วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 5 จากโจรกลายเป็นคนรู้ใจ [100%]

“จะจ้องอีกนานไหม”

“เอ๊ะ?” สะดุ้งตกใจที่พี่เจคค่อยๆ ลืมตาขึ้นและคำถามของเขาทำให้ฉันกระพริบตาถี่ “มีตาทิพย์เหรอวะ”

“ไม่มี” เขายกมือเสยเส้นผมสีดำสนิทขึ้นพลางมองหน้าฉัน “เล่นจ้องแทบจะสิง”

“หนูแค่มอง ไม่ได้จ้อง”

“ขี้โกหก” พี่เจคปากแซ่บกับฉันหลายรอบแล้วนะ นอกจากจะว่าฉันเป็นขี้ขโมยเสื้อช้อปตอนนั้นยังจะมาว่าฉันโกหกอีก ดีนะไม่ด่าว่าแถจนสีข้างถลอกปอกเปิด “ไม่ยอมรับความผิด”

“หนูแค่จ้องไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” เอ่อ... เดี๋ยวนะเพิร์ลแล้วคือยอมรับว่าจ้องหน้าพี่เขาจริงๆ ทำไมก่อน พี่เจคเลิกคิ้วขึ้นพลางส่ายหน้า จังหวะนั้นพนักงานก็ยกชุดพิซซ่าคอมโบมาแบบจัดเต็ม “กินหมดไหมเนี่ย”

“จ้องทำไม” พี่เจคเอ่ยถามขณะกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะและเลือกหยิบพิซซ่าแบบบางกรอบกัดเข้าปาก สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เอาจริงปะเขาเป็นคนไหมอ่า มีความรู้สึกโกรธ โมโหหรืออะไรที่คนทั่วๆ ไปเขาทำกันไหมวะ “ห้ามโทษผีสาง”

รู้ดีชะมัดว่าฉันจะเล่นมุกเดิม ซึ่งมันใช้ไม่ได้ผลตลอดไปไงเพิร์ล ดังนั้นความจริงก็เลยเป็นสิ่งที่ไม่ตาย “พี่เจคหล่อ”

“...” จะมองปฏิกิริยาคนโดนชม สุดท้ายก็หยิบแก้วน้ำอัดลมดื่ม

“หล่อหนูก็เลยจ้อง พอใจไหมคะคุณพี่” ฉันทำลอยหน้าลอยตาและเลือกเอาส้อมจิ้มสลัดผักเข้าปาก

“รู้” อะไรรู้ก่อน พี่เจคกัดพิซซ่าชิ้นสุดท้ายเข้าปากและเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งถูเศษขนมปังที่ติดนิ้วออก “ว่าหล่อ”

หลงตัวเองที่สุดเลยคนเรา! เออ หลงไม่ว่าหรอกก็เขาหล่อจริงนี่นา ฉันชมเขาว่าหล่อกี่ครั้งแล้วตั้งแต่เจอกันครั้งแรก เป็นร้อยหรือยังวะเนี่ยเพิร์ล

“จริงๆ ไอ้โจ๊กหล่อกว่าพี่เจค” ฉันบ่ายเบี่ยงประเด็นเรื่องนี้ไปหาไอ้โจ๊ก

“ไม่ ฉันหล่อกว่า”

“ไอ้โจ๊กมันบอกพี่เหรอ”

“อือ” ประสาท! มาหาว่าฉันบ้าเรื่องผีเข้า พี่เจคเองก็เข้าขั้นนั่นแหละที่คุยกับไอ้โจ๊กรู้เรื่องน่ะ “ถามมันสิ”

“หนูคุยกับมันไม่รู้เรื่อง” ใครจะบ้าคุยกับตัวตะกวดรู้เรื่องก่อน “คุยได้ก็บ้าแล้ว”

น่าแปลก... ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพี่เจคผู้ชายที่คิดว่าอ่านใจได้ยากว่าต้องการหรืออยากได้อะไร ตอนนี้เขาก็ยังอ่านยากอยู่ดี หากแต่ว่ามันค่อนข้างแปลกที่ว่าคือพี่เจคปกติเขาค่อนข้างเย็นชาซึ่งโอเคตอนนี้ก็ยังเป็น มันค่อนข้างประหลาดสำหรับฉันที่ไม่เคยเจอหรือคุยกับผู้ชายคนอื่นนอกจากคนที่สนิทจริงๆ พอเป็นพี่เจคเหมือนกับว่าเรามีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเข้าหากัน คงเป็นเพราะเรื่องฉันทำกระจกรถเขาพังด้วยส่วนหนึ่งถึงทำให้เราจากที่ไม่เคยรู้จักกัน ค่อยๆ ซึมซับนิสัยของกันและกัน

แม้ว่าจะเป็นพี่เจคคนเดียวนะที่รู้ว่าฉันนิสัยยังไง ดื้อด้านและหัวรั้นแค่ไหน แต่สำหรับฉันแล้ว... พี่เจคเป็นคนยังไง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันอะ มองออกยากคล้ายกับว่ากำลังหลงอยู่ในความมืดมิดมองหาทางสว่างไม่เจอเลย แบบนั้นเป๊ะ

“ถ้างั้นเราแยกกันตรงนี้นะคะ” ที่บอกว่าสั่งชุดคอมโบมาจะกินหมดไหม ผลคือพี่เจคซัดซะเกลี้ยงฉันกินไปได้ไม่กี่คำเอง กินเก่งชะมัดเลยนะคนเราพอถึงเวลาจ่ายเงินฉันยืนยื้อแย่งธนบัตรแบงค์พันกับพนักงานจนพี่เจคยืนกดดันด้วยสายตาเชิงดุ เสียดายจนน้ำตาเล็ดก็คิดซะว่าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองก่อเอาไว้ ใครสั่งให้ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่กันล่ะเพิร์ล “วันนี้พี่มีแข่งไหมอ่า”

“มี”

“หนูรอเชียร์นะ” พี่เจคขมวดคิ้วและมองเลยหลังฉันไป เขาดูเหมือนตกใจเล็กน้อยดูจากม่านตาที่ขยายกว้างขึ้น พอฉันกำลังจะเอ่ยปากถามว่าเขาเป็นอะไรก็...

หมับ

“พะ พี่!”

“เฉยๆ”

เพราะฉันพยายามสลัดมือหนาที่จับมือฉันเอาไว้แน่น ครั้งแรกในชีวิตที่ได้จับมือผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คนสนิทอะ มันก็มีบ้างหรือเปล่าที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าวเหมือนมีใครเอาไฟมาลนตรงหน้า คิดว่าคำพูดของพี่เจคจะทำให้ฉันหยุดได้เหรอคำตอบคือไม่อยู่แล้ว ฉันพยายามแกะมือหนาที่ใหญ่กว่ามือฉันมากเป็นสิบเท่าให้เขาปล่อย พอใบหน้าหล่อเหลาหลุบมองด้วยนัยน์ตาเชิงดุ เป็นอีกครั้งที่ร่างกายถูกหยุดโดยอัตโนมัติ แบบไม่ได้กลัวสายตาของพี่เจคนะแค่... เหมือนโดนผู้ใหญ่ดุเวลาดื้อเท่านั้นเอง

“พี่เจค”

หันไปมองตามเสียงเรียกก็พบว่ากับหญิงสาวสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย หน้าตาและท่าทางดูผู้หลากมากดีกว่าฉันร้อยเท่า เธอมีผิวขาวเนียนอมชมพู ใบหน้าก็สวยสะกดเหมือนกับเจ้าหญิงอยู่บนหอคอยสูง ส่วนฉันก็เหมือนนางทาสที่อยู่เฝ้าหน้าประตูหอคอยไร้ซึ่งสายตาของคนที่อยากจะมองมาเพราะเอาแต่จ้องมองเจ้าหญิงแสนสง่าผ่าเผย ดวงตากลมโตเหลือบมองมายังมือของพี่เจคที่จับมือฉันไม่ปล่อยแถมยังบีบแรงอีกต่างหากนะ ทำไมรู้สึกว่าพี่เจคเหมือนไม่เป็นตัวเองเลย

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

“อืม”

“หลายเดือนแล้วนะคะ ที่พี่ไม่กลับบ้าน” บทสนทนาแลดูตึงๆ ยังไงบอกไม่ถูก ฉันน่ะสัมผัสได้ถึงใบหน้าของพี่เจคที่นิ่งผิดปกติออกจะไม่อยากเสวนากับผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ “คุณลุงเป็นห่วงพี่มาก”

“พี่สบายดี” พี่เจคตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เหรอคะ” เธอหลุบสายตามองมายังมือของเราสองคนอีกครั้ง “แล้วเธอคือใครคะ ทำไมต้องจับมือกันด้วย”

“คนรู้ใจพี่”

“ห๊า?!” จากโจรทำกระจกรถเขาแตกกลายเป็นคนรู้ใจตั้งแต่เมื่อไหร่ก่อน จำต้องเงยหน้ามองพี่เจคพอเห็นว่าเขาส่งสายตาเชิงดุมาให้อีกก็จำต้องสงบปากสงบคำ

“คนรู้ใจ” น้ำเสียงของเธอคนนั้นและใบหน้าที่ชวนให้น่าขบขันทำเอาฉันขมวดคิ้ว แลดูเธอไม่เชื่อ ใช่ มองยังไงก็ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเราสองคนน่ะเป็นเหมือนคนรู้ใจ “คิดว่าจะหลอกอัญได้เหรอ”

“...” หลอก? นี่มันหมายความยังไงกันล่ะเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้วนะ

“อยากให้อัญเชื่อใช่ไหม” เธอถามพี่เจคที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้ง ไม่คิดจะตอบโต้หรือเถียงอะไรกลับไป มีสิ่งเดียวที่เขาไม่ปล่อยเลยก็คือมือของฉันเนี่ยล่ะ “ได้ค่ะ อัญจะเชื่อก็แล้วกันว่าเธอเป็นคนรู้ใจของพี่เจค”

“ไปกัน” พี่เจคไม่สนใจผู้หญิงตรงหน้ากระตุกมือฉันเพื่อให้เดินตามมา จังหวะที่เดินผ่านเธอคนนั้นที่สูงกว่าฉันเล็กน้อยเธอก็พูดคำๆ หนึ่งขึ้นมาเรียกรั้งปลายเท้าของพี่เจคให้หยุดชะงักชั่วขณะ

“พี่เจคหนีอัญได้นะคะ” ฉันหันไปสบตากับเธอไม่คิดจะมองหน้าฉัน กลับเอาแต่จดจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของพี่เจคที่เลือกมองตรงออกไปด้านหน้าแทนการเอี้ยวกลับมาสบตากับเธอ “แต่พี่เจคหนีความรู้สึกของตัวเองไม่พ้นหรอกค่ะ”

จบประโยคพี่เจคก็ลากฉันออกมาจากตรงนั้นลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง กระทั่งมาถึงห้างสรรพสินค้า มือที่ฉันพยายามให้เขาปล่อยออกเวลานี้ไม่จำเป็นต้องดีดดิ้น เพราะพี่เจคปล่อยมันอย่างง่ายดายจนฉันยกขึ้นมาเอามือลูบไล้ตำแหน่งข้อมือตัวเองเบาๆ บีบแรงจนเจ็บเลยแหะ แถมเหงื่อยังชุ่มไปหมดและเอาเข้าจริงมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันหรอกนะ ไม่คิดจะถามหรอกถึงอยากจะเสือกแค่ไหนก็ตามที

“หนูไปเป็นคนรู้ใจพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” เลือกถามด้วยน้ำเสียงขบขัน “เลื่อนขั้นจากโจรมาเป็นคนรู้ใจพี่ ดีเหมือนกันแหะ จะได้ไม่ต้องชดใช้ค่ากระจก”

“ตลก”

“พี่พูดเองนะ หนูไม่ได้พูดเองสักหน่อย” เขามองหน้าฉันที่ยิ้มหัวเราะพลางโบกมือไปมา “หนูล้อเล่น”

“...”

“หนูต้องรีบไปทำของขาย ไปก่อนนะคะ” ฉันโบกมือให้กับพี่เจคกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปยังป้ายรถเมล์ หากแต่ว่ากลับได้ยินเสียงของเขาเรียกรั้งขาทั้งสองข้างเอาไว้ซะก่อน

“เพลิน” กลายเป็นชื่อที่ถูกเรียกยกแผงเลยปะเนี่ย ยายนวลเรียกไม่ถูกไม่ว่านะ แต่พี่เจครู้อยู่แก่ใจว่าฉันชื่อเพิร์ล ยังจะเรียกเพลินอยู่ได้นะ “แซนวิช”

“คะ?” เลิกคิ้วขึ้นเพราะพี่เจคพูดแค่คำว่าแซนวิช “ทำไม พี่จะกินเหรอ”

“อือ”

“ไม่ฟรีนะ”

“แน่ใจ” เป็นคำขู่ใช่ไหม บอกทีว่ามันเป็นคำขู่ที่ไม่มีคำขู่อยู่ในประโยคนั้นอะ “ไม่ให้ฟรี”

“โธ่ สำหรับพี่เจคนะกินฟรีตลอดชีวิตยังได้เลย” พอคิดถึงเรื่องกระจกรถพี่เจคทีไรน้ำหูน้ำตาพร้อมจะรินไหลทุกที ฉันไม่ใช่คนโง่นะที่คำพูดของพี่เจคพ่นออกมาต้องการจะสื่ออะไร “ได้เลยค่ะคุณพี่”

“หึ” รอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปาก พี่เจคก็หมุนตัวเดินล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์กลับเข้าไปในห้างตรงโซนลานจอดรถ ส่วนฉันน่ะเหรอก็กำหมัดแน่นยกขึ้นอยากจะตะบันหน้าหล่อๆ สักทีสองที ขู่เก่ง ขู่เป็นแมวเลยนะคนเรา

อยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง! ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับแต่กับฉันด้วยนะ โทษโชคชะตาก็ไม่ได้ปะ ฉันเองต่างหากที่ต้องโทษตัวเองที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ จนสุดท้ายเอาชีวิตตัวเองเข้าไปอยู่ในวังวนชีวิตของพี่เจคแบบมีชนักติดหลัง เฮ้อ เอาวะเพิร์ล แค่สามหมื่นห้าเอง ชดใช้ไปแล้ว 888 ค่าพิซซ่า ยังเหลืออีกเหลืออีกสามหมื่นสี่นิดๆ

ใช่ แค่นิดเดียวเอง... แค่คิดก็ท้อแท้ เดินคอตกมานั่งรอรถเมล์กลับบ้านไปทำขนมขายกี่ชาติถึงจะใช้หนี้หมดวะ!

*------------------------------------------------*