เขามันน่ารัก

ข้าวของของฉันค่อนข้างเยอะเพราะสะสมมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งจนตอนนี้จะจบปีสามเต็มที จึงจ้างดิมเพื่อนร่วมสาขาที่มีรถกระบะมาช่วยขนของ ฉันใช้เวลาไม่นานในการเคลียร์พื้นที่เพราะรำคาญฝ้ายที่พาผู้ชายมานั่งเฝ้ากดดัน สงสัยอยากปิดห้องใช้พื้นที่ทำกิจกรรมโยคะจนตัวสั่น

"ไปแล้วไปลับ บ้ายบาย"

ก่อนประตูห้องปิดลงฝ้ายโบกมือลา ทั้งยังยิ้มได้น่าหมั้นไส้

"ใครจะไปลับ เดี๋ยวก็รู้"

ฉันเค้นยิ้มก่อนจะหัวเราะเสียงดังเหมือนคนบ้า เมื่อครู่แม่ขอให้ถ่ายรูปตอนเก็บของให้ดู ฉันก็เลยถ่ายวีดีโอแพลนกล้องไปทั่วห้องส่งเข้าไปในไลน์กลุ่มครอบครัวใหญ่ บอกกล่าวญาติว่ากำลังจะย้ายที่อยู่ แน่นอนว่าต้องติดชายหญิงสองคนที่นั่งจุ๊บนั่งจูบกันอยู่ด้วย งานนี้ตัวใครตัวมันล่ะนะ

เพื่อนที่มาช่วยมีดิมกับแพรว เราใช้เวลาบ่ายสามโมงตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงเวลาหกโมงเย็นก็สามารถขนของขึ้นมาไว้บนห้องได้ทั้งหมด

"ดิม ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันโอนเงินให้"

"เอาแค่ค่าน้ำมันเติมคืนให้พ่อเราก็พอ เราคงช่วยได้เท่านี้นะ" ดิมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู "มีนัดดูหนังตอนสองทุ่ม"

"พอมีสาวก็เอาใหญ่" แพรวแซว

"ก็เหมือนเธอ" เขาเอียงหัวไปทางประตูห้อง ตรงนั้นมีผู้ชายตัวสูงสวมใส่ชุดนักศึกษายืนอยู่ เดย์ทำเพียงมอง ไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า

แต่แพรวคงจับได้ถึงความไม่พอใจที่เห็นว่ามีผู้ชายอยู่ด้วยจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดออดอ้อนแฟน

"ก็บอกว่าโทรไปแล้วค่อยมาไง"

"ไอ้เก้าฝากมาดู"

เดย์พูดแค่นั้นก็ดึงแขนแพรวมานั่งบนโซฟา เขามองมาที่ฉันแล้วยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป

"ตามสบาย" พูดกับฉันเท่านี้ก็หันไปคุยกัยแพรว

เฮ้! ได้ข่าวว่าห้องของฉันนะ คนที่ต้องพูดว่าตามสบายคือนายเหรอ..

ช่างเถอะ! นาทีนี้ไม่มีใครสนใจฉันแล้วล่ะ

ติ๊ง! เสียงแชทไลน์มือถือของฉันดังขึ้น เป็นเก้าที่ส่งข้อความมา

9Nine : ชั้นรองเท้าด้านล่างสุดมีรองเท้าสลิปเปอร์อยู่

เอ๊ะ! เก้ารู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังนั่งอยู่ตรงชั้นรองเท้า ฉันมองไปที่เดย์ ไอ้ที่ถ่ายรูปไปเมื่อครู่ส่งข่าวบอกเจ้าของห้องหรอกเหรอ

Aomsinjaja : แต้งกิ้ว นายอย่าลืมสัญญาเช่านะ

9Nine : คนกันเอง ไม่ต้องซีเรียส

"แหม! คนกันเอง เดี๋ยวก็จับทำผัวซะหรอก"

"อะไรมัวๆ นะ"

"อุ๊ย!"

ฉันสะดุ้งแรงเพราะจู่ๆ แพรวก็โผล่มา

"ตกใจอะไรขนาดนั้น"

"แกอยู่ตรงโน้น จู่ๆ โผล่มาก็ต้องตกใจสิ"

"เดย์ให้ฉันมาช่วยแก เขาจะพาฉันกลับ"

"กลับเลยก็ได้ เหลือแค่จัดห้องแล้ว"

แพรวยังมีท่าทีลังเล หันมองฉันทีหนึ่งมองเดย์ทีหนึ่ง คนกดดันก็คนโน้นนั่นแหละ รายนั้นติดยัยแพรวอย่างกับอะไรดี

"ไปเถอะ เจอกันพรุ่งนี้"

"ห้ามมาน้อยใจฉันนะ"

"น้อยใจให้ผัวแกมาบีบคอฉันเหรอ ไป๊! เดย์ฆ่าฉันได้คงทำแล้วนั่น"

เขาไปยืนรอหน้าประตูไม่พอ ยังจ้องมาที่เราไม่วางตา ฉันเลยเอาแพรวไปส่งให้ถึงมือ ทั้งยังอวยพรให้คืนนี้นอนหลับฝันดีกัน โดยไม่รู้เลยว่าจะได้นอนกันหรือไม่

กว่าจะจัดข้าวของเข้าที่เสร็จก็ห้าทุ่ม ฉันเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ซื้อของสดเลยรีบอาบน้ำแล้วลงมาชอปปิ้ง ซูเปอร์มาร์เก็ตที่นี่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง ข้อดีอีกข้อที่ฉันชอบมาก

"ลืมถามเก้าเลยแหะว่าชอบกินอะไร"

ฉันยืนงงอยู่หน้าตู้ของสด หยิบหมูแล้ว หยิบไก่แล้ว เอาปลาไปด้วยดีไหมนะ

"ชอบกินผัก"

มีมือหนึ่งโผล่มาจากด้านหลัง เฉียดแก้มฉันไปหยิบชุดผักรวมที่วางอยู่ด้านบนสุดของตู้แช่ของ

เสียงนี้มีอยู่คนเดียว ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นปลายคางสากเกลี้ยงเกลาอยู่ด้านบน ก่อนที่เก้าจะก้มหน้าลงมายิ้มบางๆ

กรี๊ด! ความใกล้ชิดกะทันหันทำให้ร่างกายของฉันร้อนผะผ่าว หัวใจเต้นระบำระริกระรี้

"ชอบกินผักเหมือนกันเลย"

"จำได้ว่าเธอชอบกินหมูกรอบ"

เพล้ง! ฉันอมยิ้ม เก็บใบหน้าแตกยับกลับมาตั้งตรง ไม่แปลกที่เก้าจะรู้ว่าฉันชอบกินข้าวหมูกรอบเพราะครั้งหนึ่งเดย์เคยใช้มันง้อแพรว

"ผักก็ชอบไง คนเราต้องชอบกินอย่างเดียวเหรอ"

"เธอพูดถูก งั้นเอาอันนี้ด้วย"

เก้าขยับมายืนด้านข้าง หยิบเนื้อวัวสไลด์สองแพ๊คหย่อนลงตะกร้าแล้วดึงมันไปถือเอง

"อยากกินอะไรอีกหยิบเลยสิ"

"ทำได้หมดทุกอย่างเลยเหรอ เธอจะเก่งเกินไปหรือเปล่า"

"ก็.. กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ทิ้งไป"

"เธอทำเรากลัวนะออมสิน"

เขาหัวเราะ แนบมือกับแผ่นหลังบางผลักดันให้ฉันก้าวเดินต่อ

"นายกลับดึกนะ ปกติปิดร้านดึกขนาดนี้เลยเหรอ"

"สามทุ่ม กว่าจะเคลียร์อะไรเสร็จก็สี่ทุ่ม ขับรถแบบไม่รีบก็ถึงเวลานี้"

"กว่านายจะอาบน้ำนอนอีก หืม! ทำไมตื่นเช้าไหวเนี่ย"

"ชินแล้ว"

"นายแล้วก็เพื่อนนายมันเก่ง"

ฉันยกนิ้วโป้งชื่นชม ขนาดฉันรับจ็อบแค่ไม่กี่ชั่วโมง ไม่มีกิจการของตัวเองยังเหนื่อยเลย เก้าคงมากกว่านั้นหลายเท่า

"แต่ห้าทุ่มเธอก็ไม่ควรลงมาแล้วนะ ถึงที่นี่จะดูดี แต่คนน่ะ.. ใช่ว่าจะดีทั้งหมด"

"รวมนายด้วยป่ะ"

ส้มสามผลถูกหยิบใส่ตระกร้า ฉันเอาลูกหนึ่งมาทาบดวงตาแกล้งเขาเล่น เก้าหยิบไป เคาะนิ้วลงบนหน้าผากแกล้งฉันกลับ

"รวม โคตรน่ากลัว ดึกๆ ระวังผีจะหลอกตอนขึ้นลิฟต์"

"เฮ้ย!"

ขู่ๆ ไม่ว่าเก้าเดินหนีฉันไปพร้อมตะกร้า

ขี้แกล้ง! จะกลัวก็ตรงที่เขาทิ้งฉันนี่แหละ

ได้ของพอสมควร เราก็กลับขึ้นมาด้านบน ระหว่างอยู่ในลิฟต์ฉันทำตัวเล็กลีบยืนเบียดเก้า สายตาคอยกวาดมองไปรอบๆ ลิฟต์ เคยดูหนังผีมาก็ไม่น้อย ฟังเรื่องผีในไลฟ์สดมากกว่าฟังเพลง อย่ามีจังหวะตุ้งแช่เชียวนะ

หมับ!

"กรี๊ด!" ฉันกรีดร้องสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระเด็นกระดอนหลุดออกจากอกเพราะมีมาจับต้นแขน

แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะ ฉันก็ค้อนขวับหน้าบึ้ง

"แกล้งแรงเกิ๊น! ฝากเอาไว้ก่อน"

"โอ๋ๆ โทษที ใครจะคิดว่าเธอขวัญอ่อน"

มือใหญ่ยีเส้นผมฉันคล้ายกับว่าเอ็นดูนักหนา เป็นจังหวะประตูลิฟต์เปิดพอดี เก้าคว้าข้อมือของฉันออกมาจากลิฟต์ด้วยกัน จับจูงมาตามทางเดิน

หายเคืองมันตอนนี้ล่ะนะ ความอุ่นของมือใหญ่วิ่งลามขึ้นมาเข้าสู่หัวใจของฉันจนไปไหนไม่รอดแล้ว

ไม่แค่นั้น เก้ายังพาฉันเข้ามาในห้องของเขาด้วยแล้วตรงดิ่งไปยังห้องครัว ครั้นวางของลงบนโต๊ะทั้งหมด เขาก็หยิบมือถือออกมาพิมพ์บางอย่างขยุกขยิก

ติ๊ง! และเสียงแชทไลน์มือถือของฉันในกระเป๋าดังขึ้น

"เราส่งรหัสห้องให้แล้วนะ ตอนแรกเราตั้งยากกว่านี้ แต่กลัวเธอจำไม่ได้เลยเปลี่ยนเมื่อเช้า แล้วก็.."

เขาเอียงหัวไปทางของที่เราซื้อกันมา

"ฝากหน่อยนะ ฝากปิดไฟ ปิดห้องให้ด้วย"

"อ่อ.. โอเค"

ฉันตอบรับ มองตามเก้าเดินหายเข้าไปในห้องนอนแบบมึนๆ งงๆ

เหนื่อยน่าดูเลย.. น่าสงสารจัง