วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 8 ไม่มีอะไรในกอไผ่ [50%]

Jake Lack #8

ไม่มีอะไรในกอไผ่

เสียงดังโครมครามดังจากด้านนอก เมื่อฉันสวมชุดนักศึกษาและรวบเส้นผมสีดำปะบ่าของตัวเองไว้ตรงท้ายทอยเป็นมวย ปล่อยเส้นผมสยายลงด้านข้างและสวมผ้ากันเปื้อนชะโงกหน้าไปข้างบ้านก็เห็นลุงต๋องกำลังนั่งซ่อมอะไรบางอย่างอยู่

“ลุงทำอะไรน่ะ”

“ยายบอกว่าโต๊ะวางของมันจะพังไม่ใช่เรอะ”

“ค่ะ”

“ลุงซ่อมให้เรียบร้อย ก๊อกน้ำก็ไม่รั่วแล้ว ส่วนเตาอบก็ดูเรื่องสายไฟให้เรียบร้อย” พอลุงต๋องกลับมาปุ๊บก็แปลงร่างเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ของที่บ้านในทันที อะไรเสียอะไรพังลุงต๋องซ่อมได้หมดยกเว้นคนนะ “ค่าซ่อมรถ ลุงจะจ่ายให้เอง”

“ไม่เอา เงินหนูจ่ายดีกว่า”

“เก็บเอาไว้เถอะเราน่ะ” ลุงต๋องวางไขควงลงและเปิดก๊อกน้ำเพื่อล้างมือทำความสะอาดและฉันก็เตรียมตัวจะทำแซนวิชในตอนเช้ามืดแค่เพียงไม่กี่กล่องเท่านั้น

“หนูพอมี อีกอย่างรถหนูขับไปพัทยาทุกวันอะ มันพังก็เพราะหนูเอง ลุงนั่นแหละเก็บเอาไว้” ฉันยักคิ้วให้ลุงต๋องก่อนจะเตรียมทำแซนวิชปูอัดมายองเนสกับทูน่าสลัด “เอาไว้เลี้ยงสาว”

“เฮ้อ เลี้ยงพวกเอ็งสองคนน่ะดีกว่าเอาไปเลี้ยงสาวบอกเลย” หัวเราะลั่นก่อนจะล้างมือเพื่อเตรียมความสะอาดก่อนจะทำอาหารออกขาย นี่คือคำสอนของยายนวล

“วันหยุดนะหนูว่าจะทำแซนวิชไปขายแถวย่านคนเดิน”

“มันจะขายได้เรอะ”

“ได้ไม่ได้ก็ต้องลองดูนะ อ้อ หนูลืมบอกยายนวลด้วย ที่สนามสั่งข้าวกล่องห้าสิบกล่อง มะรืน”

“ลุงอยู่ช่วยได้ แต่ตอนเที่ยงต้องออกเดินทาง”

“ไม่ต้องช่วยหรอก พ่อน่ะพักผ่อนไปเถอะ” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าของไอ้ตังตะโกนออกมาก่อนจะยกมือปิดปากหาว

“เอ็งจะช่วยเพิร์ลมันหรือไง?” ลุงต๋องเท้าเอวถามลูกชาย “อย่าเกเรล่ะ ข้าไม่ค่อยได้อยู่แบบนี้”

“ลุงวางใจได้นะ ไอ้ตังน่ะมันไม่เกเรเลย เป็นลูกชายที่ดีของลุงต๋องแน่นอนหนูคอนเฟิร์ม”

“เออเป็นแบบนั้นก็ดี”

“แถมมันแอบมีสาวด้วยนะ”

“เฮ้ย จริงอะ!” ลุงต๋องถึงกับสำลักน้ำในกระติกที่ยกขึ้นดื่ม

“พ่อไปฟังอะไรยัยบ๊องเพิร์ล ยัยนี่มั่ว ผมมีที่ไหน” ไอ้ตังทำหน้าเลิ่กลั่กใส่พ่อตัวเองที่อมยิ้ม “อย่ายิ้มแบบนั้นนะ ผมไม่มีคนที่ชอบ!”

“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ร้อนตัวทำไม” ฉันกับลุงต๋องมองหน้ากันพลางยิ้มขำ ส่งผลให้ไอ้ตังสะบัดหน้าเดินหนีเข้าห้องน้ำไป “เฮ้อ มันก็โตขึ้นทุกวัน ไอ้ห่วงก็ห่วงนะ แต่มีเพิร์ลอยู่ด้วย ลุงไม่ต้องห่วงไอ้ตังเท่าไหร่”

“โธ่ ลุงสบายใจได้นะไอ้เพิร์ลคนนี้จะดูแลไอ้ตังและยายนวลเอง”

เอามือทุบอกตัวเองฉีกยิ้มกว้างให้กับลุงต๋องที่วางมือลงบนศีรษะฉันและเดินจากไป ส่วนฉันก็หันกลับมาทำแซนวิชต่อเหมือนเดิมซึ่งไอ้ปูนิ่มสั่งไม่เยอะเท่าไหร่ก็เลยทำน้อย เพราะพวกมันไม่ได้สั่งคุกกี้แต่ที่เหลือจากเมื่อวานฉันก็พกติดไปด้วยเผื่อมันเห็นแล้วอยากจะกินกัน

คณะวิศวกรรมศาสตร์

มาถึงมหาลัยฉันก็มาหาไอ้ปูนิ่มกับเพื่อนก่อนอันดับแรก พอขายของให้พวกมันเรียบร้อยฉันก็เดินเลี้ยวมายังโต๊ะหินอ่อนบึงหน้าคณะก็ไม่เห็นพี่เจคนอนรออยู่เลย “ไหนบอกว่ามาตอนไหนก็อยู่ไง”

“เพิร์ล”

“เอ๊ะ” น้ำเสียงเล็กๆ คุ้นหูแบบนี้เรียกสายตาของฉันให้หันกลับไปมอง ก็ต้องเบิกตากว้างและฉีกยิ้มด้วยความดีใจทันทีที่เห็นร่างบอบบางสวมเสื้อช้อปสีกรมท่าและคู่หมั้นหนุ่มสุดฮอต “พะ พี่นินิว!”

“โหย ตอนแรกพี่โฬมบอก พี่ไม่เชื่อนะเนี่ย ดีใจจังที่เพิร์ลอยู่มหาลัยเดียวกันกับพี่”

“หนูก็ดีใจที่เจอพี่นินิวนะคะ”

พอได้เจอคนรู้จักที่ชื่นชอบคุกกี้กับแซนวิชก็เลยคุยกันถูกคอ พี่นินิวก็อุดหนุนแซนวิชฉันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือฉันนั่งชะโงกหน้ามองหาใครบางคนก็ไม่เห็นจะโผล่มาสักที

“มองหาใครเหรอเพิร์ล”

“พี่เจคน่ะค่ะ” ตอบพี่นินิวและชะเง้อจนคอยาวเป็นยีราฟอยู่แล้ว “บอกจะรอก็ไม่เห็นมา”

“หือ” พี่โฬมเอี้ยวคอมองตามฉันบ้าง “มันบอกหนูเลยเหรอเพิร์ล”

“ค่ะ สั่งแซนวิชบอกมาตอนไหนก็เจอ ไม่เห็นจะเจอเลย” ย่นจมูกทำหน้าไม่สบอารมณ์ พอมองพี่นินิวกับพี่โฬมที่ระบายยิ้มก็ได้แต่เลิกคิ้วขึ้น “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“แปลกใจนิดหน่อยที่ไอ้เจคมันให้คนอื่นมารบกวนการนอนของมันด้วย” คำพูดของพี่โฬมทำให้ฉันยิ่งงุนงงหนักไปอีก เกี่ยวอะไรกับการสั่งแซนวิชฉันกินอะ “มันนอนเก่ง”

“หนูไม่เถียงเลยค่ะ นอนได้ทุกที่” จากที่เห็นนอนเมื่อคืนที่ชายทะเลแล้ว ต่อให้นอนบนถนนพี่เจคก็คงนอนได้

“สนิทกับพี่เจคมากเลยเหรอเพิร์ล”

“ไม่นี่คะ” มองยังไงฉันกับพี่เจคสนิทกันล่ะเนี่ย “มีเรื่องให้ต้องเข้าไปในชีวิตพี่เขาน่ะค่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอ?” พี่โฬมโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เล่นเอาฉันเอนใบหน้าหนี อย่าเข้ามาใกล้ๆ สิ แพ้คนหล่อนะ!

“มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรเอามาบอกหรอกค่ะ” ใช่ เรื่องที่วนเวียนในชีวิตคนขี้เซาอย่างเขาเพราะถูกขู่ว่าจะส่งเข้าคุกข้อหาทำลายข้าวของและหนีไม่จ่ายไงพี่โฬม บอกให้ใครฟังไม่ได้เด็ดขาดกับความโง่เง่าขาดสติของตัวเอง “พวกพี่อย่ารู้เลยดีกว่า มันเป็นความผิดพลาดของหนูเอง”

“หรือว่าหนูกับไอ้เจคจะ...”

“มาแล้ว” พี่โฬมยังไม่ทันได้พูดอะไร คนที่ฉันรอคอยก็มาพอดี พี่เจคยกมือปิดปากหาวและทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ฉัน หยิบแซนวิชไปเปิดกินด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“มึงทำอะไรน้องไอ้เจค”

“ทำอะไร” ถามพลางเคี้ยวแซนวิชจนแก้มป่อง ทำไมมุมนี้พี่เจค... น่ารักน่าหยิกขนาดนี้อะ

“อย่าบอกนะว่ามีซัมติงกันแล้ว”

“ประสาท” คำตอบเดียวของพี่เจคทำให้พี่โฬมถึงกับหน้าชา “อย่าเสือก”

“อ๋อ เดี๋ยวนี้ว่ากูเสือก”

“ยุ่ง” พี่เจคมองค้อนพี่โฬมที่หันไปยักคิ้วลิ่วตาให้กับพี่นินิว พี่สองคนเขามีอะไรหรือเปล่าทำไมมองฉันกับพี่เจคแล้วทำหน้าแปลกๆ อะ

“แสดงว่ามึงกับน้อง...”

“พี่โฬม พอเถอะค่ะ” พี่นินิวห้ามปรามคู่หมั้นของตัวเองส่ายหน้าไปมา ราวกับสิ่งที่พี่โฬมกำลังจะเอื้อนเอ่ยเป็นคำต้องห้ามที่ไม่ควรพูด เพราะพอหันไปมองพี่เจคเขาดูเหมือนจะหมดอารมณ์กินแซนวิชทันที “ไปกัน”

“ไปไหนอะ นี่ที่ประจำพี่ไง”

“พี่ก็ไปที่ประจำหนูบ้างสิ ไว้เจอกันนะเพิร์ล”

“ค่ะพี่นินิว” มองพี่นินิวที่ลากพี่โฬมลุกขึ้นจากไป จึงเหลือเราสองคนซึ่งพี่เจคก็คือพอพี่โฬมไปปุ๊บก็หยิบแซนวิชขึ้นมากินต่อ เขาเสมองฉันเล็กน้อย

“ดีขึ้น” กำลังสื่อความหมายว่าฉันดีขึ้นจากการอ้วกแตกเมื่อคืนใช่ปะ

“ไม่ดีคงไม่เห็นหนูนั่งตรงนี้หรอก”

“ตอบว่าดีหรือไม่ก็พอ” พี่เจคเอื้อมมือมาผลักศีรษะ จนฉันมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ตอบยืดยาว”

“ตอบสั้นแบบพี่เจคก็คงไม่เข้าใจ ตอบยาวๆ นี่ล่ะได้ทั้งเนื้อได้ทั้งน้ำ”

“เถียงเก่ง” แน่นอนฉันน่ะเถียงเก่งที่สุดในโลกเลยล่ะ อะไรที่ไม่ผิดก็จะเถียง จะวีนและเหวี่ยง ใช่ เพราะไอ้นิสัยสันดานไม่ดีของตัวเองถึงทำให้เกิดเรื่องระหว่างฉันกับพี่เจคขึ้นไง

“มะรืน พี่เจคไปสนามซ้อมไหมอ่า”

“ไม่ไป” แล้วคือเป็นนักแข่งอะไรของเขาคือไม่ขยันซ้อมบ้างเหรอ!

“หนูลืมไปว่ารถหนูเสีย คุณเต้สั่งข้าวกล่องหนูห้าสิบกล่อง หนูไม่มีรถ”

“แล้ว”

“พี่เจคช่วยหนูหน่อยสิ” เกาะแขนล่ำๆ ของพี่เจคพลางทำหน้าเศร้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ “นะๆ พี่เจค”

“ขี้เกียจ”

“แต่ตอนนั้นหนูก็ช่วยพี่เจคแล้วนะ”

“ตอนไหน” พี่เจคทำหน้ามึนงงกัดแซนวิชคำสุดท้ายเข้าปาก

“ตอนที่ไปบอกผู้หญิงที่ห้างว่าหนูเป็นคนรู้ใจอะ หนูเสียหายนะ พี่เจคไม่รับผิดชอบหน่อยเหรอ” ฉันลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิทเลยว่ารถของตัวเองเข้าอู่ ส่วนเพื่อนก็ไม่อยากรบกวนบ่อยๆ สักเท่าไหร่ขับรถไปพัทยามันเปลืองน้ำมันจะตายและเมืองเหนือก็ไม่คิดเงินกับฉันด้วย สำคัญเลยคือวันหยุดเพื่อนอาจจะไปเที่ยวก็ได้ ดังนั้นที่พึ่งเดียวก็คือพี่เจคที่ไปสนามแข่งที่พัทยาแทบทุกวัน แต่จะไม่ไปซ้อมเพราะขี้เกียจ “พี่เจคอย่าใจร้ายกับหนูนักสิ”

“เพื่อนก็มี”

“หนูเกรงใจเพื่อนนี่นา”

“ไม่เกรงใจฉัน” ส่ายหน้าไปมา เล่นเอาพี่เจคถึงกับมองค้อนกลืนแซนวิชที่เคี้ยวในปากลงคอ เขาก็คว้าขวดน้ำเปล่าที่ฉันซื้อติดมือมากระดกดื่ม “มีสิทธิ์ต่อรอง”

“หนูแค่รักษาสิทธิ์ของตัวเอง”

“สิทธิ์อะไร”

“ก็จู่ๆ หนูก็ถูกดึงไปเป็นคนรู้ใจของพี่เจคแบบไม่เต็มใจไงคะ” ฉันเต็มใจเหรอบอกเลยว่าไม่ ดีนะที่ฉันไม่เสียหายน่ะถึงใครต่อใครจะมองว่าโชคดีแค่ไหนที่ผู้ชายอย่างพี่เจคเอ่ยปากให้เป็นคนรู้ใจ มันก็คือคำพูดที่บ่งบอกถึงการแก้ปัญหาได้แบบงี่เง่าที่สุด “ตกลงนะ”

“ไม่” ปฏิเสธเสียงแข็งพลางลุกขึ้นยืนล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ “อยากไปก็ไปเอง”

“พี่เจค!”

เขาหรี่สายตามองฉันที่กำลังอ้าปากต่อว่าเขาเสียๆ หายๆ ก็นะจ๋องเป็นหมาหงอยไปดิ ใช้ความน่าสงสาร ความออดอ้อนไม่ได้ผลกับพี่เจคแม้แต่นิดเดียว คนบ้าอะไรจะใจแข็งเวอร์วังขนาดนั้น หรือว่าฉันไม่ได้น่ารัก ไม่ได้สวยเหมือนแม่เจ้าหญิงคนนั้นกันล่ะ ชิ หมั่นไส้ชะมัด

[50%]

*--------------------------------------------*