บทที่ 2/2 ผู้หญิงคนนั้น

*Paradise Pub

"สวัสดีค่ะ"

ฉันยกมือไหว้ทักทายผู้ชายคนหนึ่งที่มีอายุประมาณสี่สิบต้นๆพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆที่ฉันฝืนจนสุดพลังไปให้เขาแล้วทิ้งก้นลงนั่งบนโซฟาข้างๆเขาเพื่อทำตามหน้าที่ ในผับนี้หน้าที่ของฉันคือเป็นเด็กนั่งดริ๊งให้กับแขกวีไอพีระดับเฟิร์สคลาสบนชั้นนี้ ที่นี่เป็นชั้นบนสุดของผับจะเป็นระดับของแขกวีไอพีซึ่งบนชั้นนี้ก็ยังแบ่งไว้อีกโซนคือโซนของวีไอพีเฟิร์สคลาสเป็นโซนของลูกค้าที่กระเป๋าหนักจริงๆและค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะมีโต๊ะสำหรับลูกค้าแค่เพียงเจ็ดชุดเท่านั้น พื้นของชั้นนี้จะถูกยกระดับให้สูงขึ้นอีกและจะถูกล้อมรอบด้วยกระจกสีชาอีกชั้นพร้อมกับการแสดงและเด็กนั่งดริ๊งระดับท็อปของผับที่จะคอยบริการลูกค้าโดยหนึ่งในนั้นคือฉันด้วย

การที่ชีวิตฉันดิ่งลงเหวทำให้ฉันเจอคนอยู่หลายประเภทยิ่งตอนที่ฉันได้มาทำงานในสถานที่แบบนี้ฉันก็ยิ่งเข้าใจ เมื่อก่อนตอนที่ฉันมีทุกอย่าง เงินทอง ลาภยศ ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง ฉันเคยไม่ชอบผู้หญิงที่ทำงานกลางคืนแบบนี้ในสายตาฉันพวกผู้หญิงพวกนั้นอยู่ในฝั่งไม่ดีและฉันไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปยุ่งเกี่ยวด้วย เมื่อก่อนฉันนิสัยไม่ดี ฉันหยิ่ง ฉันดูถูกคน และมันก็เหมือนเวรกรรมตามทันเมื่อฉันเคยมองคนพวกนั้นเป็นยังไง...วันนี้ฉันถึงกลายมาเป็นแบบนั้น

"วันนี้ฉันโชคดีนะที่ได้หนูมานั่งดริ๊งด้วย"

แขกวีไอพีคนนั้นยิ้มให้ฉันพร้อมกับไล่สายตามองฉันตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงต้นขาขาวๆที่โผล่พ้นชุดเดรสสั้นออกมา

"ฉันคงมีความสุขมาก"

"ค่ะ"

ฉันตอบรับสั้นๆพร้อมกับยิ้มบางๆให้เขา ผู้ชายคนนี้ดูนิ่งเขาไม่ได้แสดงออกมามากมายว่าอยากจะแตะอั๋งฉันเหมือนพวกป๋าหรือเสี่ยคนอื่นๆ

"วันนี้หนูปลายฟ้าสวยนะ"

แปะ~

แต่เขาก็กลับมือไวกว่าที่คิด เพราะเมื่อเขาพูดใบหน้าเขาฉาบไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแต่มือของเขาก็วางแหมะลงบนต้นขาฉันแบบเนียนๆด้วย

เหอะ!เหมือนกันหมดนั่นแหละ --

"ขอบคุณค่ะ"

ถึงฉันจะไม่ชอบใจสิ่งที่เขาทำแต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่ส่งยิ้มไปให้แล้วขยับขาออกมาจากฝ่ามือเขาแบบเนียนๆเหมือนกัน

"ฟ้าว่าฟ้าชงเครื่องดื่มให้ดีกว่าค่ะ"

ฉันเบี่ยงตัวให้เขาเล็กน้อยเพื่อหันไปหยิบขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แก้วโซดาและน้ำแข็งมาผสมให้เขา

"คุณชอบแบบไหนคะ?"

ฉันหันไปถามเขาเพื่อที่จะได้ผสมเครื่องดื่มได้ตามที่เขาต้องการ

"อืม..."

เขาครางในลำคอก่อนจะเอียงคอมองหน้าฉันแล้วยิ้มอ่อนโยน เขาคงเป็นพวกเชือดแบบนิ่มๆสินะ แบบนี้ล่ะน่ากลัวกว่าพวกนั้นอีก

"เธอคิดว่าเธอเป็นคนแบบไหนล่ะ"

เขาย้อนถามฉัน

"ฉันชอบรสชาติที่เป็นแบบเธอ"

แหวะ อาเจียนตอนนี้เลยได้มั้ย

"ถ้างั้นฟ้าชงตามถนัดนะคะ"

ฉันฝืนยิ้มให้เขาแล้วหันมาผสมเครื่องดื่มต่อไม่วายที่จะกรอกตาไปมาลับหลังเขาด้วย

หมับ~

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ดีๆเขาก็ตวัดเรียวแขนโอบไหล่ฉันไว้ ฉันรีบชงเครื่องดื่มให้เสร็จแล้วหันมาหาเขาพร้อมกับยกแก้วไปจ่อที่ปากเขาด้วย

"ดื่มมั้ยคะ"

"อื้ม"

เขายิ้มพร้อมกับดื่มเหล้าที่ฉันเป็นคนป้อนเข้าปากเขาเอง

เคร้ง~

ฉันวางแก้วเหล้าลงก่อนจะเหลือบมองแขนของเขาที่โอบพาดผ่านไหล่ข้างซ้ายไปจนถึงหัวไหล่อีกข้างแล้วยังไม่วายใช้ฝ่ามือลูบไปมาที่หัวไหล่ข้างนั้นของฉันด้วย

"อืม รสชาติดีเชียวล่ะ"

พอฉันหันไปมองหน้าเขา เขาก็ทำแค่ยิ้มแล้วเอ่ยชมฝีมือการชงเหล้าของฉัน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย--

"ขอบคุณคะ"

"เอาอีกสิ ฉันรออยู่"

"ค่ะ"

-วายุ-

ฟลุ่บ~

"ยังไม่นอนเหรอ?"

เสียงหวานของผู้หญิงที่ทรุดลงนั่งบนขอบเตียงใกล้ๆกับตรงที่ผมนอนอยู่พูดขึ้นทำให้ผมที่นอนเหม่อลอยอยู่ได้สติ

"ยังปวดหัวอยู่มั้ย"

นีน่าถามพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาลงบนหัวผมตรงตำแหน่งที่มันมักปวดเป็นประจำเวลาที่ผมคิดมากหรือมีอะไรบางอย่างทำให้ผมคิด

"ไม่แล้วล่ะ"

ผมตอบพลางยิ้มบางๆให้เธอ

"ดีแล้ว ฉันเป็นห่วงมากนะ"

นีน่าพูดแล้วก้มลงจูบเบาๆบนหน้าผากผม

"นอนพักเถอะวายุ"

เธอเอ่ยบอกพร้อมกับเอนหลังพิงหัวเตียง ผมพยักหน้ารับและยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย

'ฉันไง...'

แต่พอหลับตาภาพของใครบางคนก็แว่บเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง จริงๆมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งในงานเลี้ยงของโรงเรียนเก่า แน่นอนว่าผมจำเธอไม่ได้เพราะผมความจำเสื่อมแต่เธอกลับบอกว่ารู้จักผม จริงๆก็มีคนพูดแบบนี้เยอะนะแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ก็เออออห่อหมกไปแบบผ่านๆยังไงซะคนพวกนั้นก็แค่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป

แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ ผมกลับ...เพียงแค่มองแววตาเศร้าๆของเธอผมก็รู้สึกวูบไหวแปลกๆ ตอนแรกมันว่างเปล่าแต่หลังจากนั้นมันก็มีภาพอะไรบางอย่างแว่บเข้ามาแต่มันรวดเร็วมาก มันวนไปมาอย่างรวดเร็วจนผมสับสนเพราะจับใจความอะไรไม่ได้เลยและมันทำให้ผมเริ่มปวดหัว มากขึ้นแล้วก็มากขึ้น

จนนีน่ากับพวกเพื่อนๆผมเข้ามาแล้วพาผมออกจากเหตุการ์ณนั้น นีน่าพาผมกลับคอนโดทันทีจากนั้นก็ให้ผมกินยาแล้วนอนพัก

"หืม ทำไมไม่นอนล่ะ"

นีน่าหันมาเห็นผมที่ลืมตาขึ้นอีกครั้งเธอก็ถามอย่างแปลกใจ ผมน่ะอยากจะหลับแต่ภาพนั้น...

ผมจำใบหน้าผู้หญิงคนนั้นได้ติดตา และผมอยากรู้...

"นีน่า"

"ว่าไง"

นีน่ายิ้มหวานพลางโน้มตัวลงมาหาผมที่นอนหงายอยู่ ผมช้อนตามองเธอก่อนจะพูดคำถามที่อยากรู้ออกมา

"ผู้หญิงคนนั้น..."

เธอชะงักทันทีที่ผมถามออกไป เธอคงรู้ว่าผมหมายถึงใครด้วย

"บอกว่ารู้จักฉัน"

"..."

แว่บหนึ่งผมเห็นแววตาของเธอไหววูบก่อนที่มันจะหายไป

"ใคร?"

คำถามสั้นๆของผมทำให้นีน่านิ่งไปเธอเงียบพลางเม้มปากแน่นจนกระทั่งผมยื่นมือไปจับต้นแขนเธอ เธอถึงได้ส่งรอยยิ้มบางๆให้ผม

"ถ้านายรู้...นายต้องไม่อยากรู้จักเธออีกครั้งแน่"

นีน่าบอกผมแบบนั้นและเป็นผมเองที่รู้สึกไหววูบแปลกๆ มันเหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ทำร้ายผมเลย

"ใคร..."

ผมถามซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังอยากรู้ว่าเธอเป็นใครอยู่ดี

"ปลายฟ้า..."

ในที่สุดนีน่าก็ตอบออกมา เธอลูบผมของผมแผ่วเบาแล้วพูดต่อ

"ผู้หญิงคนนี้เป็นคนทำร้ายนาย"