แฟนเดย์

ส่งข้อความบอกเก้าเอาไว้เพื่อที่เขาจะไม่คิดว่าฉันเข้าไปวุ่นวายในห้อง จากนั้นก็แยกตัวกับแพรวกลับห้องเพื่อมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปทำงานที่เรียกได้ว่ารายได้หลักในตอนนี้

แต่งตัวเสร็จฉันก็หยิบมือถือมาดูตารางนัดหมายอีกครั้ง

"VV ผับ เวลาหนึ่งทุ่ม"

ทวนสถานที่และเวลาเรียบร้อยก็นั่งรถแท็กซี่มายัง VV ผับ หยิบมือถือมาโทรหา 'ลูกค้า' ที่ซื้อบริการของฉัน

"เอมมี่อยู่หน้าบาร์แล้วค่ะ"

[เดี๋ยวผมเดินไปรับครับ]

ลูกค้าวางสาย ฉันก็มายืนรออยู่ด้านหน้าทางเข้าเพื่อที่เขาจะได้มองเห็นได้ง่าย ระหว่างนี้ก็สังเกตบริเวณโดยรอบไปด้วย บาร์แห่งนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในย่านนี้ เวลาหนึ่งทุ่มมีรถหรูจอดเรียงรายและผู้คนแต่งตัวดีเดินเข้าไปด้านในบาร์เป็นระยะ

ไม่นานก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินตรงมาจากลานจอดรถเข้ามาทักทายฉัน

"น้องเอมมี่ใช่ไหมครับ"

ฉันยิ้มให้เขาเพราะมองถี่ถ้วนแล้วว่าตรงกับรูปโปรไฟล์ที่เขาส่งมาให้ตอนดีลงานกัน ภาพลักษณ์โดยรวมดูดี ใบหน้าหล่อตี๋เข้ากับรูปร่างสูงโปร่งของเขา

"ใช่ค่ะ เอมมี่ค่ะ คุณพีชใช่ไหมคะ"

"ครับผม ตรงปก น่ารักตามรีวิว"

คุณพีชเอ่ยชม ยื่นแขนออกมาด้านข้างให้ฉันควงพาเดินเข้าไปในบาร์ด้วยกัน เริ่มต้นทำงาน 'แฟนเดย์' ของวันนี้

ภายในบาร์ช่วงหัวค่ำยังไม่ครึกครื้นเท่าไหร่นัก ผู้คนยังกระจายตัวนั่งแยกโต๊ะกันประปราย มีเสียงเพลงคลอเบาๆ เคล้ากับบรรยากาศสบายๆ คุณพีชพาฉันมานั่งโต๊ะริมติดกับผนัง เขาจัดแจงให้ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามเว้นระยะห่างที่พอดีเพราะงานของฉันมีขอบเขต ไม่ใช่ว่าต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวเพื่อแลกเงินเสมอไป

"น้องเอมมี่ดื่มอะไรดีครับ"

"ถ้าบอกว่าน้ำเปล่าจะเคืองเอมมี่ไหมคะ"

"ได้เสมอครับ"

เขาหัวเราะแล้วเรียกพนักงานมารับออเดอร์

ผิดคาดมากที่เขาโอเคเพราะการเสียเงินจ้างฉันมาเป็นแฟนชั่วคราวย่อมต้องอยากได้สิ่งที่ชอบและต้องการ เคยมีลูกค้าคะยั้นคะยอให้ฉันดื่มเหล้าเพียว แต่เพราะฉันมีกฏเกณฑ์เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ฉันยกเลิกงานกลางคันพร้อมให้เหตุผล วันนั้นฉันทำงานฟรี เหนื่อย อารมณ์เสีย แต่โล่งใจและดีใจที่ไม่เห็นแก่เงินจนตัวเองอาจเกิดอันตราย

น้ำเปล่าของฉันมาเสิร์ฟพร้อมกับเบียร์ของเขา มีเฟรนซ์ฟรายส์มาวางเอาไว้เป็นกับแกล้มหนึ่งจาน

หน้าที่แฟนเดย์ของฉันคือเป็นเพื่อนคุย รับฟังปัญหาและคอยเทคแคร์คนว่าจ้างให้มีความสุข พิจารณาดูจากคุณพีชแล้ว เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวทำหน้าเศร้า เดี๋ยวก็หยิบมือถือมาดู ฉันว่าเขาเพิ่งอกหักมาชัวร์ๆ

"ไม่น่าเชื่อว่าน้ำเปล่าก็อร่อย เครื่องดื่มที่นี่ดีจริงๆ เลยนะคะ คุณพีชลองชิมเบียร์ดูไหมคะ คอนเฟิร์มให้เอมมี่หน่อยว่าคิดไม่ผิด"

ฉันรินเบียร์ใส่แก้วให้เขา เหมือนคุณพีชจะยิ้มขึ้นมาได้อีกครั้ง แต่พอแก้วเบียร์ไปอยู่ตรงหน้า เขาก็ตีหน้าเศร้าเหมือนเดิม

"เอมมี่เป็นผู้ฟังที่ดีนะคะ"

เขาเงยหน้าขึ้นสบตา กระพริบตามองฉันอยู่หลายวินาทีก่อนจะถอนหายใจ ดูแล้วเรื่องที่ทำให้เขาเศร้าคงรุนแรงน่าดู

"น้องเอมมี่รับมือยังไงเหรอครับถ้าหากรู้ว่าคนที่เรารัก.. รักคนอื่น"

"แค่คำถามก็เศร้าแล้วค่ะ" ฉันหัวเราะหวังให้เขาหัวเราะตาม "ถ้าเป็นเอมมี่.. รักเขามันเหนื่อยก็คงหันมารักตัวเองค่ะ"

"ผมพยายามทำแล้วครับ แต่มันยากมาก ผมเบื่อตัวเองที่เวลารักใครแล้วมักทุ่มให้หมดทุกอย่าง"

"นั่นเท่ากับว่าเราทำหน้าที่ของตัวเองได้แบบสุดยอดแล้วค่ะ"

ฉันยกนิ้วโป้งให้เขาทั้งสองข้าง

"การที่เขาไม่รักเรา ไม่เลือกเรา ก็เป็นปัญหาของเขาแล้วค่ะ น่าเสียดายแทนเธอคนนั้นจริงๆ"

"ใช่ครับ.. น่าเสียดาย แล้วถ้าวกกลับมา ผมคงไม่เอาแล้วล่ะเพราะเขาเลือกจะไปแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น"

พูดจบคุณพีชก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดก

ทว่าฉันยังติดอยู่ที่สรรพนาม 'เขา' ดูเหมือนฉันจะอัปเลเวลของการเป็นแฟนเดย์ด้วยการรับงานของเพศทางเลือกแล้วล่ะ

หลังจากเบียร์แก้วนั้น ฉันก็กลายเป็นผู้ฟังอย่างเต็มรูปแบบ คุณพีชระบายความเศร้าพร้อมทั้งเปิดรูปเขาคนนั้นให้ดู น่าตกใจที่คนนั้นดันเป็นดาราที่ฉันเคยเห็นหน้าและเพิ่งจะแต่งงานเป็นข่าวโด่งดังไปหมาดๆ เมื่อวานนี้

เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงจะครบกำหนดเวลางานคุณพีชไปเข้าห้องน้ำ ฉันเลยมีเวลาได้ผ่อนคลายหยิบเฟรนซ์ฟรายส์มากิน เรื่องราวของเขาพาฉันเศร้าไปด้วย คบหากันแบบเปิดเผยไม่ได้ตั้งห้าปี ส่งเขาถึงจุดโด่งดังได้ก็ดันไปทำผู้หญิงท้อง ไม่แค่นั้นยังมาเฉลยว่าแท้จริงแล้วชอบผู้หญิง

"เลวสะบัด" และฉันคงทำใจดูผลงานของเขาไม่ได้อีก นั่งไปนั่งมาก็หันมองไปฝั่งขวามือเพราะรู้สึกได้ถึงการจับจ้อง

เฮือก! แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะดันสบตาเข้ากับเก้าที่นั่งอยู่ถัดไปอีกสี่โต๊ะ

นึกว่าเขาอยู่คาเฟ่เสียอีก ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

เก้าไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ไม่ยิ้มเหมือนอย่างเคย ก่อนจะก้มหน้าพิมพ์บางอย่างในมือถือ

ติ๊ง! และเสียงแชทไลน์ของฉันก็ดังตามมา

9Nine : ไหนว่าไปทำงาน

อ่อ.. ฉันไม่ได้บอกเขาว่าทำงานอะไร เก้าอาจงง

Aomsinjaja : ก็ทำงานอยู่

ฉันเงยหน้าส่งยิ้ม แต่เก้ากลับขมวดคิ้วแล้วหันไปคุยกับเดย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คราวนี้ห้าหนุ่มวิศวะมองฉันเป็นตาเดียว วินซ์โบกมือทักทาย ฉันเลยส่งยิ้มกลับ

"น้องเอมมี่เข้าห้องน้ำไหมครับ"

แต่ไม่ทันไร คุณพีชกลับมานั่ง หน้าตาดูสดใสขึ้น ฉันจึงเลิกสนใจคนพวกนั้นมาคุยกับลูกค้า

"ไม่เข้าค่ะ"

"อยากดื่มต่อไหมครับ เดี๋ยวผมจ่ายค่าเครื่องดื่มเอาไว้ให้"

"ไม่ดีกว่าค่ะ"

"ถ้างั้นกลับเลยนะ ขอบคุณมากๆ เลยครับที่อยู่เป็นเพื่อนคุย"

"ยินดีค่ะ"

เราสองคนแยกกันที่ลานจอดรถ จบงานแฟนเดย์ของเอมมี่นามลับยามทำงานในสองชั่วโมง พ้นท้ายรถของคุณพีช ฉันก็เดินมารอรถแท็กซี่ แต่กลับมีรถเก๋งคุ้นตามาจอดเทียบตรงหน้าแทนพร้อมกระจกเลื่อนเปิด

"กลับด้วยกันไหม"

"เพิ่งจะสามทุ่มเองนะ ทำไมนายกลับแล้วล่ะ"

ฉันค่อมตัวลงคุยกับเก้า เห็นดวงตาของเขาหลุบมองคอเสื้อก่อนจะเงยขึ้นสบตาฉัน ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเสื้อครอปแขนสั้นที่ใส่คอเสื้อเว้าหย่อนคล้อยจนเผยให้เห็นหน้าอก ฉันตะปบมือปิดมัน ปั้นสีหน้าไม่ถูกเพราะไม่ได้ตั้งใจจะโชว์จริงๆ แต่เดาว่าเขาน่าจะเห็นบราสีดำของฉันแล้ว

"ออม.. ขึ้นรถ มีคันหลังต่อคิว"

สิ้นคำสั่งของเก้า เสียงแตรรถด้านหลังก็ดังขึ้นเร่งเร้าให้ฉันปฏิเสธไม่ได้