ตอนที่ 4 สงสาร

หลังจากโดนไล่มาเมื่อวาน แทนที่อิงฟ้าจะเข็ด เธอกลับตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสาง แว้นมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างของป้าข้างบ้านไปตลาดท้ายหมู่บ้าน ควักแบงค์พันซื้อกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ๆ มาเพื่อจะมาทำต้มยำกุ้งสูตรเด็ดที่พึ่งดูมาจากติ๊กต๊อกเมื่อคืนนี้

@เวลา 15:30 นาฬิกา

"โอ๊ย! พริกนี่ก็กระเด็นเข้าตาดีจังวะ" 

อิงฟ้าใช้หลังมือปาดน้ำตา น้ำพริกเผาก็เลอะแก้มขาวๆ จนดูมอมแมมไปหมด เธอวุ่นวายอยู่ในครัวของเธออยู่นานสองนาน ทั้งเจียวไข่ให้ฟู ทั้งต้มยำที่ชิมไปเจ็ดรอบจนลิ้นชาไปหมด

"เสร็จสักที! ข้าวสวยร้อนๆ ไข่เจียวฟูๆ กับต้มยำกุ้งรสแซ่บ"

เธอจัดแจงเททุกอย่างลงในปิ่นโตสแตนเลสอย่างดี ที่พึ่งไปค้นเจอในตู้  อิงฟ้าเช็กหน้าเช็กผมในกระจกอีกรอบ วันนี้เธอเลือกใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีชมพูอ่อนที่บางเบาจนเห็นรอยบราลูกไม้อยู่รำไร ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเยอะพอสมควร เผื่อว่าอาหารไม่อร่อย อย่างน้อยหน้าอกหน้าใจเธอก็อาจจะทำให้อาหารมื้อนี้กลมกล่อมขึ้นมาบ้าง

ขณะที่กำลังจะย่องออกจากบ้าน ยายที่นั่งดูข่าวอยู่ก็เปรยขึ้นมาลอยๆ จนอิงฟ้าสะดุ้ง

"นั่นจะเอาปิ่นโตไปถวายพระวัดไหนล่ะอิง หรือจะเอาไปเซ่นไหว้เจ้าที่เจ้าทางแถวบ้านไม้เก่าๆ หลังนั้น"

"โถ่ยาย... อิงก็แค่เห็นว่าพี่เดฟเขาทำงานหนัก กลัวเขาจะขาดสารอาหารตายก่อนจะคุยกับอิงรู้เรื่องน่ะสิ" 

"เออๆ เองก็ระวังตัวหน่อยนะไอ้อิง แล้วดูชุดที่ใส่จะสั้นไปไหน ชาวบ้านเห็นจะเอาไปนินทานะลูก เดี๋ยวจะหาว่ายายไม่เตือน" 

"จ้าๆ…อิงจะระวังตัว"

อิงฟ้าเดินถือปิ่นโตข้ามฝั่งมายังบ้านของเดฟ สภาพรอบบ้านไม้ของเขามันเงียบเชียบจนน่าใจหาย เธอชะโงกหน้ามองเข้าไปในบ้านที่ดูทรุดโทรม

"พี่เดฟ... อยู่ไหมคะ?"

ไร้เสียงตอบรับ อิงฟ้าถือวิสาสะเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ เธอเดินเข้าไปในตัวบ้านที่แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย มีเพียงแคร่ไม้เก่าๆ มุ้งที่พับไว้อย่างเรียบร้อย และผนังไม้ที่ติดรูปถ่ายเก่าๆ ของยายเขาไว้

"โห... อยู่ไปได้ไงเนี่ย ร้อนก็ร้อน ฝุ่นก็เยอะ" 

เธอมองสำรวจไปรอบๆ ในใจแอบสงสารผู้ชายตัวโตๆ ที่ต้องทำงานหนักงกๆ เพื่อกลับมานอนในบ้านที่แทบจะกันแดดกันฝนไม่ได้แบบนี้ มันช่างหดหู่เหลือเกิน

แต่ความเศร้าก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะจู่ๆ ประตูด้านหลังบ้านที่ติดกับห้องน้ำสังกะสีก็เปิดออก!

"เข้ามาทำเหี้ยอะไรในบ้านกู!"

เสียงเข้มตวาดลั่นทำเอาอิงฟ้าสะดุ้งโหยงจนปิ่นโตเกือบหลุดมือ เธอรีบหันขวับไปมอง แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้อิงฟ้าถึงกับลืมหายใจ 

เดฟพึ่งอาบน้ำเสร็จ ทั่วทั้งร่างกายหนาเต็มไปด้วยหยดน้ำที่เกาะแพรวพราวตามมัดกล้ามเนื้อที่ขึ้นรูปชัดเจน รอยสักทุกอันดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก 

แต่ที่ทำให้อิงฟ้าต้องแอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่คือ... เขามีเพียงผ้าขาวม้าผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอวหนา

ก้อนกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวยเรียงตัวกัน และที่สำคัญ... ตรงกึ่งกลางลำตัวภายใต้ผ้าขาวม้านั่น มันมีบางอย่างที่นูนเด่นออกมาจนเห็นเป็นรูปเป็นร่างชัดเจน แม้มันจะยังอยู่ในสภาวะหลับใหล แต่มองจากขนาดที่ดันผ้าออกมาแล้ว อิงฟ้าจินตนาการได้ทันทีว่าถ้ามันตื่นตัวขึ้นมา มันคงจะมโหฬารขนาดไหนกันนะ

"พี่เดฟ... คือ... อิงเอาข้าวมาให้" เธอพูดตะกุกตะกัก สายตายังคงโฟกัสอยู่ที่ตรงผ้าขาวม้าของเขาไม่เลิก

"กูบอกว่าห้ามมายุ่งไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ หรือต้องภาษาหมาถึงจะรู้เรื่อง?" เดฟเดินดุ่มๆ เข้ามาหา กลิ่นสบู่นกแก้วผสมกับกลิ่นกายชายชาตรีลอยมาปะทะจมูกอิงฟ้าจนเธอเคลิ้ม 

"แล้วนั่นมองอะไรนักหนา อยากโดนเตะหรือไง"

"ปะ...เปล่าซะหน่อย ก็พี่เล่นแต่งตัวแบบนี้ ใครจะไปห้ามใจมองไหวล่ะ" 

อิงฟ้ายืดอกสู้ โชว์ร่องอกใส่เขาแบบเต็มตา 

"นี่ต้มยำกุ้งกับไข่เจียว อิงตั้งใจทำมาให้พี่เลยนะ กินหน่อยเถอะ พี่ผอมลงไปเยอะเลยนะเนี่ย"

"กูไม่กิน เอาคืนไป" 

เขาไม่แม้แต่จะมองปิ่นโต แต่สายตาเขากลับเผลอเหลือบไปมองยอดอกที่ดันผ่านผ้าซาตินบางๆ ของอิงฟ้าจนเขาต้องรีบเบือนหน้าหนี

"ไม่คืน พี่ต้องกิน ถ้าพี่ไม่กิน อิงจะนั่งเฝ้าพี่อยู่ตรงนี้แหละ ดูสิว่าผ้าขาวม้าพี่กับความอดทนอิง อะไรจะหลุดก่อนกัน" 

เธอเริ่มใช้ลูกดื้อ วางปิ่นโตลงบนแคร่ไม้แล้วกอดอกเชิดหน้าใส่

"อิง! มึงอย่ามากวนประสาทกูนะ" 

"กูบอกแล้วไงว่าคนอย่างมึงไม่ควรมาสุงสิงกับคนอย่างกู กลับบ้านมึงไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน"

"ไม่กลับ พี่เดฟ... อิงรู้ว่าพี่ผ่านเรื่องแย่ๆ มา แต่อิงคืออิงนะ อิงคนเดิมที่พี่เคยใจดีด้วย ทำไมต้องทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักกันขนาดนี้ด้วยล่ะ?" 

น้ำเสียงของอิงฟ้าเริ่มสั่นนิดๆ ด้วยความน้อยใจ

เดฟนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่เย็นชาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ คลอเบ้าตาหลานสาวคนสวยของยายเข็ม เขาถอนหายใจยาวจนแผงอกกระเพื่อม ผ้าขาวม้าแทบจะร่วงลงมาให้เห็นของดี

"เออ! วางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็รีบไสหัวไปซะ อย่าให้ใครเห็นว่ามึงออกมาจากบ้านกู"

"พี่พูดแล้วนะ! ต้องกินให้หมดด้วยล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้อิงมาเก็บปิ่นโต" 

อิงฟ้าฉีกยิ้มกว้างทันที เมื่อชายหนุ่มยอมกินข้าวของเธอ

เธอรีบเดินหนีออกมาจากบ้านเขาก่อนจะโดนไล่อีกรอบ แต่ไม่วายหันกลับไปทิ้งท้าย 

"อ้อ... พี่เดฟคะ ผ้าขาวม้าน่ะ มัดให้แน่นๆ หน่อยนะพี่ อิงเห็นแล้ว... ใจคอไม่ค่อยดีเลยค่ะ!"

อิงฟ้าวิ่งแน่บกลับบ้านไป ทิ้งให้เดฟยืนกำผ้าขาวม้าตัวเองแน่น ใบหน้าเข้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขามองปิ่นโตแล้วมองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งส่ายก้นไป

"เด็กแก่แดด"

เดฟพึมพำกับตัวเองพลางก้มลงมอง ความนูนตรงกลางกายที่ดูเหมือนจะเริ่มขยับขยายขึ้นมาดื้อๆ เพียงแค่เห็นหน้าอวบๆ และกลิ่นหอมของเธอ เขาต้องรีบสะบัดความคิดทิ้งแล้วเดินไปเปิดปิ่นโตชิมรสชาติอาหารที่อิงฟ้าทำ

เดฟใช้มือหยิบไข่เจียวเข้าปากคำโต...

"... เค็มสัดเลยอิงฟ้า มึงใส่เกลือไปทั้งกระปุกหรือไงวะ" เขาสบถเบาๆ แต่ที่มุมปากดุๆ กลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานกว่า 5 ปี

อิงฟ้าวิ่งกลับบ้านไปพลางเอามือลูบหน้าตัวเองที่ยังรู้สึกถึงความร้อนเพราะเผลอไปจ้องอะไรบางอย่างเข้า จนมันติดตาเธอ

"อิงฟ้ามึงเป็นอะไรเนี่ย ห้ามคิดๆ... แล้วทำไมถึงหุ่นดีขนาดนั้นนะไหนจะรอยสักนั่นอีก ฮืออออ หัวใจอิงจะวาย"

 

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

ได้กลิ่นความโบ้มาตั้งแต่ตอนแรกๆเลยแฮะ 5555

ก็ยัยน้องมันทำอาหารครั้งแรก ไม่เค็มสิแปลก 5555

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️