Se connecterShare
บทที่ 2/1 ผู้หญิงคนนั้น
Dernière mise à jour:
2026-02-08 10:09:41'วายุ...นายจำฉันได้มั้ย?'
'...' 'จำฉันได้ใช่มั้ย' '...' 'ฉันไงปลายฟ้า' '...' 'วายุ' 'ฉัน ฉันไม่เคยรู้จักเธอ' 'คิดดีๆสิวายุ นายลองคิดดีๆ' 'เธอทำให้ฉันปวดหัว ออกไปห่างๆอย่ามายุ่งกับฉัน!' 'ไม่ นายต้องคิดนะ นายต้องไม่ลืมฉันสิ' 'ไม่ บอกว่าไม่...โอ้ย' 'วา...' 'ฉันไม่อยากคิด ฉันไม่อยากจำเธอได้ ไม่อยากรู้จักเธอ ได้ยินมั้ยห๊ะ!' พรึ่บ~ ฉันสะดุ้งตื่นพลางดีดตัวขึ้นนั่งทั้งน้ำตา ภาพเมื่อกี้คือความฝันมันเป็นฝันร้ายสำหรับฉัน ดวงตาของวายุที่มองฉันถึงแม้จะเป็นในความฝันแต่ฉันกลับจำได้ติดตา ฉันไม่อยากให้เขามองฉันอย่างนั้นเลย... "ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ล่ะวายุ" ฉันกำผ้าห่มแน่นในหัวสมองมีแต่คำถาม ตลอดสองปีที่ฉันหายไปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ทำไมเขาถึงความจำเสื่อมแล้วทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ในความทรงจำที่หลงเหลือของเขาบ้างเลยทั้งๆที่เราก็เคยคบกันมาตั้งหลายปีก่อนที่ฉันจะหายไป โอเค...ฉันยอมรับว่าที่ฉันหายไปแบบนั้นฉันผิดเอง ผิดที่ไม่ได้บอกเขาทั้งๆที่เรื่องของเรากำลังไปได้ดีเรากำลังรักกันมากเรากำลังมีความสุขแต่แล้ววันนึงฉันก็หายไปแบบนั้นแต่อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้บอกเขาเลยตัวฉันเองก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำมันกระทันหันเกินไป ฉันเข้าใจถ้าเขาจะโกรธฉันมาก แต่นี่มันอะไร?เขากลับความจำเสื่อมแล้วจำฉันไม่ได้ทั้งๆที่ฉันก็กลับมาหาเขาแล้ว ฟ้าเล่นตลกกับฉันมากเกินไปจริงๆ! *Coffee live ครืด~ "ยินดีต้อนรับครับ" เสียงกล่าวทักทายของพนักงานบาริสต้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พูดขึ้นทันทีที่ฉันเปิดประตูก้าวเข้ามาในร้านเขายิ้มทักทายลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ฉันเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ทันที "รับอะไรดีครับ" เขาถามฉันด้วยรอยยิ้ม ฉันมองหน้าเขาก่อนจะตวัดสายตามองหาคนที่ฉันตั้งใจมาหาจริงๆแล้วฉันก็เห็นเขาเดินออกมาจากหลังร้านพอดี "ของในร้านใกล้จะหมด..." กึก~ เสียงพูดของเขาขาดหายไปเมื่อเงยหน้ามามองเห็นฉัน ใบหน้าของเขาเหวอไปเล็กน้อยที่ฉันมองหน้าเขาอย่างตั้งใจ "พี่พอจะมีเวลาคุยกับฟ้าสักหน่อยได้มั้ยคะ" "..." หลังจากที่ฉันพูดออกไปแบบนั้นพี่ครามก็ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะคุยกับฉันเท่าไหร่แถมยังทำท่าจะออกไปซื้อของเข้าร้านอีกด้วย พี่ครามทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านนี้ฉันพอรู้มาบ้างแต่ตั้งแต่กลับมาที่ไทยฉันก็ยังไม่เคยมาที่นี่เลย และเมื่อฉันมาฉันก็ต้องได้อะไรกลับไปบ้างฉันถึงได้มองเขาแบบตื้อๆและมุ่งมั่นจนสุดท้ายเขาก็ยอมพาฉันมาคุยที่หลังร้านจนได้ ไม่อย่างนั้นฉันก็จะไม่ไปไหนหรอกเพราะพี่ครามเป็นคนเดียวที่จะช่วยฉันได้ถึงเขาจะเคยปฏิเสธมาแล้วด้วยคำพูดแบบนั้น เห้อ~ เสียงถอนหายใจของเขาทำให้ฉันเงยหน้ามองแผ่นหลังของเขาพลางเม้มปาก "เราคุยกันไปแล้วนะฟ้า" ใช่...เราคุยกันไปแล้ว "แต่ฟ้าไม่เข้าใจ" ฉันตอบแล้วพี่ครามก็ถอนหายใจอีก พอได้ยินฉันพูดแบบนั้นพี่ครามก็หันมามองฉันทันที "ไม่เข้าใจอะไร พี่ว่าพี่พูดชัดนะ" "ฟ้าไม่เข้าใจว่าทำไมฟ้าต้องยอม" "ฟ้า" พี่ครามพึมพำออกมาอย่างเหนื่อยใจ เขารู้จักนิสัยฉันและฉันก็รู้จักนิสัยเขา ฉันถึงได้ตื้อเขาไง "ฟ้ารู้ว่าฟ้าผิดที่หายไปแบบนั้น...แต่มันจำเป็นนะคะ" "อะไรคือความจำเป็นที่ฟ้าต้องทิ้งมันไปโดยไม่บอกอะไรสักคำ รู้มั้ยว่ามันเสียใจมากแค่ไหน" "..." รู้สิ...ฉันรู้ แล้วฉันเองก็เสียใจมากเหมือนกัน "ฟ้าถึงได้กลับมา..." ฉันกลั้นสะอื้นเมื่อน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาพลางเงยหน้ากลั้นน้ำตาไว้ ฉันรู้ว่าพี่ครามมักใจอ่อนกับฉันเสมอ ถึงครั้งนี้มันจะยากก็เถอะ "แต่มันไม่ทันแล้วไงฟ้า" พี่ครามส่ายหัวแล้วหันหลังให้ฉันอีก "ถึงอย่างนั้น...ฟ้าแค่อยากให้เขาจำฟ้าได้" "..." พี่ครามถอนหายใจอีกครั้งเมื่อฉันกำชายเสื้อเขาไว้ ฉันรู้ว่าเขากำลังอดทนที่จะไม่ยอมใจอ่อนให้ฉันและฉันจะพยายามกว่านี้ "ขอแค่ฟ้าเป็นคนในความทรงจำของเขาบ้าง...ก็ยังดี" ฉันพูดเสียงสั่น น้ำตามันไหลออกมาเมื่อพูดจบประโยค ฉันปล่อยให้มันไหลออกมาทั้งๆที่ฉันจะไม่ค่อยร้องไห้ให้ใครเห็นนักหรอก "พี่ช่วยฟ้าได้มั้ย..." "..." "นะคะ"
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
Vous vous intéresseriez aussi à
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด310.1K Vuesท่านประธานร้อนเร่า (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น42.3K Vuesพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี127.2K Vuesคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย678.0K Vuesเล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก
ลั่นทมสีเลือด100 Vuesหวานล้ำทุกค่ำคืน
อินทุภา110 Vuesมากรัก
มนต์จันทร์23 Vuesหวามรักกรุ่นหัวใจ
อิงวรา2 Vues
