Chapter 7

Napalingon si Adler upang masdan ang magandang tabas ng mukha ni Helena, habang may nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi. “Ayaw yatang umalis ng ate, gusto mo pa akong makasama nang kaunti?”

Nanahimik lamang si Helena.

“Sabihin mo na lang kung ano ang nais mong sabihin. Ang napag-usapan natin kanina sa hotel ay mananatili pa ring may bisa. Maaari mong asikasuhin… ang kapatid ng matalik mong kaibigan.”

Biglang tinapakan ni Helena ang preno, kaya umindayog ang sasakyan bago tuluyang huminto sa gilid ng kalsada.

Napaatras nang bahagya si Adler dahil sa biglaang paghinto, at nawala saglit ang kanyang ngiti habang kumakapit siya sa tabi ng dashboard. Bumaling siya kay Helena, bahagyang nakataas ang kilay sa gulat.

Mahigpit na napahawak si Helena sa manibela, na namumuti pa ang mga buko ng kanyang mga daliri. Nang magsalita siya ay may halong diin at lamig ang kanyang tinig, wala na ang dati niyang kalmado. “Mag-ingat ka sa iyong mga sinasabi.”

“Mali ba ang aking sinabi?” Sumandal si Adler sa kanyang kinauupuan, at muling bumalik ang nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi, ngunit may halong pang-aasar sa kanyang mga mata. “Hindi ba’t iyan din ang dahilan kung bakit mo ako hinanap? Upang siguraduhing tutuparin ko ang aking pangako at hindi ako uurong?”

Dahan-dahang huminga nang malalim si Helena upang mapigilan ang kanyang inis. Hinarap niya ito at tinitigan nang mariin.

“Huwag mong baluktutin ang mga pangyayari. Nandito ako upang ipaalala sa iyo ang iyong pananagutan. Hindi ito laruan o kasunduang maaari mong pagtawanan at paglaruan ayon sa iyong gusto.”

“Pananagutan?” Mahinang natawa si Adler at iniharap ang kanyang tingin sa kanya. “Ginagawa mo itong napakabigat. Hindi ba’t nagtutulungan lamang tayo? Tutulungan ko ang kapatid ng iyong kaibigan na makuha ang kanyang kailangan, at kapalit nito…” Tumigil siya sa pagsasalita at ibinaling ang kanyang tingin sa mukha nito na may halong diin.

Nanatiling nakabitin sa ere ang kanyang sinasabi, mabigat at nakakadurog ng loob. Nanigas ang panga ni Helena. Mahigpit niyang hinila ang preno ng sasakyan upang maputol ang sasabihin nito. “Bumaba ka.”

Napakurap si Adler, tila nagulat saglit. Ngunit pagkaraan ay lalong lumawak ang kanyang ngiti na tila natutuwa. “Dito ba mismo? Sa gitna ng kalsada?”

“Sabi ko, bumaba ka.” Walang puwang para sa pagtatalo ang kanyang tinig. Ayaw na niyang manatili pa kahit saglit kasama ito sa loob ng sasakyan, dahil sa bawat salitang binibitawan nito ay tila ibinababa siya nito sa alabok.

Tinitigan siya ni Adler nang matagal, na tila pinag-iisipan kung itutuloy pa ba ang pang-aasar. Sa huli ay nagkibit-balikat ito at hinawakan ang hawakan ng pinto. “Sige. Kung ganoon kagusto ng ate na paalisin ako, hindi na ako magpipilit pa.”

Bumaba siya ng sasakyan at sumandal nang bahagya upang sumilip sa nakabukas na bintana, habang nakapaskil pa rin ang nakakaakit at mapanuksong ngiti sa kanyang mga labi. “Ngunit huwag mong kalimutan ang aking sinabi. Ang ating kasunduan ay nananatili kapag handa ka nang makipag-usap nang maayos, alam mo kung saan ako mahahanap.”

Pagkatapos nito ay marahan niyang isinara ang pinto, umatras nang kaunti, at pinanood ang pagpapatakbo ni Helena ng sasakyan na mabilis na umalis. Unti-unting naglaho ang ngiti sa kanyang mga labi, napalitan ito ng malalim at mahirap basahin na expression habang nakatitig siya sa ilaw ng sasakyan na unti-unting naglalaho sa dilim.

"...na naaakit ka sa akin. Nauunawaan kong ganyan ang naiisip mo tungkol sa akin..."

Nanginginig sa galit si Helena sa kahihiyan ni Adler, at puno ng poot ang kanyang mga mata parang gusto niya itong kagatin at patayin sa inis.

Paano naman magiging ganito kabastos at mapangahas ang kapatid ng kanyang matalik na kaibigan!

"Bumaba ka na! Uwi ka na! Huwag na huwag mo akong hahayaang makita ka pa sa loob ng paaralan!"

Alam ni Adler na kapag nagpatuloy pa siya ay talagang magagalit nang lubusan si Teacher Helena, kaya naisip niyang itigil na muna ang pang-aasar habang maayos pa ang lahat. "Sapat na iyan para sa araw na ito, Teacher Helena. May iba pang pagkakataon sa susunod."

Bumaba si Adler ng sasakyan at naglakad palayo. Tiningnan naman ni Helena ang matangkad at tuwid nitong likod na nasisinagan ng mga ilaw sa kalsada, at malakas na pinukpok ang manibela.

Wala pang sinumang nakapagpagalit sa kanya nang ganito kalala.

Ilang hakbang pa lamang ang nagawa ni Adler ay lumingon siya at napansing hindi pa umaalis ang sasakyan sa likuran. Biglang may naalala, kaya naglakad siya pabalik at tumayo sa tabi ng pinto ng driver, saka kumatok sa bintana

Lumingon si Helena at tinitigan siya nang masama at may lamig sa tingin, baka ibinaba ang bintana. “Ano pa ang gusto mo?”

Ngumiti si Adler at lalong lumapit. “Ate, gusto mo bang i-add ako sa messenger?”

Itinaas ni Helena ang kanyang kamay upang sampalin ang mapang-asar nitong mukha, ngunit mabilis na umatras si Adler upang makaiwas.

“Ate, huwag po akong sasaktan! Sige na, hindi na kita a-add.”

“Umalis ka na! Kapag hindi ka pa umalis, tatamaan ka talaga ng sasakyan ko!” galit na sigaw ni Helena.

Tumakbo nang kaunti si Adler, huminto ilang metro sa harap ng sasakyan, at kinawayan siya gamit ang isang daliri na tila nanghahamon.

“Sige nga, subukan mong bumangga sa akin.”

Hindi niya inakala na magkakaroon talaga ng lakas ng loob ang babaeng iyan na itabig ang sasakyan papunta sa kanya. Sa lugar na ito na puno ng mga bahay pa naman!

Ngunit sa sumunod na sandali, biglang pinaandar ang sasakyan.

Nanlaki ang mga mata ni Adler nang makitang diretso itong papalapit sa kanya, kaya sa gulat ay napatalon siya papunta sa taniman sa gilid ng kalsada upang makaiwas.

“Susmaryosep, seryoso ka pala!”

Hindi inasahan ni Adler na magiging ganoon kabigla ang reaksyon nito at itatapak talaga ang makina.

Mabilis na dumaan ang sasakyan sa harapan niya nang walang bahid ng pagbagal, hanggang sa tuluyan itong maglaho sa kadiliman ng gabi.

Sa loob ng Whitebridge Apartment.

Naligo na si Helena at nahiga sa kanyang kama upang magpahinga.

Ngunit sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, lilitaw pa rin sa kanyang isipan ang mukha ni Adler ang mukhang siyang dahilan ng matinding galit niya.

Sunod-sunod na nagbalik sa kanyang alaala ang lahat ng pangyayari sa maghapon.