Menikahi Sang Pendendam

โรงแรม TG Grand สาขาพัทยา

12 เมษายน 256x เวลา 18.48 น.

งานเปิดตัวเครื่องเพชรคอลเลกชันใหม่ของบริษัท PM Jewelry

ด้านในห้องแต่งตัวสำหรับนางแบบ

"อ้าว วันนี้น้องเพียงมาคนเดียวอีกแล้วเหรอคะ?"

"พี่หนุงหนิงผู้จัดการน้องเพียงไม่มาด้วยเหรอ?"

"แต่พี่เห็นว่าน้องพิ้งก็ได้มาร่วมเดินแบบด้วยนี่คะ ทำไมไม่มาพร้อมกัน เอ๊ะ! หรือว่าน้องเพียงรีบเข้ามาหาใครก่อนหรือเปล่าเอ่ย?"

"พี่ก็เห็นว่าวันนี้เสี่ยแดนมาร่วมงานด้วย สงสัยจังเลยไปทำอะไรยังไงมาเหรอคะ ถึงได้มาเดินแบบในงานใหญ่ ๆ แบบนี้ได้ ทั้งที่ตัวเองเพิ่งเข้าวงการมาได้แค่ 6 เดือนเองน้าา"

"คิกคิก นั่นสิ ๆ คงไม่ใช่เพราะเอาเต้าไปไต่ ๆ ถู ๆ อุ๊ย!น้องเพียงพี่ขอโทษนะคะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ น้องเพียงคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหมล่ะ"

ทันทีที่ร่างระหงเปิดประตูออก ขาเรียวสวยกำลังก้าวเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันที่จะได้ปิดประตูลงดีเลยด้วยซ้ำ เสียงพูดแซะและคำพูดดูถูกต่าง ๆ ต่างถาโถมเข้าใส่ก็ดังขึ้นทันทีที่คนในห้องเห็นใบหน้าของผู้ที่เข้ามาใหม่

อีกแล้ว เป็นแบบนี้อีกแล้ว ดีแต่พูดให้คนฟังรู้สึกเสียใจ ไม่ได้มารับรู้อะไรเลยด้วยซ้ำกลับตัดสินเธอแล้ว

เจ้าของร่างระหงอย่างเพียงรักถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่แสดงอาการอะไร แต่แววตาคู่สวยกลับเผลอวูบไหวเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว มือเรียวกำสายกระเป๋าเครื่องสำอางในมือแน่น พยายามทำตัวให้นิ่งได้มากที่สุด

หลังจากที่ปิดประตูลงเรียบร้อยแล้วก็เดินผ่านผู้คนในห้องมายังเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง วางกระเป๋าเครื่องสำอางที่ถือมาลงเพื่อทำการแต่งหน้าให้ทันก่อนเริ่มงานในอีกไม่อีกชั่วโมงข้างหน้า

"พี่เจนคะ พี่ไปแต่งหน้าให้เพียงก่อนก็ได้นะคะ ยิ่งมาคนเดียวอีกเดี๋ยวจะเสร็จไม่ทันงานจะพากันเดือดร้อนไปหมด"

นางแบบสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านข้างทางซ้ายมือเอ่ยบอกกับช่างแต่งหน้าที่กำลังแต่งหน้าให้ตนอยู่ด้านหลัง พร้อมปรายตามามองเพียงรักโดยผ่านกระจกด้วยท่าทางที่ดูหยิ่งผยอง แขนเล็กขาวซีดยกกอดอก ส่วนขาเรียวนั่งไขว่ห้างปลายเท้ากระดิกไปมาอย่างไร้มารยาทแล้วก็ยกยิ้มเย้ยหยันมาให้เพียงรัก

"แหม น้องเบลคะ พี่ไม่กล้าแตะต้องใบหน้างดงามปานเทพธิดาของน้องเพียงหรอกคะ ขืนทำให้เป็นรอยหรือเกิดแพ้อะไรขึ้นมา พี่มีหวังโดนพวกเสี่ยๆ ที่เลี้ยงดูน้องเพียงอยู่มาฆ่าเอานะคะ" ช่างแต่งหน้าพูดเสียงเล็ก ๆ จีบปากจีบคอตอบกลับนางแบบสาว พร้อมยกยิ้มเยาะมาให้เพียงรัก

"นั่นนะสิคะ ฮ่า ๆ"

"คิกคิก ๆ"

"ไม่รู้นะคะว่าจะโดนเสี่ยคนไหนด้วย เพราะมีเยอะเกินจนนับไม่ไหวเลย คิกคิก ๆ"

น้ำเสียงกระแนะกระแหนดังขึ้นรอบห้องโดยมาจากพวกช่างแต่งหน้าบ้าง สไตลิสต์บางคนบ้าง นางแบบและผู้จัดการของเหล่านางแบบ

ทั้งหมดเป็นเสียงที่พูดถึงเพียงรักโดยจงใจพูดให้เธอได้ยินและเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เข้าวงการมา

เพียงรักวางตลับแป้งในมือลง พลางสูดลมหายใจเอาอากาศเข้าปอดแม้จะต้องเป็นอากาศที่ใช้ร่วมกับคนพวกนี้ก็ตาม หลับตาลงสงบสติอารมณ์ที่เริ่มจะปะทุขึ้นมา นับหนึ่งถึงสิบอย่างช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น หันไปมองหน้านางแบบสาวข้างกาย ยกยิ้มหวาน ๆ ให้หนึ่งที ก่อนที่เสียงหวานใสจะเปล่งออกมาด้วยความดังที่มากกว่าปกติเล็กน้อยอย่างให้ทุกคนในห้องได้ยิน

"เพียงไม่รบกวนช่างแต่งหน้าของเบลหรอกนะ เพียงมีครบทั้งสองมือสองเท้าสามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องให้ใครมาคอยทำให้เหมือนคนเป็นง่อย" เพียงรักเว้นวรรคให้ตัวเองหายใจ สายตากลมสวยสบตากับเบลอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะปรายตาออกไปมองรอบ ๆ ห้อง

"เพียงว่าถ้าเอาเวลาที่คอยแต่จะพูดจาอะไรไร้สาระเหมือนคนไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากทางบ้านมา ไม่อย่างนั้นตอนนี้ทุกคนคงจะเตรียมตัวกันเสร็จหมดแล้วนะคะ และรับรองได้เลยว่าถ้างานมันเสร็จไม่ทันคงไม่ได้เป็นเพราะเพียงแน่ ๆ ค่ะ"

"....!!"

"....อีเพียง!!"

เพียงรักยิ้มเยาะใส่เบลที่ลุกขึ้นเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหลมบาดหูจนไม่อาจปกปิดความโกรธของตนเองไว้ได้ พลางมือกำเข้าหากันแน่นอย่างอดกลั้นอารมณ์ แต่ก่อนที่มือขาวซีดที่ทาเล็บสีแดงสดจะได้เอื้อมมาจิกเนื้อขาวบริเวณต้นแขนของเพียงรัก เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นก่อนที่จะมีบุคคลใหม่ก้าวเข้ามาด้านในเพิ่มอีกสองคน

"หือ ทำไมบรรยากาศมันแปลก ๆ คะ?"

"?"

นางแบบสาวที่ชื่อแก้มใสก้าวตรงมายังเพียงรักที่นั่งแต่งหน้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมผู้จัดการที่เดินตามหลังมา สายตากลมโตสีดำสวยของแก้มใสหันมองเบลนางแบบสาวที่ร่วมเดินในงานนี้ด้วยกันด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเจ้าหล่อนแสดงสีหน้าโกรธเคืองออกมาจนใบหน้าสวย ๆ ที่ผ่านการศัลยกรรมนั้นดูบิดเบี้ยวเล็กน้อย เมื่อหล่อนเอาแต่กัดฟันกรอด คิ้วขมวดเป็นปม ก่อนที่แก้มใสจะหันมามองหน้าเพียงรักพลางเลิกคิ้วขึ้น

เพียงรักสบตากับแก้มใสก่อนจะส่ายหน้าให้อย่างปลงๆ เห็นแบบนั้นแก้มใสก็เข้าใจสถานการณ์ก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน ก่อนที่เธอจะนั่งบนเก้าอี้ด้านขวามือของเพียงรักพลางขยับเก้าอี้เข้าใกล้

"ไม่เป็นไรนะ? มีใครเข้ามาทำร้ายหรือเปล่า?" แก้มใสกระซิบถามด้วยความเป็นห่วงพลางไล่สายตาสำรวจร่างกายของเพื่อน

"ไม่เป็นไร ๆ ดีที่แก้มกับพี่ริต้าเข้ามาทันพอดี"

"อย่าโกหกนะ ใครมาทำอะไรต้องรีบบอกพี่นะ" ริต้าผู้จัดการของแก้มใสที่อยู่ด้านหลังก้มใบหน้าสวยลงมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ใช่ ๆ ห้ามปิดบังกันนะเพียง"

"โอเค ๆ ถ้ามีใครมาทำร้ายจะรีบบอกแก้มกับพี่ริต้าแน่นอนค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตอบกลับ มองหน้าเพื่อนรักเพียงคนเดียวและพี่สาวที่ตนรัก "มา ๆ แก้มเดี๋ยวเพียงช่วยแต่งหน้าจะได้ไปลองชุดพร้อมกันนะ"

"ถ้าไม่มีอะไรอย่างนั้นก็โอเค เดี๋ยวพี่ไปดูความเรียบร้อยของชุดพวกเราก่อน เผื่อมันจะมีหมาหลุดเข้ามากัดชุดจนเสียหายอีก" น้ำเสียงตอนท้ายประโยคของริต้าดังขึ้นไปทั่วห้องจงใจให้ได้ยิน ก่อนจะกลับมาพูดกับเพียงรักอีกครั้ง

"ยัยหนุงหนิงคงไม่มาดูแลอีกแน่ แต่เพียงไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่ริต้าคนนี้จัดการให้"  ริต้าว่าพลางลูบผมนุ่มของเพียงรักเบาๆ อย่างเอ็นดู

"ขอบคุณพี่ริต้ามากนะคะ"

"จ้ะ ๆ เรื่องแค่นี้เอง"

ริต้าได้เดินออกจากห้องไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องชวนพาให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ ซึ่งต่างจากเบลที่นั่งข้างๆ เพียงรักก็ยังไม่หยุดส่งสายตาที่มีแต่ความโกรธเกลียดมาให้เธอ พลางนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จนแก้มใสที่มองผ่านกระจกเห็นเข้าจึงได้เอ่ยทักขึ้น

"เบลจ๊ะ ไม่ทราบว่าตาเป็นอะไรเหรอจ๊ะ คือแก้มเป็นห่วงน่ะ จ้องมาก ๆ ถ้าเกิดมันถลนออกมาคงจะดูน่ากลัวเหมือนผี" ไม่พูดปากเปล่า นิ้วชี้เรียวสวยสองข้างแตะใต้ตาล่างก่อนดึงลง ทำตาโต ๆ แล้วแลบลิ้นออกมา

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!" ปลายนิ้วยกขึ้นชี้หน้าด้วยความโมโห

"ตามสบายจ้าา" แก้มใสตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส

น้ำเสียงแหลมที่ดูเหมือนกัดฟันพูดของเบลตอบกลับใส่ทั้งสองและได้รับคำตอบกลับมาแบบที่มันยิ่งกวนโมโหเธอเพิ่มขึ้น ก่อนที่เธอลุกออกไปจากห้องทันที ใบหน้าแสดงถึงความโกรธอย่างถึงที่สุด เล็บสวยจิกเข้าฝ่ามือจนขึ้นรอย คอยดูเถอะสักวันกูจะทำให้พวกมึงมากราบตีนกูให้ได้

"แก้มใส" เพียงรักกดเสียงต่ำลงอย่างห้ามปราม

"เอาน่า ๆ อย่างยัยเบลจะมาทำอะไรได้ เก่งแต่เห่าไปวัน ๆ" แก้มใสยักไหล่อย่างไม่แคร์ ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนคนสวย "แค่นี้เพียงก็เก่งมากแล้วนะ"

มือเรียวที่กำลังหยิบเครื่องสำอางออกจากกระเป๋าเพื่อจะได้แต่งหน้าให้เพื่อนก็ชะงักค้างเพียงครู่ เพียงรักเงยหน้ามองแก้มใส แววตาสวยสั่นไหว

"ขอบคุณนะแก้ม"

"ยิ้มบ่อย ๆ นะ เพียงน่ะเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว"

แก้มใสรู้ว่าสิ่งที่เพื่อนคนสวยแสดงออกมานั้นมันเป็นเพียงเกาะที่ถูกสร้างขึ้นมาไว้ปกป้องตัวเองเท่านั้น เธอไม่อยากเห็นเพื่อนตัวน้อยของตัวเองต้องแตกสลายอีกแล้ว

"อื้อ!"

เพียงรักรับปากอย่างหนักแน่นก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรักเพียงคนเดียวที่คอยช่วยเหลือเธอตั้งแต่เข้าวงการนางแบบ เป็นเพียงคนเดียวที่ไม่พูดจาดูถูกเธอ ไม่มองเธอแค่ภายนอกหรือตัดสินตัวตนของเธอเพียงเพราะข่าวลือเสีย ๆ พวกนั้น

อย่างน้อยบนโลกนี้ก็ยังมีคนใจดีหลงเหลืออยู่บนความโชคร้ายในชีวิตของเธอน่ะนะ สู้ๆ เพียงรัก มันต้องผ่านไปได้ด้วยดี!