Chapter 2

Tatlong araw matapos ang kanilang kasal, nakatayo si Elena sa harap ng isang maliit na bahay na paupahan kung saan ay nakuha na nila sa isang tahimik na lugar.

Simple lang ang bahay, may isang silid, isang maliit na sala, kusina at isang banyo. Napapangiti si Elene habang pinagmamasdan ang magiging saksi sa kanilang pagsasama at pag-uumpisa.

May ilang bahagi rin ng dingding na nangangailangan ng pintura. Ngunit habang nakatayo siya sa pintuan at pinagmamasdan ay alam niyang madali lang ‘yon lahat.

"Pwede na," mahina niyang sabi.

Napalingon siya sa likuran niya si Lance may bitbit na kahon na naglalaman ng ibang gamit namin.

"Sigurado ka na dito?" Tanong nito.

Tumango siya. "Oo naman at parang feel ko na ‘tong bahay."

Ibinaba ni Lance ang kahon sa sahig. "Alam kong maliit."

"Lance." Tumingin ito sa kanya. "Hindi ko naman kailangan ng malaking bahay." Sabi ko at hinawakan siya sa kamay. "Ang importante kahit umuupa tayo ay sa atin pa rin ito."

Saglit na natigilan si Lance bago lumapit at niyakap siya.

"Pasensya na kung hindi ko pa kayang ibigay yung mas maganda hayaan mo darating rin ‘yon."

Umiling si Elena. "Huwag kang humingi ng sorry." Hinawakan niya ng mariin ang kamay ng asawa.

Ngumiti si Adrian. "Salamat asawa ko.”

Napangiti si Elena sa tinuran ng asawa. “Welcome po asawa ko,” ngiti ring gaya niya.

Napatawa sila pareho at tinuloy na ang paghakot ng mga gamit nila. Doon sila nagsimulang bumuo ng kanilang maliit na pamilya, hindi sila bumili ng mamahaling gamit. Ang kama ay secondhand ngunit maayos pa, ang maliit na mesa na nabili nila sa murang halaga.

At ilang plato at baso ay galing sa bahay ng mga magulang niya. Pati ang maliit na electric fan na inilagay nila sa kwarto ay lumang gamit na ibinigay ng papa ni Lance.

Sa halip na reklamo, puro tawanan ang maririnig sa loob ng bahay habang inaayos nila ang kanilang mga gamit.

"Huwag diyan." Puna niya sa asawa.

"Bakit?" Salubong ang kilay ni Lance.

"Kapag nilagay mo diyan, hindi na mabubuksan yung cabinet."

Napatingin si Lance sa maliit na espasyo.

"Oo nga." Napakamot siya sa ulo.n"Tama ka."

Napatawa si Elena. "Syempre." Natatawang ani niya.

"Ang yabang." Lumapit si Lance at bahagyang kiniliti ang tagiliran niya.

"Ay!"

Napaatras si Elena habang tumatawa.

"Tama na!" Malakas na bigkas niya.

"Hindi." Sagot ni Lance na patuloy siyang hinahabol at kinikiliti.

"Lance!" Tawang-tawa na tawag niya sa pangalan ng asawa para bantaan.

Sa gitna ng maliit at halos walang laman na bahay, napuno iyon ng kanilang tawanan. Wala silang mamahaling kasangkapan. Wala rin silang malaking ipon. Ngunit sa mga sandaling iyon sapat na sa kanila na magkasama na sila ngayon.

___

Makalipas ang ilang linggo, nagsimula ang bagong routine nila. Maagang umaalis si Lance para pumasok sa construction.

Minsan, alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na ito. Samantala, si Elena naman ay nananatili sa bahay. Dahil sa pagbubuntis, pinayuhan siyang bawasan ang trabaho at magpahinga.

Hindi iyon naging problema kay Lance dahil sa halip ‘ay mas lalo itong naging maingat sa kanya.

"Huwag mong buhatin 'yan."

Napatingin si Elena sa hawak niyang timba. "Maliit lang naman ‘to."

"Elena." Mahinang sabi ni Lance.

Napabuntong-hininga siya. "Okay." Agad kinuha ni Lance ang timba mula sa kanya.

"Maupo ka lang diyan." Utos nito sa kanya.

"Parang may sakit naman ako." Nakanguso si Elena.

"Buntis ka at kailangan mo mag-ingat.” Napapangiting turan ni Lance dahil sa nakasimangot na mukha ng asawa.

"Alam ko naman." Mahinang sabi niya.

"Kaya hayaan mo ako okay?”

Napangiti si Elena. "Ang sungit naman."

"Concerned ako at isa pa unang anak natin ‘yan"

"So, may balak ka pang dagdagan?” Nakataas ang kilay niya at natawa si Lance.

“Hindi naman pero puwede rin para masaya.” Malokong sagot nito.

“Loko ka, pero puwede naman pero saka na kapag kaya natin mahirap mag-anak ng marami rin.” Sabi niya at tumango si Lance.

"Kumain ka na?" Pag-iiba ni Lance.

"Hindi pa." Mabilis na sagot niya.

“Bakit hindi pa? Dapat kumain ka na kasi dalawa na kayong kumakain.”

"Hinihintay kasi kita gusto ko sabay tayo."

Napatingin sa orasan si Lance. "Alas-sais na."

Ngumiti si Elena. "Mas masarap kumain kapag kasama ka."

Saglit na natahimik si Lance paagkatapos ay ngumiti rin.

"Okay tara na kumain na tayo.” Masayang sabi ni Lance at ngumiti.

__

Lumipas ang mga buwan lalong lumalaki ang tiyan ni Elena. Kasabay nito, lalo ring naging abala si Lance sa trabaho.

Bilang foreman, mas marami na siyang responsibilidad ngunit kahit pagod siya, hindi niya nakakalimutang dumaan sa maliit nilang bahay upang tingnan ang asawa. Minsan may dala itong tinapay.

At kung minsan naman ay prutas, kapag may kaunting sobrang pera, bumibili ito ng maliit na bagay para sa magiging anak nila.

Isang gabi, umuwi si Lance na may dalang maliit na paper bag.

"Ano 'yan?" tanong ni Elena.

"Wala ‘to.” Sagot nito na napapangiti.

"Lance?” Tingin ni Elena dahil alam niyang hindi totoo na wala.

Napangiti ito. "Buksan mo."

Inabot ni Elena ang paper bag at binuksan, tatlong pare ng isang maliit na medyas para sa baby namin. Iba’t ibang kulay ‘yon at may maliit na drawing na bear.

Napahawak siya sa dibdib. "Ang cute naman."

"Nagustuhan mo?"

Tumango siya. "Oo naman ang cute nga.”

Umupo si Lance sa tabi niya. "First baby natin ‘yan kaya dapat paghandaan.” at maingat na hinaplos ang may kalakihan na tiyan ng asawa.

"Salamat." Hilig ni Elena sa balikat ng asawa.

"You're always welcome." Ipinatong ni Adrian ang kamay sa tiyan niya. "Naririnig mo ba ako, baby?"

Napatawa si Elena. "Hindi yata hindi gumagalaw." Sabi niya.

"Naririnig niya ako." Ani ni Lance at pumikit pa pinakiramdaman habang hawak ang tiyan ng asawa.

"Sure ka?" Natatawa pa rin si Elena.

"Of course." Lumapit pa si Adrian sa tiyan niya. "Baby, huwag mong pahirapan si Mommy."

Tumawa si Elena. "Ikaw ang magiging dahilan kung bakit mapapagod ako."

"Why?" Kunot noo si Lance.

"Dahil ikaw ang gumawa sa kanya."

Pareho silang natawang dalawa sa simpleng gabi na ‘yon.

___

Dumating ang araw ng panganganak ni Elena, halos hindi mapakali si Lance habang naglalakad sa hallway ng ospital.

"Lance.."

Agad siyang lumapit nang marinig ang boses ni Elena. "Kumusta ka?"

Pagod na pagod ang itsura ni Elena, ngunit nang makita ang asawa niya ay napangiti siya.

"Nandito lang ako naghihintay.” Sabi ni Lance.

"Alam ko naman.” Mahinang sabi ni Elena at hinawakan ang kamay niya ni Lance.

"Hindi kita iiwan." Halik ni Lance dahil hinihintay pa ang oras na pagpasok niya sa delivery room.

Hanggang sa dalhin na si Elena sa delivery room at makalipas ang ilang oras, isinilang ang kanilang anak. Nang makita na ni Lance ang kanilang anak na nasa tabi ni Elena ay nawala lahat ng alalahanin niya sa isip at dibdib.

Nangilid ang luha sa kanyang mga mata.

"Baby natin..." Nakangiting sabi ni Elena.

Napatingin siya sa maliit na mukha ng anak nila. "Ang liit niya." Lumapit si Lance.

Hinawakan niya ang maliit na kamay ng sanggol gamit ang isang daliri at bahagya pa siyang nagulat ng kumapit ang maliit na daliri nito.

Tuluyang tumulo ang luha sa kanyang pisngi. "Hi, baby."

Napapangiti si Elena na naiiyak habang pinagmamasdan niya ang ang asawa.

"Anong nararamdaman mo?" Masayang tanong ni Elena.

Huminga nang malalim si Lancem "Parang... hindi ko alam pero masaya ako.”

Tumawa siya nang mahina habang pinupunasan ang kanyang mata.

"Pero mahal na mahal ko siya." Halik ni Lance sa kamay ng anak. "Ikaw?" Napatingin siya kay Elena.

“Ito na ang simula ng ating pamilya Lance,” naiiyak muling sabi ni Elena. Marahang hinalikan ni Adrian ang noo niya.

"Kayong dalawa ang pamilya ko ngayon at iingatan ko ‘yan."

Iyon ang pangakong tumatak sa isip ni Elena. At sa mga unang buwan pagkatapos ipanganak ang kanilang anak, pinatunayan naman iyon ni Lance sa kanya at sa kanila.

Kapag umiiyak ang bata sa madaling-araw, bumabangon ‘din siya. Kapag kailangan ni Elena ng tulong, ginagawa niya iyon.

Kapag halos hindi na makatulog ang kanyang asawa, sinasabi niyang siya muna ang mag-aalaga sa anak. Ngunit habang lumalaki ang kanilang anak, unti-unting nagbabago ang routine nila.

Mas naging abala si Elena, halos buong araw siyang nasa bahay, nag-aalaga sa bata at nag-aasikaso sa mga kailangan ni Lance at maglinis na rin ng bahay.

Minsan, hindi na siya nakakapag-ayos ng buhok pati na ang sarili, pareho pa rin ang suot niyang damit mula umaga hanggang gabi.

Minsan, kapag umuuwi si Lance, makikita niyang magulo ang buhok nito at may bahid ng marumi ang damit ni Elena at halatang pagod na pagod ito. Iniintindi nalang yon ni Lance at hindi na pinapansin pa.