LOGINHindi agad ako nakakibi, pero tinatagan ko ang boses ko."Mom..." "Oh God! Van! Ilang taon tayong hindi nagka usap" dinig ko ang mahinang pag hikbi niya sa kabilang linya. bakit siya biglang nagparamdam? after all this years?"Saan niyo po nakuha ang number ko?""Ahh... g-galing ako sa firm niyo, binigay ng isa sa mga kaibigan mo sa firm, Dave ang pangalan." sagot niya at halos bumaon na ang ngipin ko sa labi ko."N-nasa pampanga ka?" tanong ko."Oo anak... at may kasama ako.""Sino?""Kapatid mo..." Halos mabuwal ako dahil sa sinabi ni niya. I am her only child, and now she's telling me na may kapatid ako?"Kailangan namin ang tulong mo...""Mom? anong sinasabi mong kapatid?" "Tsaka ko na ipapaliwanag, pero sa ngayon kailangan kita makausap ng personal dahil hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sayo ang problema namin." saad pa nito kaya napakuyom ako. "Pero... wala ako sa pampanga---""Alam ko, saan kayo? pupuntahan namin kayo. Gusto ko rin makita ang apo ko" halos matigilan
Nagising ako bago pa man sumikat ang araw. Ang buong silid ng aming beachfront villa ay nababalot pa sa tinatawag nilang blue hour—yung saktong transition kung saan ang gabi ay dahan-dahang nagpaparaya sa paparating na liwanag. Sobrang lamig ng hangin. Humahampas ito sa mukha ko, nanggagaling sa bahagyang nakabukas na sliding glass door na patungo sa beachfront terrace. Doon mo maririnig nang malinaw ang banayad at tila humuhunising alon ng dagat. Awtomatiko kong kinapa ang kabilang bahagi ng kama. Lamig lang ng mamahaling linen ang sumalubong sa palad ko. Bakante na ang pwesto ni Raiven. "Nasaan na naman kaya ang lalakeng ’yun?" bulong ko sa sarili ko habang kinukuskos ang mga mata ko. Umupo ako sa gilid ng kama at doon ko napansin ang kakaibang setup sa ibabaw ng nightstand. May nakapatong na isang malinis at makapal na puting sobre, at sa tabi nito ay isang maliit na velvet box. Parang biglang nag-skipping a beat ang puso ko. Bahagyang nanginginig ang mga kamay ko habang i
Maaga akong nagising. Sobrang gaan ng pakiramdam ko dahil wala akong iniisip na kaso na ngayon, Masaya ako dahil alam kong magiging masaya na sila Clara at Carrie. At ngayon naman ay ngayon ang alisnamin papuntang beach resort.Bumangon ako dahan-dahan, making sure na hindi magigising si Raiven. Pero sa isang iglap, naramdaman ko ang malalakas na braso niya na humila sa akin pabalik."And where do you think you're going??" paos niyang tanong, habang nakapikit pa rin. His morning voice is always something I look forward to—deep, raspy, and intimate.Natawa ako nang mahina habang inaayos ang buhok niya. "Magluluto lang ako ng breakfast. Tsaka baka gising na ang anak mo. Alam nating dalawa na kapag nalaman ni Liam na magbe-beach tayo, baka hindi na siya makatulog sa excitement.""Hmm, i think he's already excited now" ngisi ni Raiven kaya kusang tumaas ang kilay ko."Wag mo sabihing...""Yep! nagising siya kaninang madaling araw, and ayaw niyang matulog ulit so i told him na mag bebeach
Pag labas namin sa court room ay sinalubong kami ng ingay ng mga reporter. "Atty. Calma! May komento po ba kayo sa mga ebidensyang lumabas laban kay Mr. Valeriano?" "Sino po ang naglbas ng ibidensya habang nasa loob kayo?""Plinano niyo bang isiwalat sa buong bansa ang baho ni Mr. Valeriano habang nasa hearing kayo?"Hindi ko sila pinansin. Dire-diretso lang ang lakad ko, ang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa braso ni Raiven.Si Clara at Carrie ay nakatayo sa gilid, nakita ko silang nakangiti nang totoo. Hindi na ito ang ngiti na pilit, kundi ang ngiti ng mga taong alam na sa wakas ay malaya na sila."Atty. Vanessa," lumapit si Clara at niyakap ako nang mahigpit. Si Carrie naman ay lumapit at nag-abot ng isang simpleng bouquet ng sunflower."Para po sa inyo, Ate Van," sabi ni Carrie, ang mga mata niya ay kumikinang sa saya. "Salamat po dahil hindi niyo kami binitiwan.""You deserve this, Carrie. You deserve to be happy," sagot ko habang hinahaplos ang buhok niya.Si Raiven ay na
Pagpasok ko sa Regional Court, ramdam ko ang bawat mata na nakatuon sa akin. Kasama ko si Raiven, ang kanyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa akin, isang paalala na sa gitna ng unos, mayroon akong matibay na pundasyon.Sa kabilang panig ng hallway, nakita ko si Eduardo. Hindi na siya ang mapagmataas na negosyanteng hinarap ko kahapon. Ang kanyang suot na mamahaling suit ay tila maluwag sa kanya, at ang kanyang mga mata ay naniningkit sa pagod at paranoia. Sa tabi niya, ang kanyang mga abogado ay abala sa pag-aayos ng kanilang legal briefs, halatang ninenerbyos din.Nang pumasok kami sa courtroom, ang ingay ng mga tao ay biglang napalitan ng nakabibinging katahimikan."All rise! The Honorable Court is now in session, Judge Ricardo Almeda presiding," sigaw ng court bailiff.Pumasok ang isang may-edad na judge, seryoso ang mukha, at may mga matang tila nakakabasa ng kaluluwa. Umupo ang lahat. Pagkatapos basahin ang docket number ng kaso—Multiple Counts of Statutory Rape, Domestic Viol
Kinabukasan, ang sinag ng araw ay hindi nagdala ng kapayapaan, kundi ng determinasyon. Maaga pa lang ay nakabihis na ako—power suit, matalim na tingin, at ang bawat dokumento na kailangan ko para iparamdam kay Eduardo na paubos na ang oras niya.Hindi kami nagtungo sa korte. Sa halip, dumiretso kami sa Valeriano Holdings."Ready?" tanong ni Raiven habang ipinaparada ang sasakyan. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa manibela."I was born ready," sagot ko.Pagpasok pa lang namin sa lobby, ramdam na ang takot ng mga empleyado. Ang receptionist ay halos hindi makatingin sa amin. Dire-diretso kaming naglakad patungo sa executive elevator. Pagdating sa top floor, hinarang kami ng dalawang bodyguard ni Eduardo, pero hindi man lang ako natinag."Tell him his worst nightmare is here," malamig kong sabi.Hindi nagtagal, bumukas ang pinto. Bumungad sa amin si Eduardo, nakaupo sa kanyang malapad na mahogany desk, may hawak na baso ng whisky kahit alas-diyes pa lang ng umaga."Atty. Calma. And t
“Mommy! You’re home!”Sinalubong ako ng isang mahigpit na yakap sa aking binti pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto ng aming apartment. Awtomatikong napawi ang lahat ng pagod, inis, at bigat sa aking dibdib nang makita ko ang maningning na mga mata ng aking anak.Si Liam. Ang nag-iisa kong kayaman
Abala ako sa pagsasaayos ng iba't ibang papeles na nasa desk ko. Lahat na yata ng kaso na kailangan kong hawakan ay nabasa ko na dahil sa tindi ng inis ko kay Raiven Simon. Ewan ko ba, kapag galit o naiinis ako, imbes na madistract ay mas nagiging pokus ako sa mga bagay na kailangan kong tapusin.H
7 Years Later… Maaga akong nagising dahil aasikasuhin ko pa ang anak kong si Liam para sa pagpasok niya sa school. Grade 2 pa lang si Liam, pero mukhang namana niya ang talino ko dahil humahakot na ito ng award. Nailalaban na rin siya sa mga quiz bee competition sa division and I’m so proud of hi
Vanessa Calma’s point of view. “Cheers para sa mga susunod na abogado at lider ng bayan!” Umalingawngaw ang hiyawan, kalantog ng mga baso, at ang malakas na tugtog sa loob ng sikat na bar kung saan idinaraos ang graduation party ng departamento namin. Lahat masaya. Lahat nakangiti. Malaya na kami







