Chapter 2: Hindi Makatakas

Dahil sa galit at sakit. Nagawa niyang akitin si Eros. Gusto niyang maramdaman din ni Lory ang sakit na naramdaman niya. Pero si Eliza ang may kasalanan sa kanya?

Magkakampi ang dalawa. Kapag nasaktan si Lory, mararamdaman din iyon ni Eliza. Palagi nitong pinagtatanggol ang kapatid. Para kay Sierra, makakaganti siya ng kaunti.

Mahinang napadaing si Sierra habang dahan-dahan siyang nagkamalay. Her eyes still tightly shut while exhaustion clung stubbornly to every part of her body.

Ngunit kakaiba, sa kabila ng bigat na nararamdaman ni Sierra, kumportable siya. Ang lambot ng hinihigaan niya, ang malamig na hanging marahang humahaplos sa kanyang balat at ang mapayapang katahimikang bumabalot sa silid ay pawang hindi pamilyar sa kanya.

Sa loob ng ilang mahabang sandali, nanatiling blangko at malabo ang kanyang isipan na para bang naiwan pa rin ang kanyang kamalayan sa pagitan ng panaginip at reyalidad.

Ngunit bukod sa pagod na bumabalot sa kanyang katawan, may isa pa siyang nararamdaman sa kaibuturan ng dibdib niya. Magaan ang loob ni Sierra.

A strange thrilling lightness, na tila may mabigat na pasaning tuluyan nang naalis sa kanya. Unti-unting nagsimulang bumalik ang kanyang mga alaala. Saglit na sumagi sa isip niya ang alaala nina Roscoe at Eliza sa kama dahilan para bahagyang magsalubong ang kanyang mga kilay. Ngunit agad ding napawi ang mga iyon nang mas malakas na bumalik ang isa pang alaala.

Ang nangyari sa kanila ni Eros. Her breath caught softly as her thighs pressed together instinctively. Muling kumalat ang init sa kanyang katawan nang bumalik sa isip niya ang lahat ng nangyari sa pagitan nila ni Eros.

She could still feel him everywhere. Bawat haplos, bawat halik, at bawat sandaling magkasama sila noong nakaraang gabi ay nanatiling sariwa sa kanyang alaala dahilan para muling bumilis ang tibok ng puso niya.

Hanggang ngayon, tila nakapalibot pa rin sa kanya ang presensya nito. At ang pinakamahirap tanggapin? Napakaganda ng naging pakiramdam niya. Isang damdaming nananatili kahit tapos na ang lahat, isang pakiramdam na tahimik na humihimok sa isang tao na hangarin pa itong maranasan muli nang hindi namamalayan.

Isang bahagyang nanginginig na buntong-hininga ang kumawala sa kanyang mga labi habang unti-unti niyang tinanggap ang katotohanan. Hindi na siya birhen.

Mabuti na lamang at wala ito rito ngayon dahil tiyak na mamamatay siya sa hiya kung haharapin niya ito matapos ang nangyari kagabi.

Isa na namang ngiti ang kusang sumilay sa kanyang mga labi. Hindi niya mapigilan ang sariling ngumiti na tila isang hangal. Bakit ba siya ngiti nang ngiti? Fiancé pa rin si Eros ng stepsister niya.

Mabilis na umupo si Sierra at pinagulong ang mga daliri sa magulo niyang buhok. Ngunit bigla siyang natigilan nang mapatingin sa kanyang sarili. Suot niya ang isa sa mga puting jersey nito.

Bahagyang tumaas ang kanyang mga kilay nang mapagtanto ang ibig sabihin nito. Pinunasan siya ni Eros at pinalitan ang damit niya habang tulog siya.

Pero namutla ang kanyang mukha nang maalalang wala pa rin siyang maisip na dahilan kung bakit hindi siya nakauwi kagabi. Siguradong galit na galit ang mga tao sa bahay nila. At marahil, mas malala pa roon. Tiyak na mabigat ang kaparusahang naghihintay kay Sierra.

Ibinaba ni Sierra ang kanyang tingin, tahimik na sinisisi ang sarili bago dahan-dahang lumapit sa gilid ng kama. Nang maisuot niya ang tsinelas at tuluyang makatayo, napahinto siya.

"Damn..." mahina niyang bulong habang nararamdaman ang pananakit ng kanyang mga binti.

Bahagya siyang napangiwi habang dahan-dahang naglakad patungo sa malaking t-shirt na nakalagay sa sofa. Tahimik siyang nagpalit ng damit bago lumabas ng silid, hawak ang mga sapatos.

Palihim siyang aalis. Sana ay wala si Eros sa daraanan niya. Ngunit pagdating niya sa ibaba, sinalubong siya ng masarap na amoy ng pagkaing nagmumula sa kusina.

Napalunok siya.

Bahagyang kumabog ang kanyang dibdib. Nagluluto si Eros. Halos mapalingon siya sa kusina. Ngunit umiling siya. Mas lalo lamang magiging magulo ang lahat. Kailangan na niyang lumayo rito nang tuluyan. Dahan-dahan siyang lumapit sa pintuan at marahang hinawakan ang seradura.

"What exactly are you sneaking away from, dummy?"

Biglang narinig niya ang malalim na tinig ni Eros mula sa kanyang likuran. Napapitlag si Sierra at nabitawan ang mga sapatos habang mabilis na lumingon.

Nakatayo malapit sa kusina si Eros, may hawak na tray. Gaya ng dati ay malamig at hindi mabasa ang ekspresyon nito.

Napalunok si Sierra. Dahan-dahang lumapit si Eros matapos ilapag ang tray sa mesa. Bawat hakbang nito ay lalong nagpabilis sa tibok ng kanyang puso. Hindi siya makagalaw.

Huminto si Eros sa harapan niya, dahilan upang mapako lamang si Sierra sa kanyang kinatatayuan. Nagtagpo ang kanilang mga mata. At biglang tila lumiit ang buong silid.

Napakabigat ng tensiyon sa pagitan nila. Muling napalunok si Sierra habang tahimik lamang siyang tinitigan ni Eros.

"Akala mo makakatakas ka na lang basta sa akin?" mababa nitong saad.

Tuluyan siyang natigilan. At lalo pang bumigat ang katahimikang namayani sa pagitan nilang dalawa.