ตอนที่ 20 แต่งงาน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

และแล้ววันที่เขารอคอยก็มาถึงงานแต่งงานจัดอย่างหรูหราเพราะแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้คนโตของตระกูลมหาอำนาจของอังกฤษอันดับต้นๆ และเป็นที่จับตามองของนักข่าวและผู้คนไม่มากไม่น้อย

sds

sds

sds

sds

หญิงสาวในชุดแต่งงานขาวสะอาดรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยความสุข งานแต่งที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันและเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทั้งเพื่อน พี่น้อง ครอบครัว ต่าวอวยพรแสดงความยินดีกับเธอและสามีที่ถูกต้องตามกฏหมายเพราะเธอเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับเขาเมื่อเช้านี้

ตึก ตึก ตึก  เสียงฝีเท้าของนายตำรวจใหญ่เดินเคียงคู่มากับบุตรชายคนเดียวอย่าง เมฆา เมฆพิพัฒน์

"ยินดีด้วยนะครับคุณภาคี" ว่าที่รัฐมนตรีทรงพล เมฆพิพัฒน์ เอ่ยแสงความยินดีกับบุคคลที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จในหน้าที่การงานทุกวันนี้

'เมฆ' ใบหน้าสวยมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความวูบไหวเพราะเธอไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่แอบรักเธอมาตลอดสี่ปี

สามีหนุ่มหมาดๆ ของเธอใช้แขนแกร่งโอบเอวคอดภรรยาสาวด้วยความหึงหวงเมื่อเห็นว่าศัตรูหัวใจกำลังจ้องหน้าภรรยาของตัวเองด้วยสายตาอาวรณ์

"ยินดีด้วยนะ...เจ้าขา เราขอให้เธอมีความสุขกับคนที่เธอเลือกนะ ถ้าไม่มีความสุขอย่าลืมว่าเรายังอยู่ตรงนี้" ประโยคอาวรณ์ของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ทุกคนเงียบกริบมีเพียงเสียงแฟลตจากกล้องของนักข่าวที่ยืนรอทำข่าวอยู่ห่างๆ

"อืม ขอบใจนะ"

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปเธอจึงพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

"พูดอะไรออกมาแกรู้ตัวบ้างมั้ยไอ้ลูกคนนี้!" ทรงพลเอ่ยปรามเบาๆ เมื่อเห็นสายตาอาคาตของเจ้าบ่าว

"อย่าลืมคำพูดตัวเองนะครับ ผมจะไม่พูดซ้ำ!" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นว่าชายชราตรงหน้ากำลังเดินออกไปคุยกับบิดาของเขาเป็นการส่วนตัว

"คะ..ครับ"

เมฆาได้แต่มองผู้เป็นบิดาที่ก็เหมือนจะเกรงใจและหวาดกลัวเด็กหนุ่มรุ่นลูกตัวเองแต่ก็ต้องเก็บความสงสัยไว้ในใจ

"มีอะไรหรือคะ" ร่างเล็กเอ่ยถามสามีหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

คงไม่หึงหวงอีกหรอกนะ!!

"เปล่าค่ะ เข้าไปงานกันเถอะ" ชายหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติและอ่อนโยนก่อนจะโอบเอวเธอเดินเข้าไปในงานและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้

เพี๊ยะ!! "แกพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่าห้ะ แกรู้มั้ยว่าแกกำลังทำให้ฉันตกที่นั่งลำบาก!" ชายชราตบหน้าลูกชายเพื่อตักเตือนในสิ่งที่พูดออกไปก่อนหน้านี้

"ป๊าจะเกรงใจอะไรมันนักหนา มันทำอะไรให้ป๊าป๊าก็บอกผมสิ ผมไม่ยอมให้คนที่ผมรักไปใช้ชีวิตร่วมกันกับคนอย่างมันหรอก ป๊าดูไม่ออกหรอว่ามันร้ายกว่าที่คิด!" ชายหนุ่มตวาดลั่นเมื่อเห็นกิริยาของผู้เป็นบิดาที่เกรงใจชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างกับอะไรดี

"ก็เออน่ะสิ ที่มึงมีทุกวันนี้ก็เพราะเค้า ที่มึงได้เรียนต่อต่างประเทศมีเงินใช้ทุกวัน ก็เพราะอำนาจของเขาที่ทำให้กูมีทุกวันนี้!!"

"..."

"ป๊าว่าอะไรนะ?" ชายหนุ่มอยากฟังอีกครั้งเมื่อบิดาของตนพูกสิ่งที่ไม่เคยคิด

"อำนาจทุกอย่างที่ฉันมีและหน้าที่การงานฉันจะไม่ยอมให้มันพังเพราะลูกไม่รักดีอย่างแกเด็ดขาด!!"

".."

"คุณแคลเซียสกำลังจะดันฉันขึ้นนั่งเก้าอี้รัฐมนตรีฉันจะไม่ยอมให้ทุกอย่างที่ฉันจะได้พังเพราะความคิดไร้สาระของแกเด็ดขาด แค่ผู้หญิงคนเดียวมันคงไม่มีอำนาจต่อแกขนาดนั้นหรอก เอาเวลาไปแอบรักเมียชาวบ้านมาดูแลงานช่วยฉันไม่ดีกว่าหรอ!"

"แต่ผมรักเธอผมจะไม่ยอมให้เธอทุกข์ใจเพราะมันเด็ดขาด!!!"

เพี๊ยะ!!! "จนกว่าฉันจะรับตำแหน่งแกจะออกไปไหนก็ได้ ความรักของแกมันกำลังจะทำให้ฉันตาย!!"

สิ้นเสียงประกาศก้าวของบิดาทำให้ชายหนุ่มถึงกับน้ำตาคลอพ่อของเขาเห็นอำนาจดีกว่าลูกในไส้อย่างเขางั้นหรอ?

ร่างเล็กเอ่ยถามสามีเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปดื้อๆ "เป็นอะไรคะ หึงหรอ?" ใบหน้าสวยส่งยิ้มอ้อนๆ ให้สามี ใช่เธอพยายามง้อเขาเพราะคิดว่าเขาจะต้องหึงแน่ๆ

"เปล่าค่ะพี่แค่คิดอะไรนิดหน่อย" ชายหนุ่มลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยนเพื่อบ่งบอกว่าเขาไม่ได้โกรธหรืองอนอะไร เธอจะได้สบายใจ

"ไปหาแม่พี่เถอะ" มือหนากอบกุมมือเล็กของภรรยาสาวแน่นเพื่อจะขึ้นไปหามารดาของตนที่รออยู่ให้ห้องอีกฝั่งของโรงแรม

แกร๊ก!!

"แม่ครับ" มือหนากระชับมือหญิงคนรักเบาๆ และเดินมาหามารดาที่กำลังหลับอยู่บนเตียง

"มาแล้วหรอลูก" ใบหน้าซูบผอมของมารดาลืมตาขึ้นมาเอ่ยถามลูกชายเสียงแหบพร่า

"สวัสดีค่ะคุณแม่" สะใภ้สาวเอ่ยขึ้นสวัสดีมารดาของสามีหนุ่มของเธอด้วยความประหม่าเพราะบัดนี้คนตรงหน้าเปลี่ยนไปกว่าแต่ก่อน

"มานั่งตรงนี้สิลูก" น้ำเสียงใจดีเอ่ยขึ้นก่อนจะสวมกอดลูกสะใภ้ด้าวความใจดีรอยยิ้มประดับบนในหน้าด้วยแววตาที่หมดห่วง

"แม่ดีใจนะที่ได้หนูมาเป็นสะใภ้"

"ผมมีคนรักที่รักผมแล้วนะครับแม่ไม่ต้องคิดมากอะไรนะครับ รออุ้มหลานนะครับ" ใบหน้าหล่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเพราะรู้ดีว่ามารดาไม่ไหวแล้ว

"จ้ะลูก แม่ขอให้ลูกๆมีความสุขมากๆนะ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูก มีอะไรก็คุยกันดีๆ แม่อยากอุ้มหลานแล้วนะ" การทีที่เห็นลูกๆ มีความสุขเธอก็หมดห่วงแล้ว

"อย่าทิ้งน้องๆนะลูก แม่รักลูกๆนะ" เธอยิ้มให้กับภาพตรงหน้าด้วยความดีใจและหมดห่วง

"ครับแม่ ผมจะไม่ทิ้งน้องๆ เด็ดขาด รักแม่นะครับ" ใบหน้าหล่อปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความเศร้าไม่ต่างกับหญิงสาวที่ร้องไห้เช่นกัน

เธอรักมารดาของสามีหนุ่มไม่ต่างกับมารดาผู้ให้กำเนิด

หลังจากนั้นทั้งสองก็ปล่อยให้มารดาพักผ่อนในห้องโดยที่บิดาของเขาดูแลอยู่ไม่ห่าง

ผ่านงานแต่งงานมาได้สามวันก็มีข่าวที่ทำให้ใจเสียเพราะบิดาของเขาบอกว่ามารดาเสียแล้วหลังจากที่ทุกคนร่ำลากัน

ผู้เป็นสามีดูแลภรรยาไม่ห่างจวบจนวินาทีสุดท้ายและเขาก็ไม่คิดว่าจะสามารถรักผู้หญิงคนไหนได้อีกหรือเปล่า

"ฉันไม่ห้ามคุณหรอกนะคะถ้าหากคุณจะหาคนมาดูแลคุณหลังจากที่ฉันไม่อยู่แล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะคะ ฉันรักคุณนะ"

คำสั่งเสียสุดท้ายของภรรยาที่บอกกับเขายังคงดังกึกก้องภายในหัวทุกครั้งที่นึกถึง

*******************************

ใกล้ไปเกาะแล้วจ้า5555

ยังไม่แก้คำผิด

แงง