เข้าสู่ระบบ"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ทุกคนอยู่แสดงความยินดีและประชุมเรื่องงานแต่ง ระหว่างนั้นฉันก็เหล่มองคานะไปด้วย...เธอทำตัวทองไม่รู้ร้อนยืนยิ้มทำหน้าเฉยๆเนียนๆ ทั้งที่ตัวเองมีความผิดปกปิดพ่อแม่ไว้ พอเห็นฉันมองคาดโทษ...ยัยน้องผัวก็ไม่ได้พูดอะไร แถมยังหัวเราะคิกคักใส่ จนสุดท้าย..รีบหุบยิ้มลงก้อก ก้อก ก้อก~"ขออนุญาตนะคะญาติคนไข้ คุณห
"ฮ่ะฮ่าๆ ผมไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย กลัวโบอิ้งอึดอัดก็เลยปลดกระดุมให้" พูดจบเขาก็จุ๊บท้องฉันเสียงดัง ก่อนจะนอนซุกอยู่อย่างงั้นจนถึงคอนโดกลับมาถึงห้อง..กิจกรรมเข้าจังหวะเราไม่ได้ทำหรอก เพราะลุงเคนย้ำมา..ว่าให้ฉันกับไคล์งดเด็ดขาด จนกว่าลูกจะคลอด ซึ่งไคล์ก็ไม่ได้อิดออดอะไรนะ เพราะหลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เร
เหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันเป็นเด็ก และพรุ่งนี้เป็นวันที่ฉันจะโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ตื่นมาจากที่เคยเบื่ออิไม้เบื่ออิกล้า..เบื่อทุกๆอย่างในบ้านหลังนี้ ตอนนี้ไม่..ทำไมอยู่ๆ..ฉันรู้สึกอยากใช้เวลาอยู่กับพวกมันก็ไม่รู้ ยิ่งใกล้งานแต่งฉันยิ่งหน่วง เมื่อเช้าก็จิตตกคิดถึงแม่ ตอนนี้ก็คิดถึงทุกๆคนในครอบครั
อีกอาทิตย์กว่าๆก็งานแต่งงานฉันแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้นัดให้คุณกัปตัน..เขาไปเจอและทำความรู้จักแม่ฮายเลย ไทเปรายนั้นก็ด้วย..ไม่รู้ตอนนี้เป็นยังไงบ้างเฮ้อ..เริ่มยังไงดีเนี่ย เริ่มจากใครก่อนดีฉันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงสักพักใหญ่..เรื่องกัปตันต้นไม้ฉันไม่ห่วงหรอก ห่วงแต่เรื่องอาการไทเปนี่แหละ ถ้าฉันพาน้อ







