ตอนที่2 รับใช้

"ไงตัวแสบ ได้ข่าวว่าโดนยึดมือถือไปทำอีท่าไหนมาล่ะ"

"พี่รู้ได้ไง"

"ครูปลื้มบอก"ร่างเล็กถอนหายใจออกมาพรืดยาวพร้อมทั้งทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจเพราะกำชับครูท่านแล้วว่าอย่านำเรื่องนี้ไปฟ้องพี่จัสตินแต่ครูสาวดันไปบอกเขาเอาจนได้

"พี่อย่าฟ้องป๊านะ นะเพชรขอ"

"ของแบบนี้มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนรึเปล่า"รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนพี่ที่แสดงออกมานั้นทำเอาเธอเองรับรู้ชะตากรรมต่อไปนี้ได้ทันทีว่าเขาคงมีแผนเจ้าเล่ห์ในการหลอกใช้เธออย่างแน่นอน

"จะให้ทำอะไรพูดมา"

"ก็เป็นทาสรับใช้พี่สองเดือน"

"เกินไปละ"

"งั้นพี่จะโทรฟ้องป๊าเรา"ร่างสูงยกมือถือขึ้นมาหวังที่จะกดเบอร์โทรไปหาพ่อของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีที่พยายามข่มขู่

"ก็ได้ๆ เพชรยอมก็ได้"

"เก่งมากเจ้าเด็ก"ไม่ว่าเปล่าเขาเองก็ยกมือขึ้นมาจับหัวของเธอเหมือนกับทุกครั้งพร้อมทั้งยังโน้มตัวลงมาเสมอใบหน้าของเธอด้วยอีกต่างหากจนทำเอาความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนั้นทำให้เธอเองแปลกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"ขึ้นรถได้แล้ว"

"รู้แล้วหน่า"

ร่างเล็กที่ยืนล้างรถให้กับคนพี่ไปตามปกติอย่างที่เคยได้ทำอย่างตั้งใจโดยเขาเองก็ได้นั่งเล่นมือถือของตัวเองไปอย่างน่าตาเฉยพร้อมทั้งยังนั่งกินขนมไปอย่างมีความสุข

"ไม่คิดที่จะช่วยเลยรึไง"

"อะไร เราเป็นทาสพี่นะ จะให้พี่ทำรึไง หื้มมขนมเค้กนี้อร่อยมากเลย"

"ชิ เพชรไม่คุยกับพี่จัสตินแล้ว"ไม่ว่าเปล่าที่เขาเองจะนั่งกินเค้กต่อด้วยความยั่วยวนหญิงสาวที่ยืนเช็ดรถไปนานนับหลายนาทีกว่าที่รถบิ๊กไบค์คันใหญ่นั้นจะสะอาดใส่ปิ๊ง

"เสร็จแล้ว"

"อื้ม ก่อนกลับเดี๋ยวพาไปกินเค้กละกัน"

"จริงนะ ห้ามกลับคำนะ"

"อื้ม ก็จะพาไปอยู่เนี่ย"จากตอนแรกที่บึ้งตึงตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนไปเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่จะได้กินของโปรดที่ถูกยั่วยวนมาตั้งนาน

ร้านคาเฟ่ที่ไม่ได้ไกลจากร้านล้างรถมากนักเมื่อมาถึงเธอเองไม่รอช้าที่จะรีบไปสั่งเค้กเพื่อนั่งกินรองท้องไปเสียก่อนที่จะกลับไปทานบาบีคิวและซี่โครงที่บ้านของคนพี่

เค้กหลายจานถูกนำมาวางเรียงรายแทบจะเต็มโต๊ะอยู่แล้วจนคนพี่ที่เดินตามมาช้าถึงกลับตกใจแทบแย่กับการที่ปล่อยให้ยัยเด็กแสบของเขานั้นสั่งเค้กเองเพียงลำพังเช่นนี้

"จะกลับไปกินข้าวได้ไหมเนี่ย"

"คนละส่วนกันหน่า"

"เป็นเด็กดีหน่อยโตแล้วนะเรา ปีหน้าพี่ไม่อยู่แล้วใครจะดูแลเรา"

"พี่ก็แค่ไปเรียนมหาลัยปะ ก็ไม่ได้ไกลกันสักหน่อย"ร่างเล็กไม่ได้สนใจอะไรเพียงแค่ตักเค้กเข้าปากต่อไปอย่างเอร็ดอร่อยไม่ได้สนใจอะไรเขาเลยสักนิดเดียวโดยที่ท่าทางของเธอนั้นที่แสดงออกมาราวกับเด็กน้อยจนทำเอาคนพี่ที่มองอยู่ตั้งแต่แรกถึงกลับต้องแสยะยิ้มออกมา

นับวันเธอเองก็ยิ่งรักสวยรักงามขึ้นแต่ท่าทีและการกระทำนั้นยังคงเป็นยัยเด็กแก่นๆ ห้าวๆเหมือนเดิมเพราะการถูกเลี้ยงมาโดยผู้ชายทั้งหมด ในชีวิตที่มีตอนนี้ก็มีเพียงหมวยเพื่อนสนิทของเธอที่เป็นสาวเต็มตัวจนพยายามพูดและสอนให้เธอดูแลตัวเองเสียบ้างและทำให้ร่างเล็กเปลี่ยนแปลงตัวเองจนน่ารักขึ้นจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว

"คิดยังว่าจะเรียนอะไร"

"ยังเลยอ่ะ ค่อยเลือกก็ไม่เสียหายปะ"

"มันก็ใช่แต่เลือกไว้ก่อนไม่ดีหรอ"

"ไม่อ่ะ เพชรยังไม่รู้ตัวเองเลย ค้นหาตัวเองก็ยังไม่เจอว่าตัวเองชอบอะไร"

"ก็รีบค้นหาตัวเองจะได้ทำอะไรได้ทัน"

"รู้แล้วหน่า พูดเหมือนคนแก่เลย กินๆๆ"มือเรียวเล็กตัดเค้กยื่นเข้าไปจ่อปากคนพี่ให้หุบปากลงเสียบ้างและหันกลับมากินเค้กต่อไปที่บนโต๊ะตอนนี้เหลือเพียงสามจานเท่านั้นจากที่วางเรียงเต็มโต๊ะ

"แล้ว....พี่จะไม่กลับไปหาแม่พี่หรอ"

"....."

"อาบิวบอกจะมารับพี่หลังจากที่พี่เรียนจบหนิ"

"แล้วเราอยากให้พี่ไปรึเปล่าล่ะ"ร่างเล็กส่ายหน้าเป็นการตอบกลับและเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองพี่ชายด้วยสายตาที่ดูอ้อนวอนแต่ไร้คำพูดในการรั้งเขาเอาไว้ให้อยู่ด้วยแบบนี้

"พี่ไม่ไปหรอก แต่ถึงพี่จะไปหรือไม่ไปยังไงก็ไกลจากบ้านเราอยู่ดี คงนานๆทีได้เจอกัน"

"แต่มันก็ดีกว่าที่พี่ย้ายไปอยู่กับอาบิวรึเปล่า แม่กับพี่พลอยทิ้งเพชรไปอยู่ที่ต่างประเทศแล้วถ้าพี่ทิ้งเพชรไปอีกคน...."

"พี่ไม่ทิ้งเราไปไหนหรอกยัยเด็กแสบรีบกินเถอะ"เธอเองทำได้แค่ฝืนยิ้มและนั่งกินเค้กต่อไปแม้ว่าในใจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ตาม ในใจที่ยังคงโหยหาแม่และพี่สาวสักเพียงใด แต่ทว่าก็ไม่เคยแสดงออกมาให้เห็นเลยสักนิดเดียว

"แต่เดี๋ยวคุณจัสตินไปอยู่หอ ก็มีแฟนเดี๋ยวก็คงลืมน้องสาวคนนี้ไปแล้วแน่"

"หึ! หึงพี่หรอ"

"ใช่ ถ้าพี่มีแฟนพี่ก็ต้องรักแฟนพี่แล้วลืมเพชร"

"งั้นก็เป็นแฟนพี่สิ"คำพูดของเขาทำเอาฉันเองนิ่งไปขั่วขณะด้วยความไม่เข้าใจและตกใจแทบบ้าที่เขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ด้วยใบหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด

"พี่ล้อเล่น ทำไมไม่อยากเป็นแฟนพี่ขนาดนั้นเลยเชียว"

"ไม่อยากน่ะสิ"

"เราเองก็อย่ามีแฟนล่ะ พี่ไม่อยากโดนแย่งความรักไป"ร่างเล็กแลบลิ้นออกมาทำท่าทีก่อกวนต่อไปโดยที่ในมือตักเค้กเข้าปากไปเรื่อยๆส่วนอีกข้างหนึ่งกลับนั่งไถมือถือต่อไปอยู่อย่างนั้น

"รีบกินจะได้รีบกลับ"

"รู้แล้วๆ เด็กกินอยู่อย่ามารีบ"

เมื่อรถมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของเขาแล้วนั้นร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปยังสวนหลังบ้านของคนพี่ที่ตอนนี้กำลังมีปาร์ตี้จัดอยู่อย่างสนุกสนาน

"กว่าจะมากัน ไปล้างมือไป"

"ป๊าจะกลับกี่โมงหรอคะ"

"วันนี้ป๊าหนูไม่กลับนะลูก อาจะให้พี่ไปอยู่เฝ้านะ"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับพร้อมทั้งหันหลังกลับไปล้างมืออีกครั้งจนเกิดเดินชนเข้ากับคนพี่อย่างจังที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

"เดินไม่ดูทาง"

"ชิ"

"ทานเยอะๆนะกัน อาเตรียมไว้ให้เยอะเลย"

"ได้เลยครับ"พวกเราต่างก็สนุกสนานกับปาร์ตี้ในคํ่าคืนนี้อย่างสนุกสนานโดยที่ฉันเองแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำเพราะมีพี่จัสตินและพี่กันเนอร์ที่คอยป้อนและหยิบยื่นของให้กับฉันได้ทานอยู่ตลอดเวลา

"พรุ่งนี้กลับกับพี่นะ เราไปเที่ยวกัน"

"ได้...."

"ไม่ว่างกูนัดกับเพชรไว้แล้ว"ยังไม่ทันที่จะได้ตอบกลับคนพี่ก็รีบเอ่ยแทรกออกมาทันทีพร้อมทั้งสายตาของเขาที่จ้องมองมาเป็นการข่มขู่ไม่ให้ฉันได้ตอบตกลงที่จะไปกับเพื่อนสนิทของเขา

"กูถามน้องเพชร"

"หื้มมม เพชรอยากกินนํ้าจิ้มนี้อีกแต่ในนี้หมดแล้วในห้องครัวยังมีอีกรึเปล่าคะอา"

"เออ...มีจ๊ะๆๆ"

"ก็คือคำตอบที่น้องกูจะบอก"คำพูดแห่งชัยชนะอย่างเย้ยหยันโดยที่ทุกการกระทำของพวกเราตกเป็นเป้าสายตาของผู้ใหญ่มาตั้งแต่ต้น

"กลับดีๆล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน"

"อืม พี่กลับก่อนนะคะปิดประตูล็อคห้องให้เรียบร้อยนะ"

"ค่ะ"

"ส่วนเรารีบเข้าห้องได้แล้ว"ร่างเล็กพยักหน้าเป็นและรีบเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเข้านอน แต่ทว่าในระหว่างที่เดินออกมาจากห้องนํ้านั้นฉันเองก็ตกใจแทบแย่กับคนพี่ที่นั่งเล่นมิือถืออยู่บนเตียงนอนของฉัน

"นี่เข้ามาในห้องคนอื่นแบบนี้ได้ไง"

"จะมาเตือนว่าห้ามเธอไปเที่ยวไหนกับไอ้กันเด็ดขาดจนกว่าสัญญาทาสจะจบ"

"รู้แล้วหน่า พี่ออกไปได้แล้ว"

"อือ ฝันดียัยเด็ก"