Masuk“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
วันนี้พี่ดีใจนะที่เดียพยายามติดต่อมาหาพี่ แต่พี่ขอไม่รับโทรศัพท์ของเดียนะ พี่ไม่อยากร้องไห้ให้เดียได้ยิน พี่อยากจะบอกว่าพี่รักเดียมาก ๆ และดีใจที่เดียกำลังจะมีชีวิตที่สวยงาม ถ้าวันนี้พี่ไม่อาจรอดกลับไปได้ อย่าโกรธไลออนนะ เพราะไลออนทำถูกทุกอย่างแล้วจริง ๆ ส่วนพี่...พี่ก็ไม่เสียใจถ้าพี่จะได้จากโลกนี
ปัง! ปัง ๆ ๆ ๆ เสียงปืนดังสนั่นรอบทิศทาง เหมือนถูกยิงรัว ๆ ๆ แบบไม่สนใจทิศทางใด ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะของไอ้ใหญ่ที่ยืนอยู่กลางห้องโถงกว้าง พร้อมกับลูกน้องที่อาวุธครบมือ “ไม่เอาน่า เลโอนาร์ดผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ควรจะขี้ขลาดตาขาวแบบนี้นะ!” มันตะโกนลั่นก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องเสียงดัง “ทำไมเราไม่ออกมาสู
ดราก้อนถอนหายใจหนัก เขาเอามือกุมศีรษะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ“เออ ๆ งั้นเดี๋ยวพวกกูพาลิเดียไปส่งที่บ้านกูก่อน แล้วจะให้ไอ้ไคเลอร์มันเฝ้าพวกผู้หญิงเอาไว้” ดราก้อนหันไปมองทางไคเลอร์ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกล“แล้วกูกับไอ้ออส จะตามไปช่วยมึงทันทีที่ส่งลิเดียเสร็จ” ดราก้อนพูดเสียงแข็ง และแววตาเป็นห่ว
“มึงฆ่ากู มึงเองก็ไม่รอดหรอก” “กูไม่ได้มาเพื่อฆ่ามึงคนเดียวหรอกนะ แต่กูมาเพื่อฆ่าล้างโคตรมึงเลยต่างหาก” ไลออนกดกระบอกปืนต่อไปที่หน้าผากของลุง ก่อนที่เลเซอร์สีแดงจะจ่อเข้าที่หัวของลูกน้องศัตรูทุกคนเช่นกัน “เซอร์ไพรส์จากกูยังไม่หมดแค่นี้นะ...อย่าเพิ่งหัวใจวายตายล่ะ” ไลออนแค่ยิงปืนขู่ลงพื้นนัดเดียว


![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




