟ์เคยบอกกับผมว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมาอยู่ที่ไทยแล้ว มันคงไม่ยากที่จะตามหาเธอ
"ถ้ามึงรู้ว่าเป็นใคร มึงจะทำอะไรกับเขา"
"หึ ผู้หญิงเลว ๆ แบบนั้นจะต้องเจอกับคนเลว ๆ อย่างกู "
"มึงเอาให้ท้องเลย แล้วไม่ต้องรับ ปล่อยให้เลี้ยงลูกไปคนเดียวแม่งงง สะใจ"
"มึงรู้ป่ะว่า คนเลวมีอยู่ สองประเภท"
"ยังไงว่ะ"
"ไม่กูก็มึง...ใครจะเลวกว่ากัน..."
🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥
งานแต่งของฉันมันค่อนข้างหรูหรามาก คือคุณนายแม่ไคทุ่มทุนสร้างมากค่ะ คงอยากได้ฉันเป็นสะใภ้มาก ใช่สิ ฉันทั้งสวย รวย เก่งและฉลาด เอ่อ..ฉลาดมั้ง ฉลาดแหละฉันมือไม้เย็นไปหมดในขณะที่แม่อุ่นพาฉันลงไปหาว่าที่สามีเด็กของฉัน พอถึงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันก็ได้เห็นเจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันยืนรออยู่ หัวใจฉันแทบจะละลาย เด็กน้อยฉันที่ไอ้นั้นไม่น้อย คือเขามันบอกว่าของเขาไม่น้อย เขาหล่อมากค่ะ แล้วเมื่อเขายิ้มโชว์ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้ฉันนะ ฉันจะวูบ มันน่ารักมากแม่อุ่นส่งมือฉันให้กับไค"ฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะตาไค ไม่ใช่สิ ลูกสาวแม่สินะ"แม่พูดจบแล้วหันมายิ้มให้ฉัน"ครับแม่"ไคตอบกลับแล้วจับมือฉันไปคล้องแขนแกร่งเขาก่อนที่จะพาฉันขึ้นไปบนเวทีตอนนี้เป็นพิธีฉลอง ซึ่งเรามีพิธีในช่วงเช้าไปแล้วแหละ พอไคพาฉันขึ้นมาที่บนเวที หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ตื่นเต้นมาก ๆ แขกผู้มีเกียรติก็มากมายซะเหลือเกิน"ช่วยปรบมือให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ"พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นั้นก็คือเพื่อนของฉันเอง ฉันขอให้เธอมาเป็นพิธีกรเฉพาะกิจให้ หลังจากที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็เกรงใจเพื่อนนะ เพราะเพื่อ
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของไค ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังขับพาฉันไปที่คอนโด ระหว่างนี้เขาจับมือฉันไปหอมราวกับคนโรคจิต"จะหอมอะไรนักหนาเนี่ย"ฉันทักท้วงเพราะรู้สึกว่ามือฉันจะติดจมูกเขาไปแล้ว"ก็ผมรักพี่อ่ะ"เดี๋ยวนี้ฉันได้ยินคำว่ารักจากเขาบ่อยมาก มันชื่นชุ่มหัวใจดีจัง"แล้วทำไมไม่รักตั้งแต่ตอนแรก"ฉันแสร้งถาม"นั้นสินะ...ป่านนี้เราคงมีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว"ไคพูดพลางยกมือลูบครางตัวเองสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"...."ฉันรู้ว่าเพราะอะไร"ความแค้น!"สุดท้ายแล้วไคก็พูดขึ้นมาเอง"...."ฉันจึงได้หันขวับไปที่เขา"พี่รู้ไหมทำไมผมถึงแค้นพี่มาก..ที่ทำให้ไอ้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย""....""ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่แค่เพื่อน..มันเป็นเหมือนพี่ เหมือนน้องของผม ผมกับมันสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ผมมีพี่คีย์เป็นพี่ชาย และมีมันนี้แหละที่ผมนับว่ามันเป็นน้องชายผมอีกคน..เพราะแบบนี้ผมถึงได้แค้นพี่ไงที่ทำให้มันต้องคิดสั้น"ไคพูดจบแล้วหันหน้ามาที่ฉันเขาคลี่ยิ้มออกมา แล้วจับมือฉันกุมไว้"จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้..มันเองก็อ่อนแอเกินไป..อีกอย่างมันควรจะนึกถึงคนที่รักมันบ้าง..ไม่ควรที่จะนึกถึงแต่ตัวเองตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ทำให้คนที่ยังอยู่ต้อง.
ทุกคนตามแม่ไปที่ห้องพักฟื้น..แต่น้องยังไม่ออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดเพราะคุณหมอต้องตรวจเช็คร่างกายอีกหลายอย่าง ลุงไทน์ขอบอกขอบใจไคยกใหญ่ ที่ช่วยให้ลูกของเขาปลอดภัย รวมถึงแม่ของฉันด้วยที่ไม่ลืมขอบใจไค ท่านพูดกับไคดีกว่าเดิม ดูเป็นมิตรมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้แม่จะคอยไล่เขาและพูดจาเสียงแข็ง. ฉันคิดว่าแม่คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะสักพักใหญ่คุณพยาบาลก็พาน้องชายฉันเข้ามาพอได้เห็น 'ออสติน'ฉันตื่นเต้นมาก ใช่แล้วน้องชายฉันชื่อ ออสติน ไคจ้องมองน้องชายด้วยแววตาที่ดูปลื้มปริม และเอ็นดู เขาดูอบอุ่นมาก เมื่อแม่ให้เขาอุ้มน้อง อาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เขาหอมน้องชายด้วยความรักใคร่ แล้วยิ้มไม่หุบเลย ฉันกับแม่หันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางไคที่ดูรักเด็กมากถ้าลูกฉันยังอยู่ก็คง...เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด"แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค"เอ่อ...""จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน"ตายจริง..ยังงี้ก็ไปสอบไม่ทันแล้วนะสิ""ครับ..แต่ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวค่อยไปสอบใหม่ได้"แม่ผงกหัวรับแล้
ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น"หวาน..""กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ""แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้วหลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไ
ฉันขึ้นมาบนห้อง นั่งรอแม่ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายไปหมด สงสารไคจัง ท่าทางเขาดูเสียใจมาก รู้งี้ห้ามไม่ให้เขาบอกแม่ซะก็ดี ยอมรับนะว่าฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้งเข้าแล้ว ใจง่ายเสียจริงฉัน ก็ไคน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนนี้เขาคำพูดคำจา ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ฉันนั่งนึกไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว จนแม่เปิดประตูเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปประคองแม่ เพราะลุงไทน์ไม่ได้เข้ามาด้วยฉันพาแม่ไปนั่งที่โซฟา แล้วพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม."แม่ เรื่องไอกับไค.."ฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนทันที แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไรแม่ก็เบรคฉันแทบหัวทิ่ม"ไม่ต้องมาพูดเลย..เกิดเรื่องขนาดนี้แกไม่คิดจะบอกแม่เลยเหรอ ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ได้ แกโง่เกินไปไหมยัยไอ""แม่..""ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกับตาไคเด็ดขาด"แม่พูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ ไม่เคยเห็นแม่จริงจังอะไรเบอร์นี้เลย"แต่ไอรักไคนะคะแม่..""รักได้ก็ต้องเลิกรักได้ ..ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาทำอะไรกับแกบ้าง แม่นั่งฟังไปกัดฟันไป ไม่คิดว่าตาไคจะทำร้ายลูกฉันขนาดนี้""เรื่องที่เกิดขึ้นไอก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะแม่ ..""เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วส่ายหน้า"เรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว..เราสองคน
ไคขับรถพาฉันมาถึงที่คอนโดของเขา พอฉันก้าวขาเข้าไปด้านใน ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และเป็นอย่างที่เขาพูด บราเซียร์ของฉันได้ถูกวางไว้อยู่บนเตียงใกล้ ๆ กับหมอน ไคนั่งลงที่บนปลายเตียงแล้วดึงฉันไปตักแกร่งของเขาฉันก็หลวมตัวมากับเขาเฉย ฉันแพ้เด็กบ้านี้อีกแล้ว ไคกอดรัดฉันแล้วเอียงคอมาหอมที่แก้มฉันทั้งซ้ายและขวา"พอแล้ว.."ฉันพูดปรามเมื่อเขายังหอมฉันไม่หยุด"จะพอได้ไง..ก็ผมคิดถึงพี่นี้ครับ"เวลาไคพูดจาสุภาพแบบนี้ มันทำให้มีผลต่อหัวใจของฉันมาก เพราะมันสั่นระริก ๆ อยู่ตลอดไม่แค่หอม ไคล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อแล้วบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย ทำให้ขนฉันลุกไปทั้งตัว"ไค..อย่า"ฉันพยายามดึงมือเขาออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล มากกว่านั้นเขาได้ปลดตะขอบราเซียร์ฉันออกไปแล้ว"ผมอยากทำกับพี่ให้ผมทำนะ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงแหบเพร่าก็ที่จะยกตัวฉันลงจากตักเขาแล้วผลักฉันนอนราบลง เขายกขามาคร่อมร่างฉัน ก่อนที่จะเอามือเขามาประสานกับมือฉันทั้งสองข้าง"ผมสัญญาว่าผมจะเป็นสามี และพ่อของลูกพี่ที่ดี""ดะ เดี๋ยวนะ...ฉันยังไม่บอกเลยว่าฉันจะแต่งงานกับนาย.."ฉันพูดแย้งขึ้นทันที ในขณะที่ไคคร่อมร่างฉันอยู่"ผมว่ายังไงพี่ก็ต้องแต่งงาน..







