Chapter 3

“ASK. YOUR. SO-CALLED. FAMILY.”

Hindi na mabilang ni Suzy kung ilang beses na umalingawngaw sa kanyang isip ang nakakapanindig-balahibong boses ni Travis.

Nakatayo siya ngayon sa tapat ng kanilang bahay, dala ang libo-libong tanong na umiikot sa kanyang isip.

Totoo bang binenta siya ng sarili niyang pamilya?

Ayaw niyang tanggapin ang magiging sagot—lalo na kung iyon ang mismong kinatatakutan niya. Ang muling maabandona ng sariling pamilya.

“Hindi… imposible…” mahina niyang bulong habang pinipihit ang doorknob.

Ngunit sa mismong sandaling bumukas ang pinto—parang gumuho ang mundo niya.

Magulo ang buong bahay. Ang mga lumang gamit na wala nang kuwenta ay nagkalat sa sahig, ang ibang kabinet ay nakabukas, at ang mga drawer ay tila hinukay. Para bang may nagmadaling mag-empake… o para bang pinasok sila ng mga kawatan.

“Ma… Pa… Precious?” nanghihinang tawag niya.

Umaasa pa rin siya.

Umaasa na may lalabas mula sa kung saan.

Umaasa na tatawag ang laging galit na ina mula sa kusina. At umaasang maririnig niya ang reklamo ng ama.

Ngunit wala. Tanging katahimikan.

Nangangatog ang kanyang tuhod habang patakbong tinungo ang kwarto ng kanyang mga magulang.

Baka nandoon lang sila.

Baka may paliwanag.

Baka—

Ngunit nang buksan niya ang pinto, lalo lamang lumalim ang katahimikan. Walang tao. Walang bakas na parang hindi sila tumira doon.

Hindi na niya maintindihan kung ano ang nangingibabaw sa kanyang dibdib—sakit, galit, lungkot, o poot.

Ibig bang sabihin…

Tama ang lahat ng sinabi ni Travis?

Unti-unting tumulo ang luha na pilit niyang pinipigilan. Pakiramdam niya ay isa siyang tuta na iniwan ng amo—walang matatakbuhan, walang matatawag na tahanan.

Kaibigan?

Wala rin.

Mag-isa lang siya sa mundong ito. Alam niyang gipit sila sa pera, pero hindi niya kailanman naisip na kaya siyang ipagpalit.

“H-hindi lang pala ang totoo kong magulang ang iiwan sa akin…” basag ang boses niyang bulong. “Pati rin kayo.”

Parang may dahan-dahang pumipiraso sa kanyang puso. Mahigpit niyang kinuyom ang kamao. Pagkatapos ay dumiretso siya sa kanyang kwarto. Binuksan niya ang malaking bag at nagsimulang magsiksik ng mga gamit. Halos hindi na niya iniisip kung ano ang inilalagay niya.

“Pwes! Kahit anong mangyari… hindi ako papayag na ikasal sa lalaking iyon!” nanginginig niyang sabi habang nagmamadali.

Nang mapuno ang bag, saka niya inayos ang sarili sa harap ng salamin.

“Kailangan kong magmukhang ibang tao… para walang makakilala sa akin,” bulong niya.

Maingat niyang inilagay ang make-up—mas makapal, mas matapang kung titignan. Malayo sa maamo niyang mukha.

Pagkatapos ay sinuot niya ang kulot na wig, ang revealing na damit ni Precious, ang high-heeled boots, at ang maiksing palda na naiwan nito.

Pagharap niya muli sa salamin ay halos hindi na niya makilala ang sarili. Mukha na siyang ibang babae. Isang dalagang palabas para mag-party sa gabi. Walang bakas ng takot. Walang bakas ng kahinaan.

Lumabas siya ng bahay at agad pumara ng masasakyan patungong bus terminal.

Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ang alam niya lang ay kailangan niyang makaalis sa lalong madaling panahon.

Pagkababa niya sa sasakyan, nasa tawiran na siya ng kalsada nang bigla siyang mapahinto nang makita ang pamilyar na tao sa kabilang kalsada—kung saan mismo nakaparada ang mga bus.

“Si Joaquin ba ’yon…?” bulong niya.

Hindi siya maaaring magkamali. Kilala niya ang tindig nito—ang matalim na titig, ang paraan ng pagmasid nito sa paligid na parang isang lawin na naghahanap ng biktima.

Masusing sinusuri ni Joaquin ang mga taong dumaraan. Humigpit ang pagkakahawak ni Suzy sa bag.

“Namamalikmata ka lang, Suzy…” bulong niya sa sarili. “At saka… paanong mapupunta rito si Joaquin eh—”

Naputol ang kanyang iniisip nang magtama ang kanilang mga mata.

Napako siya sa kanyang kinatatayuan. Ilang segundo na lang bago mag-red light, ngunit hindi niya alam kung itutuloy ba niya ang pagtawid.

Ngayon sigurado na siya.

Si Joaquin nga ang kanyang nakita.

Aatras ba siya? O tatawid na lang? Hindi naman siguro siya makikilala… Malalim na ang gabi. At ibang-iba na ang itsura niya kumpara sa una nilang pagkikita.

Si Joaquin kasi ang tumulong sa kanya upang kalasin si Travis sa mahigpit na pagkakayakap nito sa kanya. Ang lalaki rin ang humingi ng paumanhin sa kanya sa ginawa ng kaibigan.

Hahakbang na sana siya ngunit hindi nakatakas sa kanyang paningin ang pagsenyas ni Joaquin sa mga kalalakihang nakaitim.

Tumingin ang mga ito sa kanyang kinalalagyan.

“Ano ba, Miss?! Ilang segundo na lang magre-red light na! Gusto mo bang masagasaan?!” galit na sigaw ng isang driver.

Ngunit parang wala siyang narinig.

Nakatutok lang ang kanyang paningin sa mga lalaking nagsisimulang maglakad papalapit sa kanya.

At doon niya napagtantong nakilala siya ni Joaquin. Biglang bumusina ang mga sasakyan dahil nakaharang siya sa daan. Umandar na rin ang daloy ng trapiko.

Doon lamang siya natauhan. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Nangatal ang kanyang mga kamay. Hindi na siya nakapag-isip nang maayos at napatakbo na lamang.

“Hoy! Hoy!” sigaw ng isang boses mula sa kanyang likuran.

Nilingon niya ang mga humahabol sa kanya kaya halos madapa siya. Malutong na rin ang mga mura ng ibang driver sa kanya dahil sa pakikipaghabulan sa gitna ng trapiko.

Ani mo ay nakikipagpatintero siya kay kamatayan ngayong gabi dahil isang bangga lang ng sasakyan ay tiyak na magiging kritikal kaagad ang kanyang kondisyon sa loob ng ospital.

Humahabol ang kanyang hininga habang desperado siyang naghahanap ng matatakbuhan.

Hanggang sa may nakita siyang sasakyan.

Hindi na siya nag-isip at agad na binuksan ang pinto at pumasok. Sumubsob siya sa sahig ng backseat upang hindi siya makita ng mga humahabol sa kanya sa labas.

Ilang segundo lang ay umandar ang sasakyan.

Doon lamang siya nakahinga nang maluwag.

“Pasensya na po, kuya…” hingal niyang sabi.

“Pwede po bang makisabay?”

Nakaupo sa kabilang side ng backseat ang isang lalaki. Tahimik lamang ito. Patuloy na nagbabasa ng newspaper na parang walang taong basta na lang pumasok sa loob ng kanyang sasakyan.

Nilunok ni Suzy ang hiya.

“Pwede po bang paki-drop ako sa terminal ng mga van? Malapit lang naman po… kahit lakarin ko na lang mula roon…”

Tahimik pa rin ang lalaki.

Magsasalita sana siya muli ngunit inunahan siya nito.

“Ano ang gagawin mo doon?” matigas nitong tanong.

Nanindig ang balahibo ni Suzy.

May kakaiba sa boses na iyon.

Parang pamilyar.

Napailing siya, “Hanggang dito ba naman… iisipin mo pa rin ang baliw na ’yon…” bulong niya sa sarili.

Dahan-dahang ibinaba ng lalaki ang hawak nitong newspaper.

Nanlaki ang mga mata ni Suzy kasabay ng pag-ikot ng kanyang mundo at panlabo ng kanyang paningin.

Si Travis El Frigero!Nakaupo sa harap niya.

Kalmado ngunit mapanganib.

Ang titig nito ay mabagal at mapanuri—parang mandaragit na matiyagang naghihintay bago sunggaban ang kanyang biktima. Marahil ay dahil sa uri ng kanyang ayos ngayong gabi.

Sumabay sa nararamdaman ni Suzy ang sakit ng kanyang ulo. Bumigat ang kanyang katawan. Halos mawalan siya ng lakas.

“Binalaan na kita,” malamig na bulong ni Travis.

“Huwag na huwag mong iisipin na makakatakas ka sa akin.”

Nawalan ng ano mang emosyon ang mata ng lalaki.

“Dahil hindi ka na makakatakas pa.”

Unti-unting bumigat ang talukap ng mga mata ni Suzy.

At bago siya tuluyang mawalan ng malay—

Narinig pa niya ang huling sinabi ng lalaki.

“You’re my wife now... from the moment our fates collided,” wika ni Travis, na para bang matagal na siyang pagmamay-ari nito.