โหดของแทร่

อีกวันพี่โอบบอกว่าไม่ได้มามหาวิทยาลัยฉันจึงไม่ได้ถือเสื้อช็อปมาด้วย ใช้เวลาอยู่มหาวิทยาลัยแค่ครึ่งวันฉันก็กลับมาเตรียมตัวเพราะมีนัดกับพี่นิ้งวันนี้ กระเป๋าเป้ใบเดิมถูกฉันใส่ของเข้าไปมากขึ้น สำคัญเลยคือรองเท้าส้นสูงที่ฉันจะได้สวมใส่มันอีกครั้ง

วันนี้พี่นิ้งมารับฉันตรงเวลาด้วยรถคันเดิม ระหว่างทางฉันจึงถามในสิ่งที่สงสัย

"ตำแหน่งพี่โอบคืออะไรเหรอคะ"

"ก็คนดูแลความเรียบร้อยที่นัั่นนั้นแหละ พี่ตกใจมากเลยนะที่โอบมาบอกจะพาปันกลับ แต่โอบบอกว่ารู้จักปัน ปันนอนดึกไม่ได้ อยากค้านนะ แต่ค้านไม่ได้แล้วคืนนี้จะอยู่ถึงกี่โมง"

"วันนี้พี่โอบก็มาเหรอคะ"

"ก่อนนี้จะมาแค่อังคารกับพฤหัส แต่สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาพี่เห็นโอบมาเกือบทุกวัน"

"คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ครั้งที่แล้วพี่โอบไม่รู้ว่าปันมีเหตุจำเป็นต้องมาทำงานที่นี่ ขนาดเขาก็ยังมาทำงานเลย คงเข้าใจนั่นแหละค่ะ"

"ก็หวังว่าอย่างนั้นนะ"

วันนี้ชุดที่สวมใส่ยังเป็นชุดเดิม พี่นิ้งมาเก็บจากล็อกเกอร์เอาไว้ให้ฉัน เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เจอะเจอกับสาวนมตู้มคนนั้นเดินสวนเข้ามาในหลังผ้าม่าน ฉันยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ทว่าเธอกลับขมวดคิ้วทำหน้าเหวี่ยงใส่แล้วเดินสวนเข้าไป

ทะเลาะกับแฟนมาหรือไงถึงได้เหวี่ยงขนาดนั้น

ฉันเลิกสนใจแล้วออกมาให้พี่นิ้งแต่งหน้าโดยกำชับว่าขอหนาๆ เอาให้แบบคนจำไม่ได้ว่าฉันเป็นใคร พี่นิ้งก็จัดให้แบบจัดเต็ม

จากนั้นก็สวมใส่รองเท้าแก้วราคาแพง ของขวัญชิ้นเดียวที่คุณแม่ซื้อให้แล้วออกมาทำงาน ก่อนเดินเสิร์ฟฉันสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่าพี่โอบอยู่ที่นี่หรือไม่ พอไม่เห็นใครที่เหมือนพี่โอบสักคนก็โล่งใจ หวังว่าวันนี้ฉันจะได้ทิปหลักหมื่นตามหวัง

ผ่านไปสองชั่วโมงทุกอย่างราบรื่นและฉันได้ทิปรวมแบงค์สีเขียว สีแดงและสีเทาทั้งหมดเก้าพัันบาท จากเมื่อยขาที่ไม่ได้นั่งพักก็รู้สึกหึกเหิมขึ้นมา ทำจนถึงตีสามฉันอาจจะได้เงินถึงสามหมื่นก็ได้ แถมวันนี้ยังไม่เจอเพื่อนคุณแม่หรือคนรู้จักด้วย

"เป็นไงปัน โอเคไหม"

พี่นิ้งแวะมาพูดคุยด้วยตอนที่ฉันกำลังยืนรอเครื่องดื่มถาดต่อไป

"ได้หลายบาทแล้วค่ะ ค่อยชื่นใจหน่อย"

"วันนี้พี่ก็รวยแล้วเหมือนกัน ป่ะ สู้ต่อ"

รุ่นพี่ยิ้มหวานแล้วเดินจากไป ฉันมองตามแผ่นหลังของพี่นิ้งพลางยิ้มเช่นกัน ดูเธอมีความสุขและสนุกกับงานมากเลยนะ แต่ไม่น่าแปลกใจหรอก เงินดีขนาดนี้ใครจะไม่มีความสุขบ้าง

"ได้แล้วน้อง รอบนี้เอาน้ำเปล่าไปเยอะหน่อย ให้พวกมันล้างปากบ้าง"

ถาดเครื่องดื่มถูกส่งให้ ฉันรับสารด้วยการพยักหน้าแล้วนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้าโต๊ะริมติดบันไดเหล็กที่สามารถเดินขึ้นไปชั้นสอง ตรงหัวบันไดมีคนยืนเฝ้าอยู่สองคน ตั้งแต่มาทำงานวันนี้ยังไม่เห็นว่ามีใครเดินขึ้นไปบนนั้นเลย

ตุบ!

"อะไรวะ!! มึงโกงนี่หว่า"

เสียงตบโต๊ะและโวยวายดังขึ้นจากผู้ชายที่เพิ่งรับแก้วเหล้าไปจากถาดของฉัน เขาชี้หน้าผู้ชายที่สวมใส่ชุดสีดำมีหน้าที่แจกไพ่

"โกงที่ไหนคุณ ถ้าผมโกงคุณคนนี้และคุณคนนี้จะเล่นได้ได้ยังไง" ชายชุดดำย้อน

"แต่ทำไมกูไม่ได้เลยสักตาล่ะวะ พวกมึงเป็นหน้าม้าใช่ไหม"

ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าควรขยับถอยห่างจากโต๊ะก็ตอนที่เขาหันมาหยิบแก้วเหล้าจากในถาดแล้วสาดใส่ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะจนเปียกปอน ทุกคนในโต๊ะลุกพรวดพราดเช็ดหูเช็ดตา ไม่ทันได้เก็บเหรียญชิปตรงหน้าให้คนก่อเรื่องก้มกวาดใส่เสื้อ เหตุทะเลาะวิวาทรุนแรงขึ้นมาจากโต๊ะเดียว ฉันหันมองโต๊ะอื่นๆ แต่ก็ต้องแปลกใจที่ทุกคนไม่ได้สนใจแม้แต่นิด ต่างคนต่างเล่นราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ แม้แต่เด็กเสิร์ฟก็ด้วย มีฉันคนเดียวที่ยืนเอ๋องุนงงและตกใจ

แกร๊ก! กระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นให้ฉันดึงสายตากลับมามองที่โต๊ะนี้อีกครั้ง ตอนนี้ทุกอย่างแน่นิ่ง คนก่อเรื่องยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนและตรงขมับมีอาวุธสีดำจ่ออยู่

เฮือก! ปืน!

เพล้ง! วินาทีต่อมาถาดในมือของฉันก็ร่วงหล่นพื้นแก้วใสแตกกระจาย ทุกสายตาหันมามอง แต่ฉันกลับหยุดสายตาเอาไว้ที่คนถือปืน

"พี่โอบ" ฉันขยับปากเอ่ยเรียกเขาเสียงแผ่ว ต่างกับหัวใจที่เต้นระรัวทมาพร้อมกับความหวาดกลัว

สีหน้าของพี่โอบเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านทั้งที่เขาเอาอาวุธจ่อหัวคนอื่นอยู่ เขาปรายตามองฉันเพียงแวบเดียว ทว่าฉันกลับรับรู้ได้ว่านัยน์ตาคมคู่นั้นแฝงความไม่พอใจอยู่มาก

"ออกมานี่"

แต่แล้วก็มีคนมาดึงแขนฉันให้เดินถอยหลังออกมา ฉันถูกคนนั้นลากมายังห้องแต่งตัวแล้วถูกเหวี่ยงจนลำตัวชนผนังในห้อง

"ไปยืนเซ่ออยู่ทำไม อยากโดนลูกหลงหรือไง"

ฉันยืนตัวสั่นยกมือทาบอกด้วยความกลัว พาดวงตาไหวระริกมองเธอคนนั้นที่ฉันไม่รู้จักชื่อแต่บังเอิญเจอหน้าบ่อยเหลือเกิน

"ทำงานที่นี่ต้องใจแข็ง เกิดอะไรขึ้นถ้าไม่เกี่ยวกับเราก็ไม่ต้องยุ่ง"

"ฉะ ฉันแค่ตกใจ"

"ถ้าเธอยังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น คงได้ตกใจมากกว่านี้เพราะอาจจะเป็นเธอก็ได้ที่ถูกปืนจ่อหัว"

ฉันเบิกตาโตกว้าง ภาพพี่โอบถือปืนย้อนกลับมา รู้มาเสมอว่าเขาโหดและนักเลง แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะใจอำมหิตถึงขึ้นเอาปืนมาจ่อยิงคืนอื่น

ด่าฉันเสร็จยัยนมตู้มก็เดินออกไป เป็นพี่นิ้งที่เดินเข้ามาแทน ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

"เป็นไงบ้างปัน โอ๊ย! พี่ไปเข้าห้องน้ำแปปเดียวเอง ดันเกิดเรื่องกับน้องฉันจนได้"

ปึง! ยังไม่ทันได้พูดคุย ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

พี่โอบเดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยท่าทางน่ากลัว เขาคว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงให้ถลาเข้าไปใกล้ แต่เพราะฉันยังมีภาพจำเมื่อครู่ ยอมรับเลยว่ากลัวมากและไม่สามารถมองพี่โอบได้เหมือนเดิมอีก ฉันจึงยกมือขึ้นมาบังใบหน้าแสดงท่าทางหวาดกลัวเขา

"บอกแล้วไม่ใช่? ว่าอย่าให้เห็นที่นี่อีก"

"ปะ ปล่อยปันนะ ปันแค่ไปเสิร์ฟเครื่องดื่ม ไม่ได้ทำอะไรผิด ยะ อย่าเอาปืนมายิงปันนะพี่โอบ"

"อะไรนะ"

แรงบีบข้อมือมากขึ้น ฉันไม่รู้ว่าพี่โอบแสดงสีหน้ายังไง จับจากน้ำเสียง เขาก็น่าจะไม่พอใจอยู่มาก

"ใจเย็นหน่าโอบ น้องตกใจอยู่"

"ก็รู้ว่าปันเป็นแบบนี้ เธอก็ยังจะเอามาที่นี่ ฉันจะกลับมาคิดบัญชีทีหลัง"

"น้องต้องหาเงินเรียน.."

"แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่!"

รุ่นพี่สองคนถกเถียงกัน คนที่ยอมคือพี่นิ้ง ขณะเดียวกันฉันพยายามบิดข้อมือออกจากการพันธนาการ แต่กลับเป็นแรงกระตุ้นให้พี่โอบจับแน่นขึ้น หนักสุดคือการแบกฉันขึ้นบ่าแล้วพาเดินไปทิศทางไหนก็มิอาจรู้ได้