วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 5 จากโจรกลายเป็นคนรู้ใจ [50%]

Jake Lack #5

จากโจรกลายเป็นคนรู้ใจ

ครั้งแรกในชีวิตที่ได้นั่งรถหรูสปอร์ตราคาแพงทั้งกลิ่นในรถและเบาะที่นั่งมันนุ่มนิ่มจนฉันมองไปรอบๆ ราวกับตื่นตาตื่นใจ พอมองไปด้านหลังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรอยู่ในรถหรูหราเช่นนี้ก็คือตะกร้าสแตนเลส ขณะที่รถของพี่เจคเคลื่อนตัวสู่ท้องถนนเพื่อมุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้า

“พี่เจค หนูขอตะกร้าคืนได้ไหมคะ”

“ไม่ได้” ตอบโดยไม่หันมามองฉัน สำคัญคือจับพวงมาลัยรถมือเดียวคือโคตรจะเท่ เพราะเขาเอาข้อศอกขวายันกับขอบกระจกและเอนใบหน้าบนฝ่ามือสายตาก็มองไปข้างหน้าราวกับรูปปั้น ถ้าไม่พูดคือคิดว่ามากับหุ่นขี้ผึ้ง

“ทำไมอ่า หนูไม่มีตะกร้าใส่ของขายนะ”

“หลักฐาน” จะบอกว่าตะกร้าเป็นหลักฐานเพื่อเอาผิดฉันใช่ปะ

“แต่หนูก็ชดใช้ด้วยการเลี้ยงข้าวพี่ให้ครบสามหมื่นห้าแล้วไงคะ” ถึงจะต้องใช้เวลาเป็นปีเป็นชาติก็ต้องทำอะ ดูเหมือนพี่เจคจะหัวหมอมากๆ ปากก็บอกจะไม่คิดค่าซ่อมแต่การกระทำนะคือ ‘ต้องชดใช้ให้ฉันซะ’ บอกทางแววตาและท่าทางขนาดนี้ฉันจะมีหน้าไปขัดข้องอะไรอีกล่ะ กลัวติดคุกตอนยังเด็กมากกว่า หน้าเลือดขูดผิวจนเลือดกระฉูดเลยนะคนเรา!

“หลายคดี” พี่เจคพูดพลางยกมือปิดปากหาวขณะรถจอดติดสัญญาณไฟจราจร “หนี ไม่จ่าย ทำลายหลักฐาน”

“หนูเปล่าเอาตะกร้าไปทำลายหลักฐานนะคะ!” ฉันเถียงคอเป็นเอ็นเลยอะ พี่เจคคือคิดมากแบบหาที่สุดไม่ได้

“โจรในคราบเด็กน่าสงสาร”

“หนูเปล่าเป็นโจร” เอ่อแล้วทำไมต้องพูดเสียงแผ่วเบาด้วยวะเพิร์ล “หนูขอโทษ”

“ไม่เต็มใจ”

“จะให้หนูเต็มใจขนาดไหนถึงจะพอใจพี่อะ!” ฉันเป็นพวกที่ดื้อรั้น หัวดื้อและขี้โวยวายแบบสุดๆ เลยล่ะ พอไม่ได้ดั่งใจก็คือจะเถียงฉอดๆ และขึ้นเสียงใส่จนลั่นรถ ส่งผลให้สายตาคมตวัดมามองด้วยความเย็นยะเยือกมาถึงขั้วหัวใจ

พี่เจคเป็นคนเดียวในโลกเลยก็ว่าได้นะที่สามารถใช้สายตาสยบความพยศของฉันได้ แบบมองหน้าฉันปุ๊บจ๋องเป็นหมาหงอยเลย แล้วมันเป็นแบบนี้สองครั้งแล้ว ฉันรู้ได้ทันทีถึงความเปลี่ยนไปของตัวเองยามอยู่ใกล้พี่เจค ราวกับว่าพออยู่ใกล้เขาใช่ปะเถียง เสียงดังและโวยวายหรือทำตัวดื้อรั้นไม่ได้เลย แค่นัยน์ตาสีดำคู่นั้นมองมาแบบไม่พูดอะไรก็ทำให้ฉันหายพยศได้

“หนูรู้แล้วว่าทำไมพี่ถึงมีไอ้โจ๊กเป็นเพื่อน”

“...” เขาเงียบ

“เพราะมันไม่เถียง ไม่ขึ้นเสียงและไม่ดื้อกับพี่”

“อย่าดื้อสิ”

“ก็หนูเป็นของหนูแบบนี้ จะให้หยุดได้ไง”

แค่คำว่า ‘อย่าดื้อสิ’ เล่นงานหัวใจของฉันจนวูบไหวเป็นบ้าเลย ทำไมแค่คำๆ นี้ที่ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งห่าเหวอะไร แถมน้ำเสียงก็ยังเย็นชาไร้ซึ่งความอ่อนโยน มันกลับทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงเป็นบ้าจนยกมือกุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองเพื่อระงับมันเอาไว้

“ไม่ชอบเด็กดื้อ”

“เลยชอบที่อยู่กับไอ้โจ๊กสินะคะ”

“ใช่” พี่เจคตอบพลางเสมองฉันแวบหนึ่ง “มันเป็นเด็กดี”

เชอะ ชมตัวตะกวดว่าเป็นเด็กดีเนี่ยนะ ถ้าเกิดวันใดวันหนึ่งมันหิวเกิดอยากแทะเนื้อขึ้นมาพี่เจคโดนก่อนคนแรก

“มันไม่โกหกว่าโดนผีเข้า”

“หนูโดนผีเข้าจริงๆ นี่นาตอนนั้นอะ” แถแล้วต้องแถให้สุดๆ ไปดิเพิร์ล “พี่ไม่เชื่อหนูเอง”

“ไม่ใช่ควาย” ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นควายสักหน่อย แค่คิดว่าคนเรานะน่าจะเชื่อกันสักนิด สำหรับพี่เจคเหรออะไรที่หลุดจากปากฉันคงเป็นเรื่องไร้สาระและเรื่องโกหกแน่นอน ดูก็รู้แล้วผู้ชายอย่างพี่เจคมองออกยากมากไม่พอ คำพูดยังจับใจความได้ยากเย็นยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีก “ทำผิดต้องรับผิดชอบ”

“หนูก็กำลังทำอยู่ไงคะ ถึงจะต้องทำเป็นปีเป็นชาติก็เถอะ”

“อยากรับผิดชอบให้หมด” ฉันขมวดคิ้วพลางหันไปสบตากับพี่เจคที่ขับรถเคลื่อนตัวไปด้านหน้า “หาร้านอาหารมื้อละหมื่นจะได้หมด”

“มะ ไม่เอานะคะ!” รีบโบกมือไปมาเป็นพัลวัน มื้อละหมื่นเหรอ บอกเลยตายอย่างเขียด “เป็นปีหนูก็ยินดีค่ะ”

“หึ”

แกล้งกันใช่ไหมเนี่ย พี่เจคหัวเราะและยิ้มมุมปากแบบนี้เขากำลังแกล้งกันใช่ไหมอะ “ก็รู้ว่าหนูจน ยังจะให้หนูเลี้ยงอาหารมื้อละเป็นหมื่น พี่จะใจร้ายกับหนูเกินไปแล้วนะ”

“ตรงไหน”

“ทุกตรงเลยค่ะ พี่เจคใจร้ายกับหนูตั้งแต่เห็นรถหนูเสียแล้วไม่ยอมถามไถ่”

“รู้ได้ไง”

“ก็พี่ขับรถหนีหนูไปเฉยๆ อะ!” ถึงได้โมโหเขวี้ยงตะกร้าใส่กระจกรถ จนเรื่องมันบานปลายและสุดท้ายจากที่คิดจะชิ่งหนีเอาตัวรอดก็ไม่พ้นพี่เจคจนได้ แถมยังถูกขู่จะเอาเข้าคุกไปกินข้าวแดงให้อิ่มหนำเพราะมีหลักฐานมัดตัวแน่นเวอร์ แค่พี่เจคไม่พาฉันไปสถานีตำรวจก็ดีแค่ไหนแล้วเพิร์ลเอ๋ย “ถอยกลับมาก็นึกว่าจะถาม พี่มองหน้าหนูแล้วก็ไปเลย”

“...” พี่เจคเงียบไม่พูดตอบโต้อะไรต่อ พลางยกมือปิดปากหาวเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว ฉันไม่ได้นับหรอกนะ

“หนูก็เลยผีเข้าเลย”

“ตลก”

“พูดจริงค่ะ” เขาหันมามองฉันพลางส่ายหน้าไปมา

“เลิกแถสักที” ปากแซ่บอีกต่างหากนะอีตาแมวดำที่ชอบง่วงนอนตลอดเวลา “ตัวเองทำผิดโทษผีโทษสาง”

“พี่ว่าหนู”

“อยู่กันสองคน”

ราวกับบอกว่า ‘อยู่สองคนจะให้ว่าใครถ้าไม่ใช่เธอ’ ฉันย่นจมูกใส่พี่เจคและยกแขนกอดอกเบือนหน้าหนีเขามองวิวกระจกข้างตัว โดยหลังจากที่พี่เจคคงเหนื่อยกับการเถียงหรือฟังฉันแผดเสียง เราก็เลยนั่งรถกันแบบเงียบๆ มีเพียงเพลงสากลเปิดคลอเบาๆ กระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดในห้างสรรพสินค้าที่หรูหราใหญ่โต ฉันเคยมาที่นี่กับเมืองเหนือและตาล ดังนั้นจึงรู้ว่าของบางอย่างและร้านอาหารบางร้านก็แพงมาก ยกเว้นก็แต่โซนอาหารของห้างที่ไม่น่าจะแพง

พอขึ้นมาบนห้างชั้นที่เป็นโซนร้านอาหาร ต้องบอกก่อนนะว่าพี่เจคเป็นหนุ่มวิศวะโยธาที่หล่อลากดินมากๆ แค่เพียงเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาหรือหญิงสาวในวัยทำงานก็ต่างพากันมองเขาคอแทบหลุด ด้วยบุคลิกแสนเย็นชาและส่วนสูงที่เล่นเอาฉันต้องเงยหน้าคุยกับเขา ทุกอย่างบนตัวพี่เจคเพอร์เฟกไปหมดแม้กระทั่งปลายเส้นผมคิดดูนะ

“พี่เจคเลือกร้านได้หรือยังคะ”

“ไม่รู้”

“งั้นหนูเลือกให้เอาไหม” เพราะคิดไว้ว่าจะพาพี่เจคไปกินข้าวบนโซนของห้าง ประหยัดงบไปเยอะเลยนะ หากแต่ว่าเขาก็ชี้นิ้วไปยังร้านพิซซ่าซะก่อน

“กินนั้น” ถาดพิซซ่าก็ไม่ใช่ถูกๆ ด้วยนะ เป็นพันแน่เลยเพิร์ล “หรือจะเอาร้านมื้อละหมื่น”

“โหย พี่เจคนี่ฉลาดเลือกนะคะ” ฉันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ราวกับพี่เจคเห็นสีหน้าของฉันเขาก็กระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อฉันคล้องแขนเขาและชี้นิ้วไปร้านพิซซ่า “เราใจตรงกันมาก หนูก็อยากกินพิซซ่าเหมือนกัน ไปค่ะ”

อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาด! ปกติเคยแตะของพวกนี้ซะที่ไหนกันเล่า

เราสองคนเข้ามาในร้านและเลือกนั่งด้านในสุด พี่เจคเลือกนั่งบนโซฟานุ่มๆ มีพนักพิงหลังให้ ส่วนฉันที่นั่งตรงข้ามก็นั่งบนเก้าอี้ก็ดันเมนูให้กับพี่เจคเป็นคนจัดการ เขาไล่สายตาดูเมนูไม่ถึงวินาทีก็เลือกสั่งชุดคอมโบในราคา 888 บาท เล่นเอาฉันเหงื่อแตกเลยดิ สั่งชุดใหญ่ไฟกระพริบมาก พอพี่เขาสั่งปุ๊บฉันก็จดราคาอาหารลงในสมุดจด ชาติไหนจะครบสามหมื่นห้าวะเนี่ย

“พี่เจค”

“หือ”

“จะหลับปะเนี่ย” เรียกเขาไว้เพราะเห็นว่าพี่เขานั่งกอดอกและดวงตาก็หลับลงอีกต่างหาก

“อือ”

“แล้ว...”

“แค่พักสายตา” หลับได้ทุกที่จริงๆ นะคนเรา พอเห็นว่าพี่เจคนั่งหลับฉันก็ไม่คิดจะสนใจอะไรต่อ นอกเสียจากกดต่อสายหาเมืองเหนือเพื่อนเลิฟของฉัน

“เมือง ช่วงหกโมงครึ่งว่างไหมอ่า ไปส่งที่พัทยาหน่อยดิ”

(“ได้ดิ ไม่มีปัญหา”)

“เจอกันที่บ้านนะ ไม่ต้องรอรับ เดี๋ยวขากลับฉันนั่งแท็กซี่กลับเอง” เพราะเกรงใจเพื่อนมากๆ อาจจะอยากมีเวลาส่วนตัวอะไรบ้างไง ดังนั้นขอให้เพื่อนไปส่งก็เพียงพอแล้ว

(“โอเค รถเธอน่าจะอีกหลายวันนะ ทางอู่อยากเช็กรถให้ รถเธอมันแบบ...”) เออ ไม่ต้องสาธารยายก็รู้ว่ารถฉันมันเก่าแลใกล้จะพังเต็มแก่แล้วไง

“ไม่เป็นไร ขอบใจมากนะเพื่อนเลิฟ” มีเพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่งนะบอกเลย ส่วนยัยตาลเหรอรายนั้นขับรถเป็นซะที่ไหน ป่านนี้ก็คงไปเดตกับหนุ่มมหาลัยอื่นจนอิ่มหนำไปแล้วล่ะมั้ง พอวางสายจากเมืองเหนือฉันก็เหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาของพี่เจคที่หลับจริงหรือพักสายตาก็ไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าตัวเองเผลอจ้องใบหน้าของเขาเพื่อสำรวจความหล่อให้ชัดๆ

พี่เจคน่ะหล่อจริงนะทุกคน หล่อเหมือนไม่มีอยู่จริงฉันพูดคำนี้มาหลายรอบแล้วและขอย้ำมันอีกครั้งว่าคือเรื่องจริง!

[50%]

*---------------------------------------------------*