Masukห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เมื่อทั้งสองมาถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้วก่อนหน้านั้นเขากับหอมแก้มนิ่มจนทั่วใบหน้าอย่างมั่นเขี้ยวทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนแก้มตัวเองจะช้ำเพราะเขาแต่เธอก็ไม่โกรธเพราะมันคือการแสดงความรักให้กันและตอนนี้ทั้งสองต่างลงจากรถเพื่อไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่บีมได้นัดกันไว้ “เฮียคะ
“หยุดหัวเราะกันให้หมดเลย มึงด้วยไอ้วิทย์ ถ้ากูยังเห็นมึงหัวเราะอยู่กูจะหักเงินเดือนมึงที่มึงเอาเรื่องของกูไปนินทาให้คนอื่นฟัง” “โถ่ นายครับอย่าหักเงินเดือนผมเลยผมเองไม่ได้นินทานายสักหน่อยปค่เล่าสู่กันฟังให้กับทุกคนเองครับ” “ฮึ มันก็ไม่ต่างอะไรจากนินทาปะวะ” เมื่อทั้งสองต่างถกถัยงกันจนเธอเองต้องห้
“จริงเหรอคะ…” เธอหมุนตัวและหันไปหาเขาจนทำให้ทั้งสองสบตากัน “จริงสิครับ อย่างที่เฮียบอกหนูว่าหนูนะสวยสำหรับเฮียที่สุด ส่วนคนอื่นจะมองหนูยังไงก็ช่างมันแต่ใครที่มาหาเรื่องหนูเฮียก็จะเอาเรื่องมันเช่นกัน โทษฐานที่มารังแกเมียของเฮีย” “คิก ๆ เฮียโหดจัง คงไม่มีใครมารังแกหนูหรอกค่ะเพราะตอนนี้หนูมีเฮียและ
เช้าวันต่อมา… ในช่วงเช้าของอีกวันทั้งคู่ต่างนอนกอดกันอย่างอบอุ่นภายในห้องนอนและเครื่องแอร์ที่กำลังทำงานพัดเป่าภายในห้องนอนของเขาเพราะหลังจากที่ทั้งสองได้ปรับทำความเข้าใจกันแล้วทำให้สัญญาของทั้งสองจึงโมฆะทันทีเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าภายนอกคฤหาสน์เช้าแล้วเมื่อเธอได้อีกฝ่า
“ไม่ได้สิคะเฮียต้องให้เงินเดือนหนูนะ หนูไม่ยอมและหนูเองก็เกรงใจเฮียด้วยถ้าหนูจะให้เฮียซื้อให้ตลอด” “จะเกรงใจทำไมเป็นผัวเมียใช้กระเป๋าเงินใบเดียวกันไม่เห็นจะเป็นไรเลย” “ผ…ผัวเมีย เฮียพูดอะไรอะเราสองคนยังไม่ได้คบกันเลยนะคะ เฮียอย่ามาขี้ตู่” “ฮึ ขี้ตู่อะไรของเธอเอากันแทบทุกวันจะไม่ให้เรียกผัวเมีย
ผมเดินมาถึงห้องของเธอเพื่อที่เราสองคนจะได้คุยกันแต่ในช่วงที่ผมกำลังเคาะประตูผมเอาหูมาแนบกับประตูผมกับได้ยินเสียงเธอร้องไห้แต่ทำไมผมรู้สึกปวดใจยังไงไม่รู้หรือเป็นเพราะผมที่ปฏิเสธเธอจนเธอต้องมาเสียใจเพราะปากของผมใช่ไหม ผมมันโคตรไม่ได้เรื่องเลยว่ะและผมไม่ชอบที่เธอมาร้องไห้ด้วยแต่ยังไงผมก็ต้องเข้าไปคุยก
“ย…อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ…” ผู้ชายคนแรกอ้อนวอนเพราะปลายกระบอกปืนต่างชี้หน้ามาทางผู้ชายสองคนนั้น “หึ กูต้องถามมึงมากกว่าว่ามึงมาทำอะไรที่นี้ ใครส่งพวกมึงมา” “ม…ไม่มีใครส่งพวกผมมาครับ พวกผมเป็นแค่โจรธรรมดาและที่…ผมมาที่นี้เพราะ…” “เพราะอะไร กูไม่เชื่อหรอกนะว่ามึงคือโจรกระจอก และโกดังแห่งนี้มันไม่
Line Chat Payak : วันนี้ฉันกลับดึกหน่อยนะเพราะฉันต้องเคลียงานที่บริษัทให้เสร็จ Read… Immee : ค่ะ “ตอบแค่นี้เหรอวะ…” เขาพึมพำด้วยความหงุดหงิดแต่เขาเองก็คงลืมไปว่าบลูกำลังอยู่กับเขาอยู่ทำให้บลูกระตุกยิ้มขึ้นมาและรับรู้ได้ว่าเพื่อนของตัวเองกำลังมีคนสำคัญอยู่… “งั้นกูกลับก่อนนะมึง หนึ่งทุ่มเจอ
“คุณพยัคฆ์นะเห็นดุ ๆ แบบนี้เขาเป็นคนใจดีกับคนในบ้านมากเลยนะป้าเองทำงานกับเขามานานตั้งแต่คุณพยัคฆ์ยังเป็นเด็กเล็กจนมาถึงตอนนี้ และเขาก็มีความสามารถ ทั้งเก่งและฉลาดด้วยนะเรื่องธุรกิจเขาก็ไปได้ดีมาตลอด” “ธุรกิจที่ป้าหมายถึงคือบริษัทจิวเวอร์ริ่งที่เขากำลังทำเหรอคะ?” “ใช่ค่ะ บริษัทนี้พ่อแม่ของคุณพยัค
“เธอต้องใส่ เพราะฉันอยากเห็น ถ้าเธอใส่มันคงทำให้…ลูกชายของฉันชอบเธอเลยนะ…” เขาบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระซิบที่ใบหูของเธอจนทำให้ใบหน้าของเธอเห่อแดงขึ้นมาระเรื่อเป็นลูกมะเขือเทศ “ต…แต่เฮียก็เคยเห็นผู้หญิงคนอื่นใส่แล้วไม่ใช่เหรอทำไมต้องดูหนูด้วย” “ฮึ เพราะของผู้หญิงคนอื่นมันไม่เร้าใจ…เหมือนแบบเธอไงส







