ตอนที่ 5 เหล้าพุ่ง

อิงฟ้าแอบแง้มผ้าม่านหน้าต่างห้องนอนตัวเอง มองข้ามฝั่งไปยังบ้านไม้หลังเก่าใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ในใจก็ภาวนาให้เขากินต้มยำกุ้งสูตรติ๊กต๊อกของเธอให้ชื่นใจหน่อยเถอะ 

แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้อิงฟ้าต้องขมวดคิ้วจนแทบจะรวมกัน

แทนที่เดฟจะนั่งล้อมวงกินข้าวสวยร้อนๆ กับปิ่นโตที่เธอตั้งใจทำมาให้ เขากลับนั่งถอดเสื้อโชว์แผงอกหนาอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน ในมือถือแก้วเป๊กใบเล็ก ส่วนข้างกายมีขวดเหล้าขาว 40 ดีกรีตั้งตระหง่านอยู่

"คนบ้าอะไร…กินข้าวกับเหล้าขาว" 

อิงฟ้าบ่นพึมพำด้วยความหมั่นไส้

แต่คนตัวโตกับกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจบจนหน้าเหยเก ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วอก แต่สายตาคมกริบของเขากลับจ้องมองไปที่ปิ่นโตสแตนเลสที่วางอยู่ข้างตัว 

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักไปเปิดฝาปิ่นโตออก

"กินสิพี่... กินไข่เจียวฝีมืออิงหน่อย" เธอลุ้นจนตัวโก่ง

ภาพที่เห็นคือเดฟใช้มือเปล่าๆ หยิบไข่เจียวฟูๆ  เข้าปากคำโต ตามด้วยซดน้ำต้มยำกุ้งจากฝาปิ่นโตโฮกใหญ่ 

พอรสชาติความเค็มกับความเผ็ดร้อนแล่นเข้าสู่ลิ้น เดฟถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง เขาหันมาทางบ้านยายเข็มเหมือนจะรู้ว่ามีคนแอบดูอยู่

เขากระดกเหล้าขาวตามลงไปอีกหนึ่งเป๊กเหมือนจะใช้เหล้าล้างความเค็มของไข่เจียว 

ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากคำโตสลับกับหยิบกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ที่อิงฟ้าตั้งใจซื้อมาแกะกินอย่างเอร็ดอร่อย หรืออาจจะฝืนกินเพราะเสียดายก็ไม่รู้

"หึ... ปากแข็งบอกไม่กิน แต่ฟาดเรียบเลยนะพี่เดฟ" 

เธอเห็นเดฟนั่งนิ่งอยู่บนแคร่ สายตาเขามองเหม่อไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอิฐ แสงแดดยามเย็นตกกระทบกับมัดกล้ามและรอยสักบนตัวเขาจนดูเหมือนภาพวาด เดฟยกขวดเหล้าขึ้นมาดูเหมือนจะรินเพิ่ม แต่แล้วเขาก็วางมันลงแล้วถอนหายใจยาวๆ

"ทำไมพี่ต้องทำตัวเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบด้วยนะ..." 

ความรู้สึกอยากเอาชนะเริ่มเปลี่ยนเป็นความอยากเข้าไปนั่งข้างๆ บนแคร่นั่น

แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อเดฟจู่ๆ ก็หันขวับมาสบตาตรงหน้าต่างห้องเธอเป๊ะๆ เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ 

เดฟชูปิ่นโตที่ว่างเปล่าขึ้นมาเล็กน้อย เป็นเชิงบอกว่า กูกินหมดแล้ว ก่อนจะทำหน้าดุใส่แล้วชี้มือไล่ให้เธอปิดม่าน

"จิ!…แค่มองก็ไม่ได้ไอ้ยักษ์" 

เธอเห็นจังหวะที่เดฟกำลังนั่งนิ่งๆ อยู่บนแคร่ เลยตัดสินใจใช้ความใจกล้าหน้าด้านออกจากบ้าน ย่องข้ามถนนมาที่แคร่ไม้ของเขาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง

"กินเกลี้ยงแบบนี้ แสดงว่าอร่อยล่ะสิพี่เดฟ" 

เธอโผล่หน้าไปยิ้มแฉ่งข้างแคร่

"หึ…ไข่ก็เค็มแถมไหม้อีก ต้มยำกุ้งก็เปรี้ยวอย่างกับใส่มะนาวมาทั้งสวน" 

"โห่…กะ ก็อิงทำครั้งแรกนี่หน่า"

เธอหน้ามุ่ย เพราะมันไม่เป็นตามแบบที่เธอคิด หวังจะมัดใจชายด้วยฝีมือปลายจวักเสียหน่อย แต่มันกับไม่ใช่แบบนั้นสะได้

"เก็บปิ่นโตเสร็จแล้วก็ไสหัวกลับบ้านมึงไปเลยไป เดี๋ยวยายมึงมองมาเห็นกูได้โดนข้อหาพรากผู้เยาว์อีกแน่"

"อิงไม่ใช่ผู้เยาว์แล้วนะพี่เดฟ อิงบรรลุนิติภาวะจนมีผัวได้แล้ว อิง 25 แล้ว สงสัยหน้าจะเด็กเกิน อิๆ" 

เธอเถียงสู้ตายพลางหย่อนก้นลงนั่งบนแคร่ไม้ข้างๆ เขาเฉยเลย 

"แก่แดด หลงตัวเอง" เขาว่าเธอพรางส่ายหัวไปมา

"นี่พี่กินเหล้าคนเดียวไม่เหงาเหรอ แบ่งอิงมั่งดิ เห็นกินหน้าตาเฉยมันอร่อยขนาดนั้นเลยไง"

เดฟขมวดคิ้ว มองยัยตัวแสบในชุดเดรสสายเดี่ยวที่มานั่งเบียดจนต้นขาขาวๆ แซะเข้ากับขาของเขา 

"มันไม่ใช่ขนมนะอิงฟ้า นี่มันเหล้าขาว 40 ดีกรี บาดไส้ขาดเลยนะมึง กลับไปกินนมเถอะไป๊"

"ไม่กลับ! พี่ให้กินหน่อยนะ อิงอยากรู้ว่ามันรสชาติยังไง ปกติกินแต่เบียร์" 

เธอทำตาปริบๆ ตื๊อไม่เลิกจนเดฟเริ่มรำคาญ

"เออ! มึงอยากลองนักใช่ไหม งั้นแก้วนี้มึงจัดรวดเดียวให้หมดนะ ถ้ากินไม่หมดไม่ต้องมาคุยกับกูอีก"

เดฟแกล้งรินเหล้าขาวจนล้นแก้วเป๊กแล้วส่งให้ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ เขาคิดในใจว่ายัยเด็กนี่โดนเข้าไปคำเดียวต้องเข็ดจนไม่กล้ามาซ่าที่นี่อีกแน่

"โถ่พี่... แค่นี้สบายมาก" อิงฟ้ารับแก้วมาอย่างมั่นใจ

เธอหลับตาปี๋แล้วกรอกเหล้าเข้าปากรวดเดียว แต่ทว่าความร้อนแรงและกลิ่นฉุนปานแอลกอฮอล์ล้างแผลมันพุ่งขึ้นจมูกและบาดคอจนเธอตั้งตัวไม่ติด รสชาติขมเฝื่อนทำเอาอิงฟ้าสำลักพรวดออกมา!

พรู้ดดดดด!!

เหล้าขาวเกือบครึ่งแก้วพุ่งออกจากปากอิงฟ้า กระจายเต็มใบหน้าเข้มๆ ของเดฟ น้ำใสๆ ไหลเยิ้มตามร่องหน้าและแผงอกของเขา 

คนตรงหน้าเธอนั่งนิ่งสนิทเหมือนรูปปั้น แต่ออร่าความน่ากลัวแผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือก

เดฟค่อยๆ ยกมือหนาขึ้นลูบหน้าตัวเองช้าๆ เพื่อเช็ดน้ำเหล้าออก โดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่สายตาที่ดุดันจ้องมองมาที่อิงฟ้าเหมือนเสือที่กำลังจะตะปบเหยื่อ กรามของเขาขบกันจนแน่นเป็นสัน

"อิง... อิงขอโทษพี่เดฟ มัน... มันบาดคออะ"

อิงฟ้าหน้าถอดสี มือไม้สั่นไปหมด

"อิงฟ้า..." 

เสียงเดฟเรียกชื่อเธอต่ำๆ นิ่งๆ แต่โครตจะข่มขวัญ 

"มึงนับหนึ่งถึงสามนะ... ถ้ากูลืมตามาแล้วยังเห็นหน้ามึงอยู่ตรงนี้ กูนี่แหละจะสงเคราะห์ให้มึงกลับบ้านไม่ได้อีกตลอดชีวิต"

"หนึ่ง..."

ไม่ต้องรอให้ถึงสอง! อิงฟ้ารีบคว้าปิ่นโตขึ้นมาแนบอกแล้วติดเกียร์หมาวิ่งหนีกลับบ้านแบบไม่คิดชีวิต 

เสียงรองเท้าแตะตบพื้นดัง จนถึงหน้าบ้านตัวเอง

เดฟมองตามหลังยัยตัวแสบไปพลางพ่นลมหายใจทิ้ง เขาหยิบเสื้อที่พาดไว้มาเช็ดหน้าตัวเองแรงๆ 

"เด็กแก่แดด... แสบชิบหาย" 

เขาพึมพำคนเดียว แต่ในใจกลับไม่ได้โกรธจริงๆ จังๆ อย่างที่แสดงออกไป

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

55555 ไม่รู้จะขำอันไหนก่อนดีเลย

ระหว่างกับข้าวที่ทำไป กับ เหล้าที่พุ่งใส่หน้าบักเดฟมัน

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️