แฟนพี่โอบ(เหรอ)

รถหรูมาจอดเทียบหน้าตึกคณะ ชูครีมนั่งด้านหลัง ฉันนั่งด้านหน้าคู่คนขับ ตลอดทางไม่มีการพูดคุยเพราะทั้งฉันและชูครีมเกรงใจคนขับ ใช้เวลาสักพักใหญ่ก็ถึงผับ K Night ที่ยังไม่เปิดให้บริการ ชูครีมส่งไลน์มาบอกก่อนถึงที่หมายแทนการพูดคุยว่าถึงอะพาร์ตเม้นต์ให้ฉันไลน์บอก

พอเหลือสองคนภายในรถก็ชวนให้อึดอัด พี่โอบเอาแต่ขับรถ ไม่คิดพูด ไม่คิดคุย บางทีฉันก็กลัวตะคริวจะกินใบหน้าของเขา เห็นแบบนี้มานานมาก นานก่อนเราจะรู้จักกันด้วยซ้ำ นั่งเงียบๆ อีกสักพักฉันก็ก้มหน้ามองลูกอมฮอลล์ตรงช่องวางแก้วที่เหลืออยู่เม็ดเดียว

"เหลือเม็ดสุดท้ายปันกินได้ไหมคะ"

"ก็เห็นกินอยู่คนเดียว"

นั่นคือการอนุญาต ฉันจึงหยิบลูกอมฮอลล์รสมะนาวมาแกะเปลือก แต่ก่อนจะโยนเข้าปากกลับคิดบางอย่างได้

มันแบ่งครึ่งได้นี่หน่า อย่างน้อยจะได้ไม่รู้สึกผิดมากที่กินหมด ฉันใช้ฟันกัดลูกอมให้ขาดครึ่ง ครึ่งหนึ่งเอาไว้ในปากตัวเอง อีกครั้งที่เหลือยื่นไปให้เขา

"คนละครึ่งค่ะ จะได้ไม่เสียเปรียบ"

"ไม่ได้พูดว่ากลัวเสียเปรียบ" พี่โอบขมวดคิ้ว

"พี่ไม่พูด แต่อาจจะคิดก็ได้นี่คะ" ฉันยื่นมือไปใกล้ริมฝีปากหนามากขึ้น "กินเถอะค่ะ มือปันเลอะหมดแล้ว"

คนขับถอนหายใจคล้ายรำคาญแล้วจับมือฉันให้ป้อนลูกอมครึ่งนั้นเข้าปากเขา ฉันตัวสั่นขนลุกชันในตอนที่ปลายลิ้นสากแตะโดนปลายนิ้วชี้ของฉัน

ครั้นมือถูกปล่อยเป็นอิสระ ฉันก็รีบชักมือกลับมากำแน่นเบือนหน้ามองนอกกระจก

บ้าเอ๊ย! ช็อตเมื่อครู่ทำหัวใจของฉันเกือบวายแหนะ แม้พี่โอบจะไม่ได้สนใจแล้วอมลูกอมเม็ดนั้นอย่างสบายใจก็ตาม

"จะแวะซื้ออะไรไปกินหรือเปล่า"

"ไม่ซื้อค่ะ ในตู้เย็นพอมีของกินอยู่ แต่ถ้าพี่จะแวะก็ได้นะคะ"

เฟี้ยว! โป๊ก!

อีกแล้ว! พี่โอบหักพวงมาลัยรถกะทันหันจนหัวฉันกระแทกกระจกอีกแล้ว

"ทำไมพี่ถึงชอบทำแบบนี้นะ"

ฉันกุมหน้าผากน้ำตาซึม ตั้งใจมองค้อนเขาเพราะพี่โอบมองฉันอยู่ ก็สมควรจะมอง เสียงหัวโขกเบาที่ไหนกันล่ะ แต่มองเท่านั้นก็ลงจากรถเข้าไปในร้านสะดวกซื้อตรงหน้า อยู่คนเดียวในรถ ฉันก็ยืดตัวขึ้นสูงส่องดูหน้าผาก

"แดงเลย ปูดแน่ๆ"

ตู๊ดๆๆ แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ฉันตกใจมองซ้ายมองขวาหาเสียงจนพบว่ามันคือเสียงจากวิทยุ บนหน้าจอปรากฏตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า 'Jan' ยังไม่ทันได้ประมวลผลว่ามันคืออะไรก็มีเสียงผู้หญิงลอยออกมา

[โอบ ฮัลโหล..โอบ]

"เปิดบลูทูธไว้เหรอ"

พี่โอบน่าจะเชื่อมต่อมือถือกับบลูทูธของรถเอาไว้แล้วดันลืมรับสาย

[ได้ยินเสียงเจนไหม]

ยังไม่มีเสียงตอบรับและพี่โอบก็เดินออกจากร้านสะดวกซื้อมาหยุดยืนข้างตัวรถ เขายกมือถือแนบหูไปด้วยและเหมือนจะรู้ตัวว่าที่ไม่ได้ยินเสียงของปลายสายเพราะเสียงมันดังอยู่ในรถก็ตอนที่สบตากับฉันผ่านกระจกฟิล์มดำทึบ

[คืนนี้มาไหมโอ..]

พลันสายก็ถูกตัดไปพร้อมกับพี่โอบเอามือถือเก็บใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ เขาหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบอยู่ห้านาทีก็กลับมาขึ้นรถแล้ววางถุงใบใหญ่ลงบนหน้าตักฉัน

วินาทีเดียวกันนั้นฉันก็สะดุ้งเพราะความร้อนจากของในถุงเลยต้องรีบยกมันขึ้น

"ร้อนนร้าพี่โอบ"

ฉันโวยเสียงหลง ถลกกระโปรงพลีสขึ้นมาดูตรงต้นขาว่าเป็นอะไรหรือไม่

อ่า.. แดงนิดหน่อย

"อ๊ะ!!"

แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีปลายนิ้วของอีกคนแตะลงตรงตำแหน่งแดงเบาๆ ฉันตกใจรีบคว้าหมับมือพี่โอบแล้วหันมองเขา

"จะทำอะไรคะ"

"จะดูว่าเป็นแผลไหม"

คนมีกำลังขืนมือออกแล้วแตะลงบนรอยแดงอีกครั้ง

"พี่อย่าแตะนะคะ"

และเป็นอีกครั้งที่ฉันคว้ามือใหญ่ออก เอามือไปวางคืนเจ้าของบนหน้าตักแล้วดึงกระโปรงลงคลุมหัวเข่า

"นิดหน่อยเอง เดี๋ยวก็หายค่ะ แต่อยากให้พี่ระวังหน่อยนะคะ ปันเจ็บทั้งหัวเจ็บทั้งขาเลย"

ฉันชี้ตรงหน้าผากที่มีสีไม่ต่างจากขา ให้เดาว่าพี่โอบคงมีจิตใจหยาบกระด้างไม่รู้สึกสงสารฉันหรอก ไม่อย่างนั้นเขาจะทำฉันเจ็บตัวทำไมตั้งหลายครั้ง

ทว่าถุงที่ฉันยังถือค้างอยู่ถูกยื้อแย่ง พี่โอบหยิบลูกอมฮอลล์ออกสองถุงวางลงตรงช่องวางแก้ว เอาหลอดยาสีขาววางบนมือฉันแล้วเอาถุงใบใหญ่วางลงตรงช่องวางขาของฉัน หลอดยาถูกยกขึ้นมาดู แต่ยังไม่ทันได้อ่านว่าคือยาอะไรก็มีคนมาแย่งไปอีก

"ทาก่อนมันจะบวม"

คนหน้านิ่งป้ายยาสีขาวลงบนปลายนิ้วแล้วเอามาแตะๆ ลงบนหน้าผากฉัน ไม่ได้เบามือ ไม่ได้ทะนุถนอม หน้าคนป้ายก็โหด แต่ฉันกลับใจเต้นแรงและเขินจนแก้มแดง ก็ใครจะไปคาดคิดว่าพี่โอบมีโมเม้นต์นี้ด้วย

ตรู๊ดๆๆ เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นอีกครั้งชะงักมือใหญ่ ทั้งฉันและพี่โอบมองไปยังหน้าจอที่ปรากฏชื่อคนเดิม เขาไม่ได้รับสายเหมือนเมื่อครู่ แต่หยิบมือถือออกมากดตัดสายทิ้งแล้วเหมือนจะยกเลิกการเชื่อมต่อบลูทูธไปด้วย

ทะเลาะกับแฟนเหรอ เสียงเธอคนเมื่อครู่ก็ดูร้อนรนถามว่าจะไปไหนอยู่นะ

พี่โอบมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย

แล้วการที่ฉันมานั่งบนรถของเขาหลายต่อหลายครั้งจะเป็นการทำให้แฟนของเขาเข้าใจผิดหรือเปล่า

หลายคำถามหลายสิ่งตีกันมั่วในหัว รู้สึกตัวอีกทีรถก็มาจอดหน้าอะพาร์ตเม้นต์แล้ว

"เดี๋ยวพี่จอดรถรอปันแปปหนึ่งนะคะ ปันจะรีบไปหยิบเสื้อแล้วรีบลงมา"

ฉันเปิดประตูรถก้าวขาลงไปหนึ่งข้าง ถุงใบใหญ่ที่อยู่ตรงขาก็ลอยละลิ่วมาเกือบชนใบหน้า

"เอาไปด้วย"

"ของพี่ไม่ใช่เหรอ จะให้ปันเอาไปทำไมคะ"

"ขี้เกียจกินแล้ว"

"อ้าว! แล้วพี่จะซื้อมาทำไม มันเปลืองเงินรู้ไหมคะ"

ขาข้างที่โผล่ไปนอกรถกลับเข้ามาในรถอีกครั้ง ฉันรับถุงนั้นมาอ้าออกดู ทั้งข้าวทั้งขนม มีนมและน้ำอัดลมด้วย

"ไม่รู้ รวยอยู่"

ฉันอึ้งกระพริบตาปริบๆ มองพี่โอบ อวดรวยด้วยหน้านิ่งเนี่ยน่ะ

"ก่อนนี้บ้านปันก็รวยค่ะ ตอนนี้เป็นไงล่ะคะ เฮ้อ! มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกค่ะ จริงๆ นะ"

ไม่อยากพูดถึงชีวิตอันแสนหดหู่ ในเมื่อให้ฉันก็รับ ฉันหอบเอาถุงนั้นลงจากรถแล้วย้ำพี่โอบอีกครั้ง

"รอห้านาที ปันจะรีบมาค่ะ"

ฉันยิ้มแล้ววิ่งเข้ามาในตึก อะพาร์ตเม้นต์นี้มีแค่แปดชั้น ฉันอยู่ชั้นห้า เข้าห้องได้ก็วางถุงนั้นบนโต๊ะ หยิบเสื้อช็อป เอามาแค่กุญแจกับมือถือลงมาชั้นล่างอีกครั้ง

"อ้าว..."

แต่พอลงมาถึงหน้าประตูใหญ่ รถที่ควรจะจอดรออยู่ตรงนี้กลับไม่อยู่แล้ว ฉันวิ่งไปทางโน้นทางนี้เพื่อดูว่าพี่โอบไปจอดรอตรงไหนหรือเปล่า แต่ก็ไม่พบเลยตัดสินใจโทรหา

"พี่โอบ.."

[มีธุระเลยรีบออกมา]

"แล้วเสื้อล่ะคะ"

[ฝากไว้ก่อน]

เท่านี้พี่โอบก็วางสาย พาลให้ฉันไม่สบายใจ รีบไปหาแฟนไหมนะ.. ก็คงใช่นั่นแหละ