ผู้ชายใจดี

"ไปเลยไหม" เก้าเอ่ยถามทั้งที่ยังเดินมาไม่ถึง เขาอาจรีบ ฉันเลยรวบเก็บของใส่กระเป๋าผ้าแล้วลุกขึ้นไปยืนข้างเขา

"ไปสิ"

"ฝากด้วยนะเก้า ลำบากนายอีกแล้ว"

แพรวฝากฝัง ก่อนจะจับมือกันเดินไปกับเดย์ก็ไม่ลืมหันมาโบกมือลาฉัน

"เราว่าเธอต้องชอบ ไปกันเถอะ" เขายิ้มแล้วเดินนำหน้าฉันไปที่รถเก๋งสี่ประตูสีขาวยี่ห้อหรูที่จอดอยู่เพียงคันเดียว พื้นที่ว่างข้างๆ คงเป็นรถของเพื่อนเขาที่ขับขี่ไปแล้ว

ฉันเคอะเขินอยู่ไม่น้อยยามได้ขึ้นมานั่งบนรถของเขา.. อีกครั้ง

เขินเพราะเก้าหล่อแล้วหนึ่ง ใจดีแล้วสอง ที่ฉันชอบคือรอยยิ้มที่สามารถกระชากสติของฉันให้จมดิ่ง อย่างตอนนี้ที่ฉันค่อนข้างจะต้องตั้งสติเป็นอย่างมาก เวลามาอยู่ด้วยกันบนรถสองต่อสองกับคนขับที่ชอบยิ้มเรี่ยราด ฉันรู้สึกเหมือนจะวูบทุกที

"เธอไม่ใส่แว่นแล้วเหรอ"

เพียงรถเลี้ยวออกมาจากมหาวิทยาลัยคำถามก็เกิดขึ้น เขาหันมามองหน้าฉัน เลิกคิ้วพลางยิ้มไปด้วย

"ลองใส่คอนแทคเลนส์ดูน่ะ เผื่อจะดีกว่าแว่น จะได้เปลี่ยนมาใช้มัน"

"ดีกว่าตรงไม่เกะกะ แต่จะเคืองตา"

"อื้อ.. อาจเพราะยังไม่ชินด้วย"

"เธอใส่แว่นก็ดูน่ารักดี แต่แบบนี้ก็ดี"

เหมือนถูกเก้าน็อคมืดให้ตายอย่างแนบเนียนเลยแหะ นี่ฉันเขินอยู่นะ แต่กลับต้องเก็บอาการสุดพลังด้วยการยิ้มน้อยๆ แต่เชื่อเถอะว่าแก้มของฉันมันคงแดงให้เขาจับได้ และน่าแปลกที่อาการแบบนี้เกิดขึ้นกับเก้าคนเดียว อาจเพราะฉันได้รู้จักมุมน่ารักๆ ของเขาล่ะมั้ง

หลายเดือนก่อนฉันกับแพรวมีเรื่องกับรุ่นพี่ที่คณะ เรื่องนั้นก็มาจากกลุ่มเด็กวิศวะห้าคนนี้ แว่นตาของฉันหัก เก้าจึงอาสาพาไปซ่อม วันนั้นฉันนั่งรถคันนี้ ได้กินข้าวฟรีแล้วยังไม่ต้องจ่ายค่าซ่อมแว่นเพราะเก้าจ่ายให้ทั้งหมด เขาไถ่โทษที่ทำให้ฉันกับแพรวต้องมาซวย

น่าประทับใจและฉันก็ประทับใจที่สุด

ตัดภาพมาที่ตอนนี้ เก้าก็ยังทำตัวสุภาพบุรุษด้วยการเปิดประตูรถให้หลังจากเรามาถึงที่หมาย

วาสนาใครล่ะหนอ.. ที่จะได้เขาไปครอบครอง ฉันขอยินดีล่วงหน้าเลย

เราสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากเพราะฉันเอาแต่มองสำรวจพื้นที่ตั้งแต่ลานจอดรถ ใต้ตัวอาคารมีอะไรเอาไว้เซอร์วิชบ้าง ตลอดจนผู้คนที่เดินสวนกันและพนักงานรักษาความปลอดภัย พอขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นที่ยี่สิบ กลิ่นความหรูหราก็ตีขึ้นจมูก

เกริ่นก่อนว่าเดอะแก๊งนี้นอกจากหล่อเหลาแล้ว โปรไฟล์ยังดีเลิศ ไหนจะลูกนายพล ลูกนักการเมืองและลูกนักธุรกิจ ทุกคนร่ำรวยและมีธุรกิจของตัวเองกันทุกคน ฉันถึงกลัวว่าราคาค่าเช่ามันจะแพงเอาเรื่อง มาดูให้เสียเวลาสุดท้ายฉันก็ต้องปฏิเสธเขาอยู่ดี

เรามาหยุดที่หน้าห้องหมายเลข 2012 เก้ากดรหัสหน้าประตู เพียงไม่นานก็ผลักดันให้เปิดอ้าแล้วใช้มือผลักดันแผ่นหลังของฉันให้เดินเข้ามาก่อน ไม่ผิดจากที่คาดคิดว่ามันจะต้องหรูหราหมาเห่า ห้องชุดที่ตกแต่งด้วยสไตล์ลักชัวรี่ทำฉันหัวใจเต้น

ในหัวครุ่นคิดแล้วว่าจะปฏิเสธเก้ายังไงดีให้ถนอมน้ำใจของเขาที่สุด

"ห้องนายเลยเหรอ สวยมากเลยนะ"

"ห้องเรา แต่ไม่ได้อยู่"

เก้ายืนพิงด้านหลังผนักโซฟา มองตามฉันตลอดการก้าวเดินไปดูมุมโน้นมุมนี้ ภายในห้องตกแต่งด้วยสีขาวเสียส่วนใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ครบครัน แถมยังมีเครื่องอบผ้าด้วย ถูกใจคนซักผ้าทุกวันอย่างฉันก็ตรงนี้

"ขอรู้ค่าเช่าก่อนได้ไหม ประกอบการพิจารณา"

สำรวจจนทั่วรวมถึงห้องนอน ฉันก็กลับมายืนตรงหน้าเขา ตีตัวเลขไปก่อนว่าต้องหนึ่งหมื่นขึ้นแน่นอน ส่วนห้องเดิมฉันจ่ายคนละครึ่งกับฝ้ายแค่คนละสองพันห้ารวมค่าน้ำค่าไฟ ให้จ่ายมากว่าเดิมหลายเท่า ฉันอาจจะตุยเย่ได้

"สำหรับเธอ.. "

เขาเงียบไป พลางมองไปรอบห้องก่อนมาจบที่ใบหน้าของฉันพร้อมรอยยิ้มประจำตัว

"จ่ายค่าเช่าเป็นทำอาหารเช้าและเย็นให้เรากินแล้วกัน"

"ห๊ะ!"

ฉันพยายามตั้งสติ เก็บอาการเหวอใส่กระเป๋าแล้วถามอีกครั้ง

"หมายความว่าไง นายจะให้เราอยู่ฟรีเหรอ"

"แต่ก่อนเราอยู่ห้องนี้ แต่เพราะตอนเช้าแดดมันส่องห้องนอน เราเลยย้ายไปซื้อห้องฝั่งตรงข้ามอยู่แทน ห้องนี้เลยถูกปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ไม่ได้ให้เช่า มีไอ้พวกนั้นมานอนเล่นบ้างนานๆ ครั้ง"

'ไอ้พวกนั้น' คงหมายถึงเพื่อนๆ ของเขา

"แต่ทำไมถึงมีเฟอร์นิเจอครบครันเลยล่ะ"

"ก็ตอนที่ซื้อห้องโน้น เขาก็แถมเฟอร์นิเจอร์ให้ เราก็เลยใช้ที่โน้น"

ฉันร้องอ๋อเบาๆ มองไปรอบๆ อีกครั้ง เริ่มยิ้มได้เพราะมันผิดคาดจากที่คิด

"สรุปว่าถูกใจเธอไหม เห็นไอ้เดย์มันไปถามไอ้วินซ์ มันลดราคาให้นะ แต่ก็เจ็ดแปดพัน ไอ้ไฟก็เหมือนกันเพราะมันเอาตรงนั้นเป็นรายได้ แต่ของเราให้อยู่ฟรี เราไม่ต้องเดือดร้อนให้เช่า แค่เธอนะออมสิน.. เห็นแก่ที่เธอเป็นเพื่อนแพรวเมียไอ้เดย์"

เห็นไหมล่ะว่าเขาทั้งน่ารักและใจดี

ไม่เอาเขา.. เอ๊ย! ไม่ตอบตกลงก็โง่เต็มทีแล้ว

"โอเค เราชอบที่นี่" ฉันพยักหน้าหงึกๆ "ขอบใจนายมากเลยนะ"

"อื้อ.. ยังไงไปดูครัวห้องเราก่อนไหม จะได้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน"

"ไปสิ"

เราสองคนย้ายกันมาอีกห้องซึ่งดูไม่ต่างจากห้องเมื่อครู่นัก จะมีก็แต่ห้องครัวที่ของฝั่งนี้จะมีข้าวของเยอะกว่าก็เท่านั้น

เจ้าของห้องเดินหายเข้าไปในห้องนอน ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ในห้องครัวลำพัง ก็ในเมื่อตอบตกลงแล้ว ฉันก็เลยถือวิสาสะเปิดตู้เย็น

"โล่งมาก"

มีแค่น้ำเปล่ากับไข่สามฟองเท่านั้น เอ้อ.. ฉันลืมถามเรื่องเงินค่าซื้อของมาทำอาหารเลยแหะ หรือว่าฉันจะออกให้เขาดีล่ะ หนึ่งเดือนสองพันห้าจะอยู่ไหม

"โทษที ปกติเรากินจากคาเฟ่ เลยไม่ค่อยได้ซื้ออะไรมาแช่"

"อ้าว! แล้วมื้อเย็นที่เก้าจะให้เราทำล่ะ"

เหมือนเก้าเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องอยู่คาเฟ่แมวที่ตัวเองเป็นเจ้าของยันดึก เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่นานก็ตอบ

"เอาเป็นว่าวันไหนเบื่อมื้อเย็นที่ร้านจะโทรบอกเธอให้ทำแล้วกัน เอามื้อเช้าเป็นหลักไปก่อน"

"ถ้างั้นเราออกค่าของสดเอง ถือว่าเป็นค่าเช่า.."

"ไม่ต้อง" เก้ายื่นมือถือมาให้ หน้าจอมันถูกเปิดแอปพลิเคชั่นไลน์เอาไว้ "แอดไลน์เธอมาแล้วพิมพ์เลขบัญชีธนาคารเอาไว้ด้วย"

"นายนี่นะ.. ใจดีจริงๆ เลย ขอบคุณนะ"

ฉันรับความมีน้ำใจของเก้าอย่างเต็มใจ

และดูเหมือนว่าหัวใจของฉัน..

จะเปิดรับเขาเข้ามาอยู่ข้างในเรียบร้อยแล้ว