วิศวะไร้รัก :: INTRO [100%]

สนามแข่งรถเถื่อนพัทยา เวลา 18.48 น.

เสียงเครื่องยนต์รถดังกึกก้องไปทั่วห้องสนามพร้อมเสียงเชียร์จากผู้คนที่หลั่งไหลกันเข้ามาอยู่บนอัฒจันทร์ขนาดใหญ่ยักษ์ ด้วยเพราะเป็นสนามแข่งรถเถื่อนทำให้การก่อตั้งที่นี่จะค่อนข้างเป็นที่ลับตาคนและอยู่ค่อนข้างลึกพอควร เหมือนกับอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพร ดังนั้นน้อยคนที่จะรู้จักที่แห่งนี้นอกจากบอกกันปากต่อปาก ที่นี่ไม่เคยถูกสั่งปิดด้วยเพราะเจ้าของอย่างพี่เต้มีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังอยู่มากพอ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ได้แข่งขันมาตลอดสามปีเต็มหรอก ถ้าหากจะต้องถูกสั่งปิดนะ

“พวกมึงสองตัวต้องชนะ เค?” ไอ้โฬมวางมือลงบนบ่าผมและหันไปมองไอ้เกียร์ที่สวมถุงมือสำหรับแข่งขันแบบทางเรียบ เป็นการแข่งขันที่มันถนัดมากที่สุดและไม่เคยมีใครโค่นมันได้นอกจากตัวของมันเอง แพ้ครั้งแรกก็เพราะเมียโบกธงผิด

ส่วนผมน่ะเหรอ... ขี้เกียจก็คือปล่อยเบลอ ทว่าตอนนี้ขี้เกียจไม่ได้ ผมจำเป็นต้องแข่งรถเพื่อหาเงินมาเช่าห้องและเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ ในชีวิตประจำวันหลังจากทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาหนีออกจากบ้าน ถูกตัดเงินทุกช่องทางแม้กระทั่งรถเองก็ไม่มีขับ จะได้อนิสงค์จากเฮียใจ๋เจ้าของอู่รถคนดังมาขับเพราะสร้างเม็ดเงินให้เขาค่อนข้างเยอะพอควร รถคันไม่กี่ล้านก็ให้มาขับฟรีๆ อาจจะเพราะเราติดต่อกันมานานจนเหมือนเป็นคนในครอบครัว รถคันเดียวเฮียใจ๋ไม่ใจจืดใจดำกับผมขนาดนั้นหรอก

“กูลงไปเยอะนะ”

“อือ” ไอ้เกียร์ตอบพลางสวมผ้าโผกสีขาวจนเห็นแค่เพียงลูกตาและทับด้วยหมวกกันน็อกสีขาวอีกที “พูดมาก”

“สัตว์!”

ไอ้เกียร์เดินออกจากโถงไปขึ้นประจำรถคันโปรดที่จอดเทียบรอ ผมกับไอ้โฬมก็เลยเดินมานั่งเก้าอี้ข้างสนาม ผมอยู่ในชุดแข่งสีดำเรียบร้อย พลางล้วงมือหยิบของบางอย่างขึ้นมาถลกแขนเสื้อด้านซ้ายขึ้นเพื่อเอาผ้าเช็ดหน้าสีม่วงพันรอบข้อมือ

“เดี๋ยวนะ มึงมีผ้าเช็ดหน้าสีนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ไอ้โฬมจับข้อมือผมไปดูผ้าเช็ดหน้าสีม่วงที่ดูแล้วผมไม่น่าจะพกติดตัว

“นานแล้ว”

“พันเพื่อ?”

“นำโชค”

“สีม่วงเนี่ยนะ” เมื่อเอาผ้าเช็ดหน้าสีม่วงพันรอบข้อมือเสร็จผมก็ดึงแขนเสื้อมาปิด “ทำไมสีไม่เหมือนม่วงที่กูเห็น”

“ดอกไลแลค”

“ควาย กูกราบ อธิบายชัดๆ อย่าให้ต้องถามได้ปะ!” มันโวยวายจนผมถอนหายใจ ก็คือให้อธิบายด้วยเสียงรถกับเสียงคนเชียร์มันจะได้ยินชัดไหมล่ะ

“สีม่วงดอกไลแลค” เสมองไอ้โฬมที่ขมวดคิ้ว “เสิร์จกูเกิ้ล”

“พี่โฬม พี่เจค อยู่นี่เองหนูหาตั้งนาน”

“ที่รักของผัว มานั่งตักผัวเร็ว” ไอ้โฬมเอามือตบตักตัวเองเพื่อให้นินิวเมียสุดที่รักทิ้งตัวลงนั่งบนตัก เธอเขินอายเล็กน้อยที่ไอ้โฬมแทนตัวเองผัวๆ เมียๆ ก็นะนี่คือไอ้ลาภิศไง ลาภิศที่เป็นพิษแบบนี้นะ

“พี่โฬมลองคุกกี้รสใหม่สิคะ อร่อยมากเลยค่ะ”

“หนูไปซื้อที่เด็กขายของในสนามใช่ไหม” นินิวพยักหน้ารับและหยิบยื่นคุกกี้ให้กับผม หลุบสายตามองซองแก้วที่แพคคุกกี้สีเขียวและมีเม็ดอัลมอนต์ตกแต่งหนึ่งเม็ด ขนาดเป็นแบบแบนๆ ไม่บางและไม่หนาเกินไป

“พี่เจคลองสิคะ”

“พี่ไม่...”

“ปอดล่ะสิ แค่นี้ก็ทำเป็นไม่อยากลอง มึงมันกระจอกมากไอ้เจค” ไอ้โฬมได้ทีต่อว่าผมและกัดคุกกี้กินเยาะเย้ย

“มึงคิดว่ากูจะสนใจคำด่า” อยากจะด่าอะไรก็ด่าเลย ผมแคร์เหรอบอกเลยว่าไม่

“โธ่ ชิมหน่อยเผื่อจะติดใจ” ดันคุกกี้ใส่มือผมที่มองชิ้นคุกกี้ในมือและจับมันยัดลงในกระเป๋ากางเกงแทน ผมมองไอ้โฬมที่ตะโกนดีใจเมื่อไอ้เกียร์ขับเข้าเส้นชัยเป็นคนแรกพร้อมเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ พอถึงคิวที่ผมจะต้องแข่งขันประเภทดริฟท์จึงหยิบผ้าโพกสีดำคลุมเห็นช่วงดวงตาและทับด้วยหมวกกันน็อกสีดำอีกที

รถมัสแตงค์สีดำคู่ใจผมขับรถคันนั้นช่วงหนึ่งปีที่แล้ว เพราะเฮียใจ๋บอกว่ามันเหมาะกับการแข่งดริฟท์มากและพอได้ลองขับดูมันก็ถูกใจผม ดังนั้นการเลือกอะไรบางอย่างถ้าหากยังไม่ได้ลองก็คงไม่ชอบ ยกเว้นก็แต่เรื่องของกินนะที่ต่อให้ไม่ชอบผมก็จะไม่ลิ้มลองมันเด็ดขาด

การแข่งขันผลชนะก็ยังคงเป็นผมเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงสักเท่าไหร่ หากแต่ว่ามันจะมีอยู่เพียงแค่ไม่กี่คนที่สูสีกับผมมาตลอด วันไหนผมขี้เกียจคนที่จะชนะผมได้ก็คง... “ดีใจด้วยนะเจคแลค”

ผมถอดหมวกกันน็อกออกส่งให้สตาฟและดึงผ้าคลุมศีรษะออกหันไปสบตากับร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาและเผยรอยยิ้มที่ยินดีมาให้ หมอนี่มีชื่อในสนามที่เรียกขานกันว่า ‘Silver’ ที่หมายถึงสีเงินและใช่ หมอนี่มันก็ชื่อเงิน เด็กวิศวะเครื่องกลรุ่นเดียวกับผมแต่อยู่คนละมหาลัย

“อือ”

พยักหน้ารับให้กับไอ้เงินแค่นั้น ผมก็เดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อเปลี่ยนชุด ผ้าเช็ดหน้าสีม่วงถูกดึงออกจากข้อมือและยัดลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์ หากแต่ว่าผมกลับได้ยินเสียงกรอบแกรบดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงชุดแข่งล้วงมันขึ้นมาก็พบว่าเป็นคุกกี้ที่ไอ้โฬมยัดใส่มือผม ตอนนี้สภาพมันเละมากๆ ผมถอนหายใจและเอามันใส่กระเป๋าเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูหลังจากเตรียมตัวจะกลับไปพักผ่อน

เดินออกมาหยุดที่รถ Porsche 718 สีดำก่อนจะได้ขึ้นรถผมก็ยืนสูบบุหรี่เอนสะโพกนั่งตรงท้ายรถ เส้นผมสีดำปลิวไสวตามแรงลมจังหวะนั้นผมก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาแต่ไกล เป็นหญิงสาวกับชายหนุ่มที่เดินหัวเราะกันมา ในมือถือตะกร้าสแตนเลสและมาหยุดที่รถเก๋งเก่าๆ สีขาวสภาพเหมือนรถที่ขับออกไปไกลล้อก็พร้อมจะหลุดเลยนะนั่น ผมหรี่สายตามองภาพของเด็กสองคนนั้นขึ้นรถและขับผ่านหน้าผมไป เสียงเครื่องยนต์ก็นะ... เข้าอู่เฮียใจ๋มีหวังซ่อมยกคันแน่

ผมส่ายหน้าไปมาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นใช้ปลายรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีขาวดำขยี้จนแหลก ไม่ช้ารถก็พุ่งออกจากตัวเมืองพัทยาเพื่อกลับเข้าไปในตัวเมืองที่ทำให้ผมทอดสายตามองตรงไปราวกับนึกคิดไปถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ข้อศอกยันกับขอบกระจกเอนเอียงใบหน้ากับฝ่ามือถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘คนอย่างแกก็เป็นได้แค่ขยะ เหมือนกับแม่ของแกนั่นแหละ!’

‘อย่าดูถูกแม่ของผมแบบนั้นนะ’

‘ทำไม แกจะทำไหมฉันห๊ะ ไอ้...’

“เฮ้อ” คิดทำไมวะเจค เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะ ควรลืมๆ มันไปสักทีตอนนี้ไม่ต้องทนอยู่ในบ้านหลังนั้นเพื่อทนฟังคำพูดแสนโสมมนั่นแล้ว สิ่งที่ควรทำคือปล่อยเรื่องทุกอย่างไปซะ

กลับมาถึงห้องในเวลาต่อมาก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว ห้องที่ผมอยู่เป็นคอนโดเดียวกับไอ้โฬมแต่อยู่ชั้นบนสุดเนื่องจากมีห้องว่างพอดี ไอ้โฬมก็เลยจัดการเป็นธุระให้เรื่องเช่าห้องจากเจ้าของคอนโด แน่นอนว่าผมไม่ได้มีเงินก้อนจะมาซื้อห้องในราคาที่แพงหูฉีก จึงอาศัยผ่อนจ่ายรายเดือนแทน นี่เป็นเหตุผลที่ผมจะต้องแข่งรถอาทิตย์ละสามถึงสี่ครั้งเพื่อให้มีเงินก้อนและเงินสำรองใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ถึงผมจะไม่ได้เป็นคนใช้เงินแบบสุรุ่ยสุร่ายก็เถอะนะ

ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องเป็นแบบตัวยาวแบบเดี่ยวสีเทาและพื้นพรมขนสีขาว ผ้าม่านถูกเปิดทิ้งเอาไว้เป็นกระจกประตูที่เลื่อนเปิดปิดออกไปนอกระเบียงได้ เห็นวิวทิวทัศน์แบบทั่วทิศรวมไปถึงแม่น้ำสายสำคัญและสะพานข้ามที่ติดไฟระยิบระยับสวยงาม ผมจดจ้องมองจอทีวีขนาดยักษ์ที่ติดผนัง ไฟด้านบนถูกตกแต่งเป็นแบบสี่เหลี่ยมให้แสงสว่างปรับความมืดสว่างได้ ห้องกว้างขวางหากแต่ว่ามันค่อนข้างเรียบแทบไม่มีอะไรเลย ด้วยเพราะผมอยู่คนเดียวไงซึ่งแบบนี้มันดีมากๆ

ผมเอนตัวลงนอนยืดขายาวๆ ด้วยส่วนสูง 189 ซม. ทำให้โซฟามันดูเล็กทันทีที่ปลายเท้าของผมเลยออกบนพนักด้านข้างสำหรับวางแขน สอดมือเข้าใต้ท้ายทอยและทอดสายตามองวิวตรงหน้า ขยับตัวเล็กน้อยผมก็จำต้องล้วงมือหยิบซองแก้วคุกกี้ที่นินิวบอกว่ามันเป็นคุกกี้ใหม่รสกะทิใบเตยแบบดั้งเดิม ใส่สไตล์ไทยๆ เข้าไป และแม้ว่ามันจะแหลกผมก็เลือกแกะมันออกกลิ่นหอมของใบเตยโชยติดจมูก เศษคุกกี้ชิ้นเล็กถูกหยิบเข้าปากรสชาติหอมอร่อย ไม่หวานจนเกินไป

มองป้ายราคาก็... “30 บาท”

ราคาถูกแต่รสชาติไม่ธรรมดาจริงด้วยแหะ ถึงจะเป็นพวกไม่ชอบกินขนมพวกนี้สักเท่าไหร่ พอได้กลิ่นของมันและความนุ่มนวลของคุกกี้ที่ละลายในปาก ยามหลับตาลงจมูกของผมก็รู้สึกเหมือนคล้ายกับว่าเคยได้กลิ่นแบบนี้มาจากไหนกันนะ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกจริงๆ หากเป็นความทรงจำคงจะเป็นกลิ่นขนมที่แม่ของผมเคยทำให้กินสมัยยังเด็กมากกว่า

*--------------------------------------------------*