เพื่อนให้ห่วง

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ บอกให้รู้ว่าเก้าคงดื่มมาไม่น้อย ฉันไม่รู้เลยว่าเขามาที่นี่และไม่รู้ว่าเก้ามาตอนไหน ทำไมเขาถึงได้กลับทั้งที่เพิ่งสามทุ่ม แต่ก็ถือว่าดีเพราะช่วยให้ฉันประหยัดค่ารถแท็กซี่ได้

"เพิ่งรู้ว่าเธอรับงานแฟนเดย์"

จากที่เงียบอยู่สักพัก เก้าก็เริ่มบทสนทนา

"ทำมาสักพักใหญ่แล้วล่ะ"

"ทำไมถึงทำ"

"ถามแบบนี้ ไม่ได้ไม่ชอบใช่ไหม"

เก้าหันมาเลิกคิ้ว แปปเดียวก็มองท้องถนน "ไม่ได้อคติกับงานนี้ แค่อยากรู้ว่าทำไมออมถึงทำงานนี้"

ชื่อที่ถูกเรียกอย่างสนิทสนมสร้างมวลความเขินให้ฉันอย่างถึงที่สุด มีไม่กี่คนที่จะเรียกฉันว่า 'ออม' ไม่ใช่ออมสินชื่อเต็มๆ

"เงินดี ช่วยลดค่าใช้จ่ายครอบครัว"

"พูดให้ฟังหน่อยว่าดียังไง"

"พูดให้ฟังแล้ว ห้ามมาแย่งงานกันนะ ทำคาเฟ่แมวไปน่ะดีแล้ว"

เก้าทำเพียงยิ้มตอบ หันมองฉันเป็นระยะเพื่อฟัง และเขาจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนใกล้ชิดที่รู้ว่าฉันทำงานนี้ ขนาดฝ้ายก็ยังไม่รู้เลย

"เราไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอะไรหรอกนะ พ่อแม่ให้เงินใช้ไม่เคยขาด แต่แค่รู้สึกว่าอยากทำงาน พอดีชินกับการช่วยงานพ่อแม่มาตั้งแต่เด็กน่ะ ก็เลยเข้าไปหางานในกลุ่มเฟซบุ๊ค มีคนแนะนำงานนี้ เราก็เลยลองทำดู แฟนเดย์ ดูแลเทคแคร์ฟีลแฟน เป็นเพื่อนคุย เพื่อนกินข้าวดูหนัง ขั้นต่ำสองชั่วโมงได้สองพัน ซื้อชั่วโมงเพิ่มก็ค่อยคุยกันอีกที มีเรทจับมือได้ด้วยนะ ก็จ่ายเงินเพิ่มกันไป"

"พ่อแม่รู้ไหม"

ฉันส่ายหน้า "ความลับ นายห้ามไปบอกล่ะ เราบอกว่ารับจ็อบทำรายงานให้รุ่นพี่"

"จะบอก"

"เก้า!"

"ล้อเล่น"

"แหงล่ะว่านายต้องล้อเล่น ถ้านายทำจริง ไม่เผาผีนะบอกเลย"

"กลัวพ่อแม่รู้แล้วไม่ชอบเหรอ แบบนี้มีแฟนก็ต้องกลัวเหมือนกันน่ะสิ"

"ไม่รู้สิ"

"ไม่รู้ว่าต้องกลัวไหม?"

"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนต่างหาก ตอนนี้ไม่มีก็ทำไปก่อน มีแล้วค่อยว่ากัน"

"จะมีผู้ชายที่ไหนชอบให้แฟนไปมีฟีลแฟนกับคนอื่น"

"จะจำเอาไว้แล้วกัน"

ฉันพึมพำพลางอมยิ้ม เอาไว้ได้เป็นแฟนเขาเมื่อไหร่ ฉันจะเลิกทำงานนี้ทันทีให้เขาเลย

"บังเอิญมากที่เจอพวกนาย"

"ร้านพี่เขยเรา ไอ้วินซ์มันว้อนท์"

"แล้วทำไมรีบกลับล่ะ"

"ไอ้เดย์ฝากให้พากลับ มันบอกว่าแพรวบ่นใหญ่ที่เธอรับงานกลางคืน"

ที่แท้ก็เพื่อนสั่งให้กลับ ฉันเผลอคิดว่าเก้าเป็นห่วงเลยยอมกลับพร้อมกัน นกในความคิดแล้วหนึ่ง

"ไม่ได้รับบ่อยหรอก ดูเป็นเคสๆ น่ะ"

"เลือกลูกค้ายังไง"

"ก็โปรไฟล์ สถานที่แล้วก็มาดูที่หน้างาน ไม่โอเคก็ปฏิเสธ"

"หิวไหม เราไม่เห็นเธอกินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า"

"นั่นเป็นหนึ่งวิธีระวังตัว"

"แต่เธอกินเฟรนซ์ฟรายส์ไปสามชิ้น กับน้ำเปล่าไปอีกหลายแก้วนะ แบบนั้นไม่น่ารอด"

รถมาจอดนิ่งสนิทในที่จอดรถใต้คอนโดมิเนียม เก้าก็เคาะนิ้วลงบนหน้าผากของฉัน

"เป็นเราคงรับงานแค่กลางวัน เซฟตัวเองที่สุด"

เก้าปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้ โยกตัวมาเก็บสายของมันเข้าที่ หากหัวใจมีโหมดเพิ่มวอลลุ่มได้ เก้าคงตกใจที่ได้ยินเสียงของมันเป็นจังหวะสามช่าเพิ่มสปรีดไปอีกสามเท่า ยิ่งเขาเข้ามาใกล้ เอาใบหน้าหล่อเหลาขาวใสมาจ่อชิดดวงตา เอากลิ่นหอมมีเสน่ห์มาชนปลายจมูก เอาร่างกายร่อนผ่าวมาแนบชิดต้นแขน

หายใจติดขัดยังไงชอบกล รู้สึกเหมือนจะตายเลยแหะ

ตกหลุมรักเก้าขึ้นไม่ไหวแล้วจริงๆ

"สรุปว่าจะกินอะไรก่อนไหม"

เขาหันมาถามในตอนที่ผละกลับไปนั่งที่เดิม

"ไม่ล่ะ เราอยากนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย"

"ถ้างั้นก็ไปนอน เดี๋ยวเราจะอดกินอาหารอร่อยๆ ฝีมือเธอ"

บางครั้งฉันก็แอบคิดว่าเก้าตั้งใจถีบฉันให้หล่นลงไปในหลุมที่เขาขุด โดยมีฉันหลับหูหลับตาซวนเซให้เขาถีบอย่างง่ายดาย ฉันถึงได้ดูใจง่ายเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของเขา

[9 Part]

ผมค่อนข้างตกใจตอนที่รู้ว่าออมสินทำงานแฟนเดย์ ยอมรับว่าเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกว่าบนโลกมีอาชีพนี้ด้วย ตอนอยู่ที่บาร์ไอ้เดย์บอกว่าแพรวเคยทดลองทำ แต่ถูกคนจ้างลวนลาม มันเลยบอกให้ผมช่วยดูออมสินหน่อย

'มึงเอาตีนไปแกว่งใกล้เธอแล้ว ดูๆ หน่อยก็ดี ไม่ค่อยโอเค'

คือสิ่งที่ไอ้เดย์พูดกับผม ก็ไม่ได้ตั้งใจเอาตีนไปใกล้ ผมแค่หวังดีและอยากช่วยเหลือเธอเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนเท่านั้น แต่เหมือนจะกลับหัวรถไม่ทันเพราะนอกจากแพรวแล้ว ออมสินเหมือนจะมีแค่... ผม ที่พร้อมจะยื่นมือช่วยเหลือเพียงคนเดียว

เช้านี้เป็นอีกวันที่ภายในห้องมีใครบางคนเดินหมุนไปทางนู้นทีทางนี้ที ทุกทีผมอยู่คนเดียว ชินกับการเปิดประตูห้องนอนมาเจอความมืดเคล้าเสียงแตรรถจากภายนอก แต่ช่วงนี้ได้ยินแต่เสียงตะหลิวกับเสียงฮัดชิ้วของตัวเอง

"โทษที พอดีทำกะเพราเนื้อน่ะ" ออมสินตะโกนบอกแล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารต่อ

ผมเดินตรงเข้าไปในห้องครัว หยิบแก้วมาชงกาแฟอย่างใจเย็นแล้วยืนอยู่ในนี้ไม่ได้ไปไหนไกล

"เมื่อวานไปทำงานมาเหรอ"

"อื้อ ดูหนังที่ห้าง xxx ลูกค้าบอกดูหนังผีเลยอยากมีเพื่อนไปนั่งข้างๆ"

ออมสินตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ดูเธอจะชำนาญกับงานนั้นไม่น้อย

ไม่นานผัดกะเพราในกระทะก็ถูกตักใส่จานแล้วนำมาวางลงบนโต๊ะ สายตาเจ้ากรรมดันเกิดมองต่ำกว่าลำคอ พลันภาพในคืนนั้นที่หน้าผับก็ย้อนกลับมาซ้อนทับ

ตัวก็นิดเดียว แต่นมดัน.. ผมเบือนหน้ามองทางอื่นเพราะเธอไม่ระวังตัวก้มลงเก็บช้อนที่หล่นบนพื้นให้ผมเห็นอีกเหมือนเดิม แค่รอบเดียวก็ติดตา สองรอบบอกเลยว่าลืมไม่ลง

"กินได้เลยนะ เราต้องไปแต่งตัว"

"วันนี้วันเสาร์.."

"เราต้องกลับบ้านที่อุบล เสาร์อาทิตย์นี้คงไม่ได้มาทำอาหารเช้าให้นายนะ เอาไว้จะมากวาดถูห้องทดแทนให้แล้วกัน"

"ครับ" นั่นเท่ากับว่าวันหยุดนี้ไม่มีคนรับงานแฟนเดย์ให้ผมต้องคอยมาถามว่างานเป็นยังไงบ้าง ออมสินเตรียมอาหารให้ผมเสร็จ เธอก็เดินตรงมาหยิบขนมคุ้กกี้ที่วางอยู่ในโหลข้างมือผมยัดใส่ปากตัวเอง หยิบอีกชิ้นมาจ่อริมฝีปากผม

"ช่วยกินหน่อย เอาไว้นานๆ มันจะเหม็นหืน"

ผมมองคุ้กกี้ชิ้นเล็กตรงหน้า ครุ่นคิดว่าซื้อมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ไม่ทันนึกออกก็มีมือเล็กมาจับปลายคาง บีบบังคับให้ผมอ้าปากรับมันมาเคี้ยว พอได้ดั่งใจออมสินก็ยิ้มจนตาหยี

"เจอกันเช้าวันจันทร์นะ กินข้าวให้อร่อยล่ะ"

เธอเดินผ่านผมพร้อมกับกลิ่นแชมพูจากปลายเส้นผมมาชนปลายจมูก หอมจนละสายตาจากเธอไม่ได้ กระทั่งประตูห้องปิดลง ผมหันกลับมามองอาหารบนโต๊ะ ไม่รู้ว่าคิดถูกคิดผิดที่มีแม่ครัวประจำตัวเพราะผมกลัวว่าวันหนึ่งจะเคยชินรสชาติฝีมือของเธอจนขาดไม่ได้

ผมมาถึงคาเฟ่ในเวลาเก้าโมงก่อนร้านเปิดหนึ่งชั่วโมง วันเสาร์อาทิตย์ผมจะหมกตัวอยู่ที่นี่ คาดว่าปิดเทอมก็คงอยู่ที่นี่ทั้งวันเช่นกัน วันนี้ผมมาทันเจอพี่แก้วพี่สาวที่อายุห่างกันห้าปี เธอกำลังอุ้มเจ้าเต่าแมวพันธุ์เปอร์เซียออกจากกรง

"เก้ามาพอดีเลย พี่จะเอาเต่าไปหาหมอนะ มันท้องเสีย"

"ท้องเสียเหรอครับ" ได้ยินว่าแมวป่วยหัวใจก็กระตุกรีบถลาเข้าไปดูมัน "เป็นไงเต่า แกโอเคไหม"

"ไม่น่านะ พี่แอ๊ดโทรไปบอกว่าพวกมันเล่นกันทั้งคืน ไหนจะท้องเสียอีก พี่ว่าเราต้องกำชับลูกค้าว่าอย่าป้อนอาหารแมวแล้วล่ะ"

พี่แอ๊ดคือคนของพ่อที่ผมจ้างมานอนเฝ้าพวกมันตอนกลางคืน หากมีอาการอะไรแปลกๆ เขาจะโทรมาแจ้งผมหรือไม่ก็พี่แก้วทันที และครั้งนี้เขาเลือกจะโทรบอกพี่แก้วเพราะเธอดูแลแมวได้ดีกว่าผม

"ครับ เดี๋ยวผมจะเขียนป้ายติดเอาไว้ตัวใหญ่ๆ"

"ดีจ้ะ แล้วนี่แม่โทรหาหรือยัง"

"ยังครับ มีอะไรเหรอครับ"

"มีนัดกินข้าวกับครอบครัวรินนทีวันพรุ่งนี้ กำชับว่าต้องไปทุกคน"

นามสกุลรินนทีได้ยินแล้วหัวใจกระตุกยิ่งกว่าตอนรู้ว่าเจ้าเต่าป่วย ผมไม่ได้เจอคนบ้านนั้นนานกว่าสามปีแล้ว จะยังมีคนจำผมได้อยู่อีกอย่างนั้นเหรอ

[9 Part]