บทที่ 2/1 ผู้หญิงคนนั้น

'วายุ...นายจำฉันได้มั้ย?'

'...'

'จำฉันได้ใช่มั้ย'

'...'

'ฉันไงปลายฟ้า'

'...'

'วายุ'

'ฉัน ฉันไม่เคยรู้จักเธอ'

'คิดดีๆสิวายุ นายลองคิดดีๆ'

'เธอทำให้ฉันปวดหัว ออกไปห่างๆอย่ามายุ่งกับฉัน!'

'ไม่ นายต้องคิดนะ นายต้องไม่ลืมฉันสิ'

'ไม่ บอกว่าไม่...โอ้ย'

'วา...'

'ฉันไม่อยากคิด ฉันไม่อยากจำเธอได้ ไม่อยากรู้จักเธอ ได้ยินมั้ยห๊ะ!'

พรึ่บ~

ฉันสะดุ้งตื่นพลางดีดตัวขึ้นนั่งทั้งน้ำตา ภาพเมื่อกี้คือความฝันมันเป็นฝันร้ายสำหรับฉัน ดวงตาของวายุที่มองฉันถึงแม้จะเป็นในความฝันแต่ฉันกลับจำได้ติดตา ฉันไม่อยากให้เขามองฉันอย่างนั้นเลย...

"ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ล่ะวายุ"

ฉันกำผ้าห่มแน่นในหัวสมองมีแต่คำถาม ตลอดสองปีที่ฉันหายไปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ทำไมเขาถึงความจำเสื่อมแล้วทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ในความทรงจำที่หลงเหลือของเขาบ้างเลยทั้งๆที่เราก็เคยคบกันมาตั้งหลายปีก่อนที่ฉันจะหายไป

โอเค...ฉันยอมรับว่าที่ฉันหายไปแบบนั้นฉันผิดเอง ผิดที่ไม่ได้บอกเขาทั้งๆที่เรื่องของเรากำลังไปได้ดีเรากำลังรักกันมากเรากำลังมีความสุขแต่แล้ววันนึงฉันก็หายไปแบบนั้นแต่อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้บอกเขาเลยตัวฉันเองก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำมันกระทันหันเกินไป ฉันเข้าใจถ้าเขาจะโกรธฉันมาก แต่นี่มันอะไร?เขากลับความจำเสื่อมแล้วจำฉันไม่ได้ทั้งๆที่ฉันก็กลับมาหาเขาแล้ว ฟ้าเล่นตลกกับฉันมากเกินไปจริงๆ!

*Coffee live

ครืด~

"ยินดีต้อนรับครับ"

เสียงกล่าวทักทายของพนักงานบาริสต้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พูดขึ้นทันทีที่ฉันเปิดประตูก้าวเข้ามาในร้านเขายิ้มทักทายลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ฉันเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ทันที

"รับอะไรดีครับ"

เขาถามฉันด้วยรอยยิ้ม ฉันมองหน้าเขาก่อนจะตวัดสายตามองหาคนที่ฉันตั้งใจมาหาจริงๆแล้วฉันก็เห็นเขาเดินออกมาจากหลังร้านพอดี

"ของในร้านใกล้จะหมด..."

กึก~

เสียงพูดของเขาขาดหายไปเมื่อเงยหน้ามามองเห็นฉัน ใบหน้าของเขาเหวอไปเล็กน้อยที่ฉันมองหน้าเขาอย่างตั้งใจ

"พี่พอจะมีเวลาคุยกับฟ้าสักหน่อยได้มั้ยคะ"

"..."

หลังจากที่ฉันพูดออกไปแบบนั้นพี่ครามก็ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะคุยกับฉันเท่าไหร่แถมยังทำท่าจะออกไปซื้อของเข้าร้านอีกด้วย พี่ครามทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านนี้ฉันพอรู้มาบ้างแต่ตั้งแต่กลับมาที่ไทยฉันก็ยังไม่เคยมาที่นี่เลย และเมื่อฉันมาฉันก็ต้องได้อะไรกลับไปบ้างฉันถึงได้มองเขาแบบตื้อๆและมุ่งมั่นจนสุดท้ายเขาก็ยอมพาฉันมาคุยที่หลังร้านจนได้ ไม่อย่างนั้นฉันก็จะไม่ไปไหนหรอกเพราะพี่ครามเป็นคนเดียวที่จะช่วยฉันได้ถึงเขาจะเคยปฏิเสธมาแล้วด้วยคำพูดแบบนั้น

เห้อ~

เสียงถอนหายใจของเขาทำให้ฉันเงยหน้ามองแผ่นหลังของเขาพลางเม้มปาก

"เราคุยกันไปแล้วนะฟ้า"

ใช่...เราคุยกันไปแล้ว

"แต่ฟ้าไม่เข้าใจ"

ฉันตอบแล้วพี่ครามก็ถอนหายใจอีก พอได้ยินฉันพูดแบบนั้นพี่ครามก็หันมามองฉันทันที

"ไม่เข้าใจอะไร พี่ว่าพี่พูดชัดนะ"

"ฟ้าไม่เข้าใจว่าทำไมฟ้าต้องยอม"

"ฟ้า"

พี่ครามพึมพำออกมาอย่างเหนื่อยใจ เขารู้จักนิสัยฉันและฉันก็รู้จักนิสัยเขา ฉันถึงได้ตื้อเขาไง

"ฟ้ารู้ว่าฟ้าผิดที่หายไปแบบนั้น...แต่มันจำเป็นนะคะ"

"อะไรคือความจำเป็นที่ฟ้าต้องทิ้งมันไปโดยไม่บอกอะไรสักคำ รู้มั้ยว่ามันเสียใจมากแค่ไหน"

"..."

รู้สิ...ฉันรู้ แล้วฉันเองก็เสียใจมากเหมือนกัน

"ฟ้าถึงได้กลับมา..."

ฉันกลั้นสะอื้นเมื่อน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาพลางเงยหน้ากลั้นน้ำตาไว้ ฉันรู้ว่าพี่ครามมักใจอ่อนกับฉันเสมอ ถึงครั้งนี้มันจะยากก็เถอะ

"แต่มันไม่ทันแล้วไงฟ้า"

พี่ครามส่ายหัวแล้วหันหลังให้ฉันอีก

"ถึงอย่างนั้น...ฟ้าแค่อยากให้เขาจำฟ้าได้"

"..."

พี่ครามถอนหายใจอีกครั้งเมื่อฉันกำชายเสื้อเขาไว้ ฉันรู้ว่าเขากำลังอดทนที่จะไม่ยอมใจอ่อนให้ฉันและฉันจะพยายามกว่านี้

"ขอแค่ฟ้าเป็นคนในความทรงจำของเขาบ้าง...ก็ยังดี"

ฉันพูดเสียงสั่น น้ำตามันไหลออกมาเมื่อพูดจบประโยค ฉันปล่อยให้มันไหลออกมาทั้งๆที่ฉันจะไม่ค่อยร้องไห้ให้ใครเห็นนักหรอก

"พี่ช่วยฟ้าได้มั้ย..."

"..."

"นะคะ"