อาหารมื้อแรก

เก็บของใส่ตู้เย็นเสร็จฉันก็กลับมาห้องของตัวเอง ไม่ได้ทำตัวขี้เผือกสอดส่องอะไรเพราะเกรงใจเก้า โดยไม่ลืมส่งแชทบอกเขาว่าจัดการปิดไฟให้เรียบร้อย

ค่ำคืนแรกผ่านพ้นไปด้วยดี ฉันหลับเป็นตาย อาจเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนและย้ายห้องใหม่

ตีห้าครึ่งฉันก็มาโผล่ที่ห้องของเก้า ตั้งใจทำเนื้อทอดและข้าวต้มเครื่อง สกิลการทำอาหารพอจะมีอยู่บ้างเพราะตอนอยู่บ้านฉันเป็นลูกมือแม่เสมอ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงอาหารก็เสร็จสิ้น แต่ประตูห้องนอนยังปิดสนิท ฉันเลยกลับมาอาบน้ำแต่งตัว ไม่ลืมส่งแชทบอกเก้าเหมือนเดิม ครึ่งชั่วโมงก็มีแชทของเขาตอบกลับมา

9Nine : มากินด้วยกัน

แต่เพราะฉันยังแต่งตัวไม่เสร็จจึงยังไม่ได้ตอบรับ ครั้งนี้เก้าโทรมา ไม่รับสายคงไม่ได้

"ฮัลโหลเก้า.."

[มากินข้าวด้วยกัน]

"เราขอเวลาแต่งตัวสิบนาที นายกินก่อนเลย"

[เรารอแล้วกัน]

เก้าวางสายไป แต่ฉันยังยิ้มค้างไม่หุบ

นี่ฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะว่าผู้ชายดูมีน้ำใจเกินกว่าเหตุเป็นเพราะมีใจให้ฉันเหมือนกัน

รหัสที่เก้าบอกว่าเพิ่งเปลี่ยนคือ 1111 ดูความใส่ใจของเขาสิ ง่ายขนาดนี้ยังมีใจส่งมาไว้ในโน้ตแชทไลน์ให้ด้วย

เข้ามาในห้องอีกครั้ง ครั้งนี้บรรยากาศดูอุ่นขึ้นมาเพราะเจ้าของห้องกำลังยืนจิบกาแฟอยู่หน้าทีวีจอยักษ์ซึ่งกำลังฉายข่าวของสถานีโทรทัศน์ยอดฮิตช่องหนึ่ง

"รายการนี้หลอนหูเราแต่เด็กเลยนะ ตื่นเช้ามาได้ยินเสียงเพลงก่อนเสียงแม่ปลุกอีกมั้ง"

ฉันทำเนียนมายืนข้างเก้า พูดถึงรายการทีวี ทว่าดวงตาแอบเหล่มองร่างกายท่อนบนของเขาที่ไม่ได้สวมใส่เสื้อ

หน้าตาหล่อเหลาไม่พอ รูปร่างยังแสนจะเพอร์เฟค เก้าต้องเป็นคนออกกำลังกายเป็นประจำแน่ๆ ถึงได้มีกล้ามหน้าท้องและกล้ามหน้าอกชัดขนาดนั้น

"โทษที เราชินกับการไม่ใส่เสื้ออยู่บ้าน"

เหมือนถูกจับได้ว่าแอบมอง ฉันยกนิ้วชี้เกาแก้ม เดินกลับเข้ามาในห้องครัวพยายามทำใจให้เย็นลง กลับพบว่าอาหารยังไม่ถูกกิน

"เก้ารอจริงๆ ด้วย"

ฉันรีบตักข้าวต้มใส่ชามมาวางลงบนโต๊ะ จัดแจงโต๊ะอาหารเพราะใกล้ต้องไปเรียนเต็มที

"เก้า อาหารพร้อมแล้วนะ"

"เดี๋ยวไปพร้อมกันเลยนะ" เขาเดินเข้ามา ครั้งนี้สวมเสื้อนักศึกษาเรียบร้อย

"เกรงใจ ลำบากนายหลายอย่างแล้ว"

"อีกสักอย่างจะเป็นไร กินเถอะ วันนี้เรามีสอบ"

อย่าว่าแต่เขามีสอบ ฉันเองก็ด้วย ระหว่างกินมีบทสนทนานิดหน่อยเพราะเหมือนเก้าจะสนใจอ่านอะไรในมือถือมากกว่า กินเสร็จฉันก็มาล้างจาน ก่อนจะกลับห้องไปเอากระเป๋า ฉันเห็นเก้าปิดประตูห้องนอนแล้วเก็บกุญแจใส่กระเป๋ากางเกงบอกให้รู้ว่าเขาล็อกประตู

"เย็นนี้เรากินข้าวที่คาเฟ่ แต่เธอจะเข้ามาทำอาหารในนี้กินก็ได้ ครัวห้องนี้จะได้ไม่เลอะ"

เขาตะโกนบอกมาจากหน้าประตูห้อง ในเมื่อเป็นผู้มาอยู่ฟรี ฉันก็ต้องพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนออกจากห้องก็มองไปยังประตูห้องนอน ฉันต้องล็อกมันเหมือนที่เขาทำไหมนะ แต่ในนั้นไม่มีของมีค่าหรือความลับใดให้ต้องกลัวและปกปิด ในห้องนอนของเก้าอาจจะมีทองคำแท่งอยู่ก็ได้ เขาเลยต้องรัดกุมเรื่องความปลอดภัย

จากใครล่ะ.. คนแปลกหน้าอย่างฉันไง

หลังจากสอบเสร็จกลุ่มแก๊งเด็กวิศวกรรมปีสามก็มานั่งถกเถียงกันอยู่หลังตึกคณะว่าเย็นนี้จะไปดื่มที่ร้านไหนกันดี ปกติแล้วพวกเขาจะมีร้านประจำเป็นร้านเหล้านั่งชิลที่อยู่ในซอยไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากนัก ทั้งซอยจะมีร้านเหล้าเปิดติดต่อกันจนถึงสุดซอย

ทว่าวินซ์กลับเบื่อเพราะสาวๆ ที่เจอะเจอก็มักหน้าเดิมๆ เขาอยากไปบาร์ที่สามารถเจอผู้คนได้หลากหลาย

"กูไปได้หมด พวกมึงปักหมุดมาเลย" เก้าตัดปัญหาให้ตัวเอง ก่อนจะหันไปคุยกับมังกรที่นั่งเล่นเกมในมือถืออยู่

"พี่แก้วไลน์มาบอกกูว่าอยากได้รถสักคัน มีที่เหมาะกับผู้หญิงขับไหมวะ"

มังกรกดออกจากเกมเปลี่ยนไปเข้าแกลลอรี่ที่เก็บรวบรวมรูปภาพรถซูเปอร์คาร์ที่เขากับเดย์ร่วมหุ้นกันเปิดบริษัทจำหน่าย

"Audi สีขาวเป็นไง ถ้าไม่ชอบก็รอนำเข้ามาใหม่"

"ส่งรูปมาให้กู เดี๋ยวกูส่งให้เธออีกที"

"เฮ้ย! ก็ร้านพี่เขยไอ้เก้าไง" วินซ์แทรกขึ้นมากลางวง ยังไม่จบกับการเลือกร้าน

"ซีเรียสอะไรนักหนา แดกที่ไหนก็เหมือนกัน มาแดกที่สนามกูก็ยังได้" ไฟชักรำคาญ

"เสียงเพลงเป็นเสียงเครื่องยนต์งี้เหรอวะ นั่นเอาไว้กูไปตอนแดกเหล้าเสร็จดีกว่า"

"ไอ้เก้าสนองมันหน่อย"

เพราะเห็นเก้าไม่ได้ตอบรับ เดย์จึงช่วยกระตุ้น เรื่องนี้จะได้จบสิ้น

"ถ้าไม่แดกฟรีก็ไปได้"

"กูมีเงินคร้าบเพื่อน กูจ่ายให้พวกมึงหมดเลยก็ยังได้"

"ถ้างั้นก็เอาที่นี่ ไอ้วินซ์เลี้ยง กูไปเช็ครถก่อน เจอกัน"

มังกรตัดบทแล้วลุกออกไปจากโต๊ะ เดย์ตะโกนตามหลังว่าเดี๋ยวตามไปเพราะเขาต้องรอแพรว

"ไอ้เก้า มึงจองโต๊ะเลย ขอแบบวีวีไอพี"

"เออ แม่งมาจบที่ลำบากกู"

คุยกันลงตัวเก้าก็ขับรถมาที่คาเฟ่แมวชื่อว่า 'Nine sweet' กิจการส่วนตัวของเขาที่เปิดให้บริการมาสองปี เดินเข้ามาภายในร้าน สิ่งแรกที่ทำคือตรงดิ่งไปหาแมวเหมียวที่นอนเล่นกันอยู่ในมุมที่จัดเตรียมเอาไว้ ทักทายพวกมันโดยการเล่นด้วยอยู่ห้านาที

เขาชอบแมว แต่ไม่เคยเลี้ยงจริงจัง กระทั่งเปิดคาเฟ่ พี่สาวของเขาแนะนำให้เอาแมวมาเป็นจุดขาย ภาระหน้าที่ดูแลมันก็เลยตกไปเป็นของเธอที่ต้องแวะเวียนมาหาพวกมันทุกวันในตอนกลางวัน

"สวัสดีค่ะคุณเก้า มาเหนื่อยๆ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ"

เสียงพนักงานที่หน้าเคาน์เตอร์ลอยมา เขาจึงผละจากพวกมันเดินไปประจำตำแหน่งบาริสต้าด้วยเช่นกัน

"ขอเข้มๆ ดีกว่า ล้างสมองหน่อย"

"รับทราบค่ะ"

เก้ายืนมองมายพนักงานประจำชงกาแฟให้อย่างชื่นชม เธอทำให้เขารู้ว่าตัวเองนั้นโชคดีที่ได้เรียนหนังสือและเที่ยวเล่นกับเพื่อน เขานึกเห็นใจเธอที่อายุเพียงสิบแปดปีก็ต้องมาทำงานเช้าจรดค่ำ เขาในวัยนั้นยังเอาแต่ขับรถเที่ยวเล่น ทั้งที่ครอบครัวก็ประกอบธุรกิจมากมาย ยังไม่สนใจว่าต้องหาเงินเหมือนอย่างตอนนี้

ติ๊ง! มีเสียงแชทไลน์ดังขึ้น น้อยคนที่จะมีไลน์ส่วนตัวของเขา เก้าจึงไม่รั้งรอหยิบมือถือมาดู พลันหัวคิ้วก็ขมวดมุ่น อ่านข้อความของออมสินที่ถูกส่งมา

Aomsinjaja : เราคงไม่เข้าไปทำอาหารในห้องนาย พอดีเราต้องไปทำงาน ขอบใจนะ (อิโมจิยิ้ม)

"ทำงาน.."

"คะ? ทำอยู่ค่ะ มายไม่ได้อู้เลยนะคะ"

มายตกใจเผลอทำกาแฟหกเพราะคิดว่าถูกเจ้านายดุ

"โทษที พอดีพี่อ่านไลน์"

เก้าทำเพียงส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับไป แต่ในใจยังนึกสงสัยว่าออมสินทำงานอะไรแล้วทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย