งานนี้พ่อหวง

@จังหวัดอุบลราชธานี

นานครั้งฉันจะกลับบ้านเพราะไอ้งานแฟนเดย์ที่มักมามีวันเสาร์อาทิตย์ แต่อาทิตย์นี้ฉันกลับเพราะพ่อบ่นว่าอยากเจอหน้าลูกสาวที่มีเพียงคนเดียว เรื่องของเรื่องพ่ออยากพาฉันมาอวดความสวยในงานแต่งของลูกสาวเพื่อนในหมู่บ้านก็เท่านั้น

ระหว่างนั่งฟังเพลงจังหวะโจ๊ะๆ บนเวที ฉันก็สนทนากับคนที่ทักแชทมาติดต่อเรื่องงานไปพลางๆ โดยใช้แอคเคาน์อินสตาแกรมที่ชื่อว่า 'AmmyFan' นามลับสุดปังที่ทำให้คนอยากควงฉันไปเป็นแฟนหนึ่งวัน

'ดูรีวิวหน้าไอจีก่อนได้นะคะ'

ฉันส่งแชทบอกเจ้าของไอจี 'romAchita' ที่ทักมาคุย

romAchita : วันพฤหัสที่ร้านอาหาร XXX เวลา 1 ทุ่ม ขอสามชั่วโมง จับมือได้ครับ ส่งเลขบัญชีมาได้เลย

หูย! ฉันล่ะชอบนักพวกโอนไว

ฉันรวมยอดเงินแล้วส่งเลขบัญชีไปให้เขาทำการมัดจำ 50% รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยเพราะมีเงินเป็นค่ารถกลับพรุ่งนี้แล้ว

"ซวยจริงๆ"

มีเสียงหนึ่งลอยแทรกเสียงเพลง ฉันถอนหายใจพรืดใหญ่อารมณ์พลิกตลบเป็นคุกรุ่นในฉับพลัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฝ้ายที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ห่างนัก

"ฉันก็โคตรซวย"

ฉันตอบกลับแล้วมองหน้าแม่ที่ยื่นมือมาจับเป็นการปรามไม่ให้ฉันเสียสติ มองเลยไปที่พ่อที่ก้าวฉับๆ มาทางนี้

"อย่ามาทะเลาะกันที่นี่ อยากตบค่อยไปตบกันที่บ้าน"

เป็นไงล่ะ! พ่อไม่ห้ามไม่ว่า ยังจัดสถานที่ให้ด้วย แต่ดูเหมือนฝ้ายจะไม่ยอม มันดึงแขนฉันให้เดินออกมาจากงานจนถึงลานจอดรถ เท้าสะเอวชี้หน้าฉันอย่างเอาเรื่อง

"แสบนักนะแก คลิปนั่นของแกทำฉันถูกพ่อด่า"

"คลิปเก็บห้องของฉันเนี่ยนะ"

"เออ! แกจงใจถ่ายติดฉัน ขอตบเอาคืนสักทีเถอะ"

ฝ้ายง้างมือขึ้น ไม่ทันได้ฟาดพ่อก็มาคว้ามือนั้นแล้วกระชากเหวี่ยงหลานสาวตัวไปอีกทาง

"อย่ามารังแกน้อง แกผิดก็ยอมรับผิด อีกอย่างน้องก็ยอมย้ายออกให้แกแล้ว หยุดรังแกกัน"

"แต่ลูกอามัน.."

"ไปเรียกพ่อแกมา มาคุยกันตรงนี้ จะได้รู้ว่าใครถูกใครผิด ถ้าออมมันผิด อาจะตีมันให้แกดู แต่ถ้าแกผิด.. กราบตีนน้องแกทีหนึ่ง เอาไหม"

อยากปรบมือให้พ่อดังกึกก้องแล้วหอมแก้มสักสิบที พ่อไม่เคยปล่อยให้ใครรังแกฉันเลยจริงๆ

ฉันเชิดหน้าใส่ฝ้ายอย่างเป็นต่อ รู้ดีว่ามันใจเสาะไม่กล้าท้าชนเพราะถ้าสืบสาวความมันเป็นคนผิดและต้องกราบเท้าขาวๆ ของฉันแน่นอน

ในที่สุดฝ้ายก็ยอมเดินหนีไป พ่อก็พาฉันกลับบ้านเช่นกัน

"กลับเลยไหม พ่อไปส่ง"

"สองทุ่มเนี่ยนะพ่อ"

"นั่นสิพ่อ ตอนจะมาเรียกลูกมา ตอนอยากให้กลับก็ไล่" แม่โวยวาย ฟาดแขนพ่อไปหลายตุบ "แค่นังฝ้ายคนเดียวจะกลัวอะไร"

"ไม่ได้กลัวมัน แต่ตั้งแต่เดินเข้างาน มีคนมาขอเบอร์โทรออมกับพ่อห้าคนแล้ว ไปเถอะไป ถ้ามาแล้วจะสร้างความลำบาก"

"ลำบากพ่อเหรอ" ฉันถาม

"เออน่ะสิวะ ต้องมาปั้นหน้ายักษ์ ปวดหน้าเว้ย กลับป่ะ ไปส่งเดี๋ยวนี้เลย"

โธ่! ที่แท้ก็หวงลูกสาว

ฉันถูกพ่อพากลับมาส่งกรุงเทพในตอนเที่ยงคืน มาเห็นคอนโดมิเนียมที่ฉันอยู่ก็ร้องอู้วหูวกันใหญ่ ซักไซ้ถามกันใหญ่ว่าฉันมีเสี่ยเลี้ยงเหมือนพวกเด็กมหาลัยชอบทำกันหรือเปล่า

"ถ้ามีแล้วจะส่งรูปให้ดูเลยจ้า ตอนนี้ไม่มีแล้วก็เช่าคอนโดเพื่อนอยู่เลยได้ราคาถูกม๊ากๆ"

"อยากเห็นหน้าเพื่อนเลย ทำไมใจดีขนาดนี้นะ"

พ่อกับแม่ชะเง้อคอมองคอนโดสูงไม่หยุด แต่ฉันดันมองรถของเก้าที่ขับเข้ามาพอดี อยากเห็นก็ได้เห็นเลยเหรอ

ไม่นะ! ถ้ารู้ว่าเพื่อนผู้ชาย พ่อกับแม่ต้องคิดว่าฉันมาอยู่กับเขาแน่ๆ

"ไม่ได้เจอง่ายๆ หรอก รายนั้นชอบอยู่ใน.."

"ออม"

เฮือก! เสียงเก้านี่ คนที่เห็นเขาก่อนฉันน่าจะเป็นพ่อกับแม่เพราะพวกท่านมองเลยไปด้านหลังตัวฉัน

"เพื่อนออมหรือเปล่า" และพ่อของฉันก็ตะโกนถามทันที

เก้ามาหยุดยืนด้านข้าง สองมือพนมไหว้อย่างนอบน้อม

"สวัสดีครับ ผม.." เขาหันมามองหน้าฉันพลางเลิกคิ้วถาม

"คนนี้ก็เพื่อน แต่อยู่คนละคณะ" ฉันชิ่งตอบก่อน

"แล้วใช่เจ้าของห้องที่ออมเช่าหรือเปล่า"

"ไม่ใช่ คนนั้นผู้หญิงจ้ะ"

เหมือนเก้าจะเข้าใจสถานการณ์ เขาเงียบและทำเพียงส่งยิ้ม

"คิดว่าใช่ จะได้ขอบคุณที่ให้ลูกสาวเช่าห้อง" พ่อโบกมือไล่ "ขึ้นไปนอนไป พ่อกับแม่จะไปนอนโรงแรมตรงเลี่ยงเมือง"

"เดี๋ยวออมไปส่งที่รถ.."

"ขึ้นไป ไอ้หนุ่มด้วย ขึ้นไปนอน"

ทั้งฉันและเก้าถูกไล่ ก็เลยต้องเดินเข้ามาในตัวอาคารด้วยกัน ฉันยืนมองผ่านกระจกใสจนมั่นใจว่ารถของพ่อเคลื่อนตัวออกไปแล้วถึงได้เดินตรงมายังลิฟต์ ปรากฏว่าเก้ายังยืนรออยู่

"แปลกใจที่เห็นเธอเวลานี้"

"พ่อไล่กลับบ้านน่ะสิ แถมยังมาส่งถึงที่"

เข้ามายืนในลิฟต์ เก้าก็แย่งกระเป๋าบนหลังของฉันไปถือ เมื่อยก้นจากนั่งรถนานๆ หายเป็นปลิดทิ้งทันที สุภาพบุรุษที่หนึ่งเลย

"เหตุผลคืออะไร"

"ขี้เกียจปั้นหน้ายักษ์ใส่คนที่มาจีบลูกสาว"

เก้าเลิกคิ้วอีกหน "เรื่องจริงเหรอ"

"คอขาดบาดตายเชียวล่ะ ไม่งั้นพ่อไม่ยอมขับรถจากอุบลมาส่งเวลานี้หรอก ทั้งที่ตอนแรกอยากพาเราไปโชว์ตัวเพื่อนบ้านว่ามีลูกสาวสวย พอเจอคนมาจีบห้าคน ไล่กลับกรุงเทพเลยล่ะ ว่าแต่เก้าเถอะ.. ไปดื่มมาเหรอ"

ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เก้า สูดดมกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยออกมาจากตัวเขา

"อ่า..นายไปดื่มมาจริงๆ ด้วย เจ้าของคาเฟ่น่าจะถนัดขมมากกว่าหวานแล้วนะ"

"ลิ้นสองแฉก รับได้ทุกรส"

เรามาหยุดที่หน้าประตูห้อง ฉันรับกระเป๋าเป้คืน แซวเขากลับ

"น่ากลัวเกิ๊น! เรื่องเมื่อกี้ขอโทษนะที่บอกว่านายไม่ใช่เจ้าของห้อง ถ้าบอกความจริง นายคงถูกพ่อไต่สวน"

"เข้าใจ.. เธอไปนอนเถอะ ดึกมากแล้ว"

"ถ้างั้นพรุ่งนี้เช้า.."

"เจอกัน"

เก้ายังคงรู้รหัสห้อง เขาเป็นคนกดมันแล้วผลักดันฉันเข้ามาในห้อง ทั้งยังปิดประตูให้

ครั้นประตูปิดลง ฉันก็รีบหยิบมือถือมาส่งข้อความหาเขา

Aomsinjaja : สติ๊กเกอร์ฝันดี

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแชทดังมาจากนอกห้อง ยังไม่มีเสียงเปิดประตู ฉันรอลุ้นอย่างใจจดจ่อว่าเก้าจะเมินสติ๊กเกอร์มึนๆ ของฉันหรือไม่

ติ๊ง! พลันเสียงแชทก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความของเขาที่ปรากฏให้ฉันอ่านทันที

9Nine : พรุ่งนี้อยากกินผัดผักบุ้งกับข้าวต้มเครื่อง

9Nine : กู้ดไนท์นะออม

กรี๊ด! ฉันวิ่งเข้าไปในห้องนอนฟุบหน้าลงกับหมอนกรีดร้อง คืนนี้ฉันต้องนอนหลับฝันดีแน่ๆ.. ฝันถึงอนาคตอันหวานแหววของเรา