วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 1 รุ่นพี่วิศวะโยธา [30%]

Jake Lack #1

รุ่นพี่วิศวะโยธาฯ

“ยาย!”

“จะตะโกนแหกปากลั่นห้องทำไมไอ้ตัง”

“หาเสื้อนักเรียนไม่เจอ ยายเอาไว้ไหนอะ”

“ในตู้ไง ไม่แหกตาดูก่อนเล่า ไอ้เด็กคนนี้” ร่างสูงของเด็กหนุ่มวัย 18 ปี ทำหน้าบูดบึ้งและหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้านต่อ ส่วนฉันก็หันมาสบตากับยายนวลวัย 73 ปี กำลังนั่งเตรียมของสำหรับทำขายในช่วงเช้าของวันที่หน้าห้องเช่า สถานที่ตรงนี้ค่อนข้างพลุ่กพล่าน เนื่องจากมีคนทำมาหากินหาเช้ากินค่ำเดินออกไม่เว้นแต่ละวัน ยายนวลจึงคิดไอเดียขึ้นมาว่าขายข้าวแกงตอนเช้าได้เงินและช่วงบ่ายจะเตรียมอุปกรณ์ทำคุกกี้เอาไว้เพื่อรอฉันกลับจากเรียนมาอบเอาไปขายช่วงค่ำที่สนามแข่ง “ปวดหัวกับมันทุกวันไอ้หลานเวร”

“วันนี้หนูเลิกเรียนบ่ายสองจะรีบกลับมาอบคุกกี้นะยาย”

“เอาจริงนะ น่าจะลองติดต่อส่งคุกกี้ไปวางขายตามร้านกาแฟดีกว่าหิ้วไปขายไกลตั้งพัทยานะเพลิน”

“ใครเขาจะรับของเรากันล่ะยาย” ฉันตอบยายพลางถอนหายใจเอาจานข้าวไปเสิร์ฟให้กับลูกค้าที่รอนั่งกิน จากนั้นก็ปลดผ้ากันเปื้อนออกเตรียมตัวไปเรียนช่วงสิบโมง “ร้านเขาก็ต้องมีวัตถุดิบที่เลอเลิศ เอาของเราไปมีหวังคงขายไม่ออก”

“แต่เราก็ขายถูกกว่าร้านนะ ไม่แน่หรอก” ยายนวลบ่นพลางเอาฝาปิดหม้อแกงที่เหลือไม่มาก กับข้าวฝีมือยายของฉันนะอร่อยเลิศอย่าบอกใคร ฝีมือทำขนมยิ่งแล้วใหญ่ระดับเชฟมาชิมต้องให้ดาวมิชลินอะ ไม่ได้โม้นะบอกก่อน “เอ็งยังไม่ลองเลยนะเพลิน คุ้มยังไงขี่รถไปตั้งไกล เฮ้อ”

“ยาย!”

“โว้ย เอ็งจะเรียกอะไรนักหนาไอ้ตัง”

“เพิร์ล ไม่ใช่เพลิน” ตังที่แต่งตัวด้วยชุดนักเรียนม.6 ออกมาเท้าเอวบอกยายนวลที่เรียกชื่อฉันผิดจากเพิร์ลเป็นเพลิน “ดูการห่อลิ้นของผมนะ เพิร์ล”

“พะ เพอเรอะ”

“ไม่ใช่ เพิร์ลไงยาย”

“ห่อลิ้นแบบนั้น ลิ้นข้าจะหลุดอยู่แล้ว!” ยายนวลตะโกนโวยวายจนฉันนั่งเอามือกุมท้องตัวเอง ขำจนกรามจะค้างอยู่แล้ว ยายนวลกับตังคือทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวันเลย “ไอ้เพลินมันยังไม่ว่าข้าเลยที่เรียกชื่อมันผิดน่ะ เอ็งนี่เสือกจริงๆ”

“คนเขาชื่อเพิร์ล เรียกเพลินๆ อยู่ได้”

“อย่าไปว่ายายได้ปะ คนเดียวที่ให้เรียกเพลินนะ คนอื่นห้ามเว้ย!” ฉันตะโกนใส่ตังที่เบ้ปากใส่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งสวมรองเท้าผ้าใบสีดำ “คุ้มไม่คุ้ม หิ้วไปขายก็หมดตลอดเลยนะยาย”

“ตรงนี้ข้ารู้”

“ได้กำไร เติมน้ำมันไปกลับสองสามวันเติมที แบบนี้คุ้มจะตาย”

“ข้ารู้ ที่ข้ากลัวน่ะคือเอ็งจะเหนื่อยไงเพลิน” ฝ่ามือเหี่ยวย่นเอื้อมมือมาลูบศีรษะฉัน ซึ่งห่อไหล่เล็กน้อยตามประสาเด็กน้อยในสายตาของยายนวล “เรียนกลับมาก็ต้องเอาของไปขายอีก ไม่ได้พักไม่ได้ผ่อน”

“เขาว่าขยันตอนยังเด็ก โตไปจะได้เป็นเจ้าสัวตอนแก่ไงยาย” พยายามทำให้ยายนวลขบขัน ฉันอยากเป็นความสบายใจให้กับครอบครัวมากกว่าเป็นทุกข์ ถึงจะไม่ได้มีเงินมากมายเช่าห้องแคบๆ อยู่พอมีพื้นที่ให้ทำขนมกับขายของได้ ก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ นี่นา ตอนนี้ยังมีแรงอยู่ก็ทำมันต่อไปเถอะ อยากทำอะไรก็ทำไปดีกว่ามารู้สึกเสียดายทีหลังทั้งที่ทิ้งมันไป

“อีกอย่างนะยาย ขายขนมไปด้วยนะได้ดูรถแข่งฟรีๆ เพิร์ลมันจะไม่ชอบได้ไง”

“จริง” หันไปชูนิ้วโป้งให้กับไอ้ตังเด็กหนุ่มวัย 18 ปี ที่อ่อนกว่าฉันแค่ปีเดียวแต่เราสองคนก็เหมือนเป็นเพื่อนมากกว่าพี่น้อง เพราะที่จริงแล้วฉันกับไอ้ตังไม่ได้เป็นพี่น้องกัน แต่อยู่ด้วยกันมานานตั้งแต่เด็กเปรียบเสมือนคลานตามกันมาก็ได้ “สนุกมากเลยนะยาย เจ้าของสนามก็ใจดีด้วย ให้หนูไปขายเถอะยายไม่ต้องห่วงเลย ไอ้เพลินคนนี้จะรับหน้าที่นี่เอง หึ”

“หัวเราะได้กวนตีนมาก” แยกเขี้ยวใส่ไอ้ตังที่หยิบกระเป๋าเป้สะพายบ่า

“คุกกี้กับขนมสูตรฝีมือยายมีแต่คนติดกันแจ” ฉันฉีกยิ้มให้กับยายนวลที่ส่ายหน้าไปมาหากแต่ว่าถึงจะดูปากร้าย แต่ยายก็ใจดีที่สุดเลยล่ะ “เห็นไหมเนี่ยสั่งหนูกันเยอะเลย ต้องเอาไปส่งตามคณะอีก”

“เออๆ ข้ารู้ว่าเอ็งน่ะเก่งไอ้เพลิน”

“มันเก่งค้าขายจะตายไปนะยาย พูดยังไงให้คนซื้อสนใจได้ขนาดนั้น”

“คำโฆษณาก็ส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็รสชาติไงที่ผู้บริโภคจะเป็นคนตัดสิน” ไอ้ตังเบ้ปากพลางพยักหน้า ก่อนจะก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือราคาร้อยเก้าสิบเก้าบาทที่เพิ่งไปถอยมากับฉันที่ตลาดนัดกลางคืนแถวพัทยา

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวสายกันพอดี”

“หนูไปก่อนนะยาย เจอกันบ่ายสอง อ้อ...” ลุกขึ้นเอากระเป๋าผ้าสะพายบ่าและหยิบอีกหนึ่งถุงที่แพคคุกกี้กับขนมเอาไว้ไปส่งตามคณะที่สั่ง “รอหนูด้วยนะ ยายอย่าทำคนเดียวล่ะเดี๋ยวปวดหลังอีก”

“เออ ข้ารู้แล้วรีบๆ ไปเรียนกันได้เลยพวกเอ็งน่ะ เฮ้อ สั่งข้าอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน!”

เดินตามไอ้ตังที่สูงประมาณ 175 ซม. ในขณะที่ฉันสูงแค่เพียง 156 ซม. ไอ้ตังมันด่าฉันว่าเตี้ยตลอดทั้งที่อายุมากกว่ามันแค่ปีเดียว เหอะ ทำมาเป็นโชว์ว่าตัวเองสูงใหญ่ โอเคยอมรับว่าไอ้ตังมันสูงใหญ่เพราะเป็นนักกีฬาโรงเรียน แต่เรื่องแรงเหรอจะมาสู้ฉันได้บอกเลยไอ้ตังโดนฉันกระโดดกัดหูมาแล้วนะบอกไว้ก่อน คำว่า ‘ไอ้เตี้ย’ จึงเป็นคำต้องห้าม เพราะไอ้ตังไม่อยากหูขาดยังไงล่ะ

เพราะมหาลัยกับโรงเรียนของไอ้ตังอยู่ไม่เชิงติดกันหรอกนะ แต่นั่งรถเมล์มาก็จะถึงโรงเรียนของไอ้ตังก่อน พอโบกมือบ๊ายบายมันเรียบร้อยฉันก็นั่งรถเมล์ต่อมาอีกจนมาถึงมหาลัยเอกชน ที่ได้เข้าเรียนที่นี่เพราะเป็นเด็กทุนจากการสอบเข้ามาด้วยคะแนนที่สูงที่สุดของคณะบริหารธุรกิจ สาขาการตลาด ฉันเลือกเรียนสาขานี้อาจจะส่วนหนึ่งอยากสานต่อการขายล่ะมั้ง ในหัวมีแต่เรื่องค้าขายยังไงให้ต่อยอด คุกกี้กับขนมของยายนวลที่เป็นสูตรทำให้คนติดใจควรขายในราคาไหน

เฮ้อ จะให้ขายแพงเหมือนตามร้านกาแฟก็ไม่ได้หรือเปล่า ของหรือวัตถุดิบถึงจะดีก็ใช่ว่าจะมีราคาแพงเหมือนตามร้านกาแฟไง ดังนั้นฉันจึงเน้นการขายแบบการโฆษณา ขายแบบเหมาบ้างหรือไม่ก็แถมของเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ลูกค้าติดใจ เพราะแบบนี้ถึงดึงลูกค้าในมหาลัยได้หลายคน ไม่ใช่แค่นักศึกษาต่างคณะรวมไปถึงคณะอาจารย์ด้วยนี่สิ

“กว่าจะมาได้นะเพิร์ล ฉันกับเพื่อนรอจนไส้จะขาดแล้ว”

“เออโทษที เอาไปส่งให้กับอาจารย์คณะนิเทศฯ อยู่อะ”

มาถึงลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นที่สุดท้ายก่อนจะเข้าเรียนตอนสิบโมงครึ่ง ฉันวางถุงผ้าและมองกลุ่มเด็กวิศวะเคมีปี 1 เป็นเพื่อนที่รู้จักกัน ฉันเป็นพวกที่ค่อนข้างเฟรนลี่มากและมักจะมีเพื่อนต่างคณะอยู่เยอะพอควร เพราะฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้เป็นกุลสตรียินดีรับใช้ แต่เป็นผู้หญิงที่แก่นเหมือนม้าดีดกะโหลก พวกมันบอกมาแบบนี้

แต่ใช่ว่าเป็นผู้หญิงจะไม่หวงตัวนะ ฉันน่ะหวงตัวเองเสมอ เพื่อนชายต่างคณะก็ไม่ได้ทำตัวเป็นชายแท้ออกแนวเพื่อนชายกันมากกว่า พวกนี้น่ะมองฉันเป็นเพื่อนชายมากกว่าเพื่อนหญิงง่ายๆ เลย

“ทูน่า สลัดปูอัดแล้วก็วันนี้ลองทำไข่ดาวกับหมูสับรวนหวานเค็มดู”

“อันนี้น่าลอง” ช้อปสีขาวมีสัญลักษณ์เกียร์แปะตรงหน้าอกทำให้ฉันมองหน้าเพื่อนที่มีชื่อว่าไอ้ปูนิ่ม ชื่อไม่ได้เข้ากับหน้าตาเลยบอกตามตรง น่าจะชื่อกล้ามปูมากกว่า “พรุ่งนี้สั่งบราวนี่หน่อยดิ แม่ลองกินบอกอร่อยให้ซื้อมาฝากด้วย”

“กี่อัน” ฉันก้มหน้าจดรายการสั่งของเพื่อนชายกลุ่มวิศวะเคมีที่สั่งของสำหรับวันพรุ่งนี้แตกต่างกัน “พวกนายมีเรียนกี่โมงอะพรุ่งนี้”

“เที่ยง ไม่รีบ”

“โอเคงั้นก็ตามนี้นะ”

“เชี้ย! อันนี้อร่อยว่ะเพิร์ล” ปูนิ่มได้ลองกินแซนวิชไข่ดาวกับหมูสับรวนเค็มหวานก็ยกนิ้วโป้งชูให้ฉัน พร้อมกับเพื่อนอีกสามสี่คน เอาเป็นว่าจะลองทำไปขายที่สนามแข่งรถเถื่อนดูดีกว่าแหะ ให้ไอ้ปูนิ่มมันทดลองของกินให้นี่ล่ะดีที่สุด

เมื่อส่งออร์เดอร์ครบเรียบร้อย ฉันก็ก้มหน้ามองแชทข้อความจากเพื่อน อันนี้เพื่อนในคณะนะเป็นเพื่อนชายและเพื่อนสาวที่เป็นสายเฟรนลี่เพื่อนเยอะเหมือนกัน ที่สำคัญสองคนนี้หาลูกค้าให้ฉันด้วยล่ะถึงได้มีคนติดใจขนมฝีมือยายกับฝีมือของฉันยังไงล่ะ พอพิมพ์บอกเพื่อนว่ากำลังจะเดินไปที่คณะ เก็บมือถือรุ่นธรรมดาพอให้เล่นแอพฯ อะไรได้ลงกระเป๋า

ฉันก็เสมองไปยังหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปกติไม่เคยได้สังเกตหรอกนะว่าหน้าคณะจะมีบึงขนาดยักษ์และต้นไม้ใหญ่ให้ความร่มรื่น ตรงนั้นจะมีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่ แต่ไม่ค่อยเห็นนักศึกษาคนอื่นไปนั่งสักเท่าไหร่ เหมือนเป็นที่ประจำของคนในคณะที่แทบจะไม่มีใครกล้าเดินเฉียดไปตรงนั้นล่ะมั้ง

“เหี้ย อะไรวะนั่น”

 แต่แล้วฉันก็ต้องอุทานออกมาเมื่อพอหรี่สายตามองดีๆ อะไรบางอย่างที่ทำให้น้ำในบึงกระเพื่อมเป็นวงกว้างมันกำลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งมาอย่างรวดเร็ว เอาจริงปะ ฉันควรเดินผ่านไปแล้วก็ทำทีไม่สนใจก็ได้ถ้าหากว่า... ไม่มีใครแม่งนอนอยู่ตรงนั้นอะ!

“แล้วคือไม่ได้ยินเสียงหรือไง” ฉันยืนเท้าเอวเพื่อมองดูสถานการณ์ก่อนว่าตัวเองควรเข้าไปเสือกหรือเดินผ่านไป ปล่อยให้ไอ้ตัวที่แหวกว่ายอีกไม่กี่วิจะถึงฝั่งมันคลานขึ้นมานอนเป็นเพื่อนใครบางคน พอเห็นว่าคนที่นอนอยู่ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ประจวบเหมาะกับไอ้ตัวในน้ำมันคลานขึ้นมาถึงฝั่ง ทนมองได้เหรอเพิร์ล มันก็ไม่ได้อยู่แล้วไง “โธ่เว้ย!”

รีบใส่ตีนหมาวิ่งไปที่หน้าบึงใต้ต้นไม้ทันทีด้วยความเร็วจี๋ จังหวะนั้นฉันก็เบรกตัวเองหน้าเกือบทิ่มแล้วถ้าหากไม่ยืนจ้องหน้าไอ้ตัวที่กำลังจ้องฉันพลางแลบลิ้นยาวๆ โห โคตรพ่อโคตรแม่ตัวใหญ่ยักษ์มาก! ไม่คิดว่าเป็นตัวตะกวดฉันนึกว่าจระเข้เถอะ แต่ว่าคนที่นอนเอามือสอดรองใต้ท้ายทอยไม่รู้ตัวหรือตายวะเนี่ย

“พี่” ฉันเรียกเขาพลางเสมองเจ้าตัวตะกวดที่ยังคงนิ่งไม่ได้ต่างจากฉัน เราต่างสบตากันเหมือนรักแรกพบ ไม่ใช่สิ ฉันแทบจะกระดิกตัวไม่ได้ต่างหากเพราะตัวตะกวดมันมีนิสัยตกใจแล้ววิ่งหนี สำหรับบางตัววิ่งเข้าใส่ก็มี “พี่ ตื่นดิ”

“Zzz”

“หลับหรือตายวะ”

เผลอสบถออกมาผ่านไรฟัน ซึ่งฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าและย่อตัวลง ถึงกระนั่นก็มองตัวตะกวดเป็นระยะพอหลุบสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาอยู่ ดวงตาก็กระพริบถี่ขึ้นเนื่องจากพอได้สำรวจใบหน้าของผู้ชายคนนี้ชัดๆ เขาหล่อมาก... หล่อแบบเหมือนจับต้องไม่ได้เลยให้ตายสิ เส้นผมสีดำยาวปลิวไสวตามแรงลม แพขนตายาว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากแดงคล้ำได้รูป โครงหน้าเรียวยาวโดยรวมคือหล่อโคตรๆ เหมือนรูปปั้นที่พระเจ้ารังสรรค์ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

นี่มันใช่เวลามาตื่นเต้นกับความหล่อของเขาไหมวะเพิร์ล สวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูแบบนี้ วิศวะโยธาแน่นอน

เอื้อมมือไปสะกิดบนบ่าแกร่งและสายตาก็เหลือบมองเจ้าตัวตะกวดไปด้วย “ตื่นได้แล้วพี่”

สวบ

“!” เสียงเหยียบใบไม้แห้งดังขึ้น เล่นงานฉันให้เงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าเจ้าตัวตะกวดมันกำลังพุ่งตรงมาทางนี้จริงๆ ด้วย ฉันไม่มีทางเลือกอะไรมากสิ่งที่ทำได้คือคว้าเสื้อช้อปของผู้ชายคนนี้และลากเขาขึ้นหนีมันทันทีด้วยแรงทั้งหมดที่มีอยู่

“จิ๊”

เสียงพึมพำดังขึ้นในลำคอขณะที่ดวงตาคมเปิดขึ้นเงยหน้ามองฉันที่ลากเขาเหมือนลากตุ๊กตา ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าตัวของเขาจะขูดโดนอะไรต่อมิอะไรบ้าง สิ่งเดียวที่ต้องทำคือพาเขาหนีจากไอ้ตัวตะกวดบ้าตัวนั้น

“กรี๊ด!”

[30%]

*-----------------------------------------------*