บทที่ 6

“คงจะเป็น...เทวดาประจำตัวเธอละมั้ง” ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาตอบกลับเธอใกล้ ๆ เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนระอุ

ลิเดียหลบสายตาที่ดุดันคู่นั้นทันที เธอรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นเทาไปหมด แม้จะหายใจหรือกลืนน้ำลายเธอยังไม่กล้าจะทำเลยด้วยซ้ำในตอนนี้ ลิเดียเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าคนตรงหน้ามาดีหรือร้ายกันแน่

“ถ้าฉันมาช้าไปอีกนิด เธอคงได้เจอหน้าพ่อแม่เธอแล้วแน่ ๆ” ร่างสูงยกเท้าเขี่ยร่างไร้วิญญาณของคนที่พยายามจะฆ่าเธอ ไล่ร่างพวกมันกลิ้งตกลงบันไดไปทีละขั้น เสียงกระแทกของร่างไร้วิญญาณดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกชั้น

“ฮะอื้อ!” ลิเดียยกมือปิดปากแน่น พยายามหันหน้าหนีไม่กล้ามองภาพอันน่ากลัวตรงหน้า ขาของเธอสั่นและก้าวไม่ออกเลย และเมื่อเธอตั้งสติได้เธอก็เหลือบไปทางลูกน้องคนสนิทของพี่ชายทันที

ดินไม่ได้ถูกยิง แต่เขานอนหมดสติอยู่กับพื้นเพราะเสียเลือดไปมาก จากบาดแผลที่บริเวณขานั้น

“พะ...พี่ดิน” ลิเดียพยายามจะเดินตรงเข้าไปเรียกเขา แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้มตัวลงไป หญิงสาวก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาฉับพลัน ทุกอย่างมันพร่ามัวไปหมด จนเธอต้องรีบคว้าราวบันไดเอาไว้

“คนที่อ่อนปวกเปียกอย่างเธอ...ไม่น่าหนีรอดมาถึงที่นี่ได้เลยนะ” ร่างสูงใช้สายตามองดูเธอแบบหัวจรดเท้าก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“คุณเอง...ก็ต้องการจะฆ่าฉันเหมือนกันใช่ไหม?” ลิเดียเอ่ยถามเขาด้วยเสียงสั่นทั้งน้ำตา

“แล้วเธอ...อยากให้ฉันยิงตรงไหนล่ะ?” ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินตรงเข้ามาดันคนตัวเล็กชนเข้ากับฝาผนังอย่างเต็มแรง

แกร๊ก!! กระบอกปืนสีดำสนิทกดจ่อลงที่ตรงอกด้านซ้ายของเธอ ขณะที่หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ขาของเธออ่อนแรงจนทรงตัวไม่อยู่

“ฟิ้ว...ฟิ้ว...ฟิ้ว” ริมฝีปากเรียวผิวปากเบา ๆ กระซิบเข้าที่ข้างแก้มของหญิงสาว

“...เฮ่อ” ลิเดียข่มตายืนตัวสั่นเทา เธอรู้สึกปวดหัวมาก ๆ และกดดันมากจนรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะวูบดับสนิทไปอีกครั้ง

ฟุ่บ!! หญิงสาวทิ้งตัวลงซบแผ่นอกของคนตรงหน้าไปอย่างไม่รู้ตัว

“เธอนี่มัน...ภาระฉิบหายเลย!” ร่างสูงส่ายหน้ามองหญิงสาวที่ซบอยู่คาอกด้วยท่าทีไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

ไม่นานก็มีกลุ่มชายชุดดำอีกสามถึงสี่คนเดินเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกไม่น้อย เพราะมีซากศพของกลุ่มชายชุดดำอีกพวกหนึ่ง นอนตายเกลื่อนอยู่ที่พื้น

“พวกผมขอโทษที่มาช้าครับนาย!” ทั้งสี่คนรีบโค้งคำนับอย่างลนลานทันทีที่เห็นหน้าของเขา

“ช่างเถอะ จริง ๆ งานนี้มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเลโอนาร์ดมากเท่าไหร่” เขายักไหล่ตอบกลับอย่างไม่ได้ใส่ใจ

“เดี๋ยวมึงสองคน...จัดการเก็บซากศพนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้เรื่องมันบานปลาย กูขี้เกียจต้องเอาเงินยัดให้ใครอีก”

“ส่วนมึงอีกสองคน ลากไอ้เวรนี้ เอาตัวมันกลับไปรักษาต่อที่คฤหาสน์” เขาสั่งการลูกน้องไปด้วยเสียงแข็งกร้าว

“ครับนาย!” ทุกคนรีบทำตามคำสั่งของเขาทันที

หลังจากเขาสั่งการเสร็จก็กระชับอ้อมแขนอุ้มคนตัวเล็กและพาเดินผ่านร่างไร้วิญาณของชายชุดดำเหล่านั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ออกจากที่นี่ในทันที

ณ คฤหาสน์เลโอนาร์ด

เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ ริมทะเลฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฮ่องกง คฤหาสน์นี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานระหว่างศิลปะตะวันตกและจีนโบราณ

แวดล้อมด้วยสวนสวยและต้นไม้น้อยใหญ่ รายล้อมด้วยกำแพงสูง คฤหาสน์ทั้งหมดถูกออกแบบให้สะท้อนถึงอำนาจและอิทธิพลของตระกูลเลโอนาร์ด

ห้องแต่ละห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สุดหรู โคมไฟระยิบระยับ พรมทอมือจากต่างประเทศ พร้อมทิวทัศน์ที่ไกลสุดลูกหูลูกตา กับอาณาจักรของตระกูลเก่าแก่ที่รวยเป็นหมื่น ๆ ล้านนี้

ลิเดียค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางเตียงผ้าไหมนุ่มสบาย เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง

“สวรรค์เหรอ?” เธอยกมือลูบเบา ๆ ที่เนินอกด้านซ้ายของตัวเอง แต่เธอก็พบว่าเสียงหัวใจมันยังคงเต้นอยู่นั่นหมายความว่าเธอยังไม่ได้ตายและที่นี่ก็คงจะไม่ใช่สรวงสวรรค์ใด ๆ

“ที่นี่ที่ไหนกันนะ” เธอพึมพำเบา ๆ สายตาสอดส่ายไปรอบห้อง แสงสว่างจากหน้าต่างข้างเตียงสะท้อนวิวทะเลกว้างใหญ่ แน่นอนว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ และดูจากวิวข้างนอกนั้น แน่นอนที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทยอีกด้วย

ลิเดียค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เธอรู้สึกตัวได้ว่าทุกอย่างในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นเพียงฝันร้าย มันคือเรื่องจริงทั้งหมด การหนีเอาชีวิตรอด จากการถูกไล่ล่าที่โหดเหี้ยมนั้น

“ฮ่องกง” เมื่อนั่งคิดอยู่นานจนพอได้สติขึ้นมาบ้าง เธอก็จำได้ว่าเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมายังเกาะฮ่องกง ก่อนจะถูกไล่ล่าตามเอาชีวิต และมีชายลึกลับคนหนึ่งที่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้

ลิเดียค่อย ๆ กวาดสายตามองไปยังห้องพักที่เธออยู่ หญิงสาวพยายามตั้งสติพลางสูดลมหายใจลึก ๆ และพยายามรวบรวมสติว่าเธอควรจะทำยังไงต่อดีในตอนนี้

เธอค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง แม้จะยังเจ็บระบมไปทั้งตัวก็ตาม คนตัวเล็กประคับประคองร่างกายที่บอบช้ำเดินตรงไปยังประตูบานใหญ่นั้น และค่อย ๆ เปิดมันออกอย่างช้า ๆ

‘พี่ดิน…เขาต้องไม่เป็นไร’ ลิเดียคิดในใจเพราะตอนนี้เธอมีแค่ดินคนเดียวจริง ๆ ที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน

เธอมองดูโถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยพรมแดงหรูหราและโคมไฟระยิบระยับตามทางเดิน ทุกอย่างเงียบสงัด ราวกับไม่มีใครอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้

ลิเดียเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้จุดหมาย แต่ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวัง พื้นที่ในคฤหาสน์มันกว้างมาก ๆ และก็มีหลายห้องจนเธอไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะตามหาพี่ดินได้จากไหนและ...

สายตาของเธอก็ดันสอดส่องเข้าไปยังประตูบานหนึ่งที่แง้ม ๆ เอาไว้ อย่างปิดไม่สนิทดีนัก

“ซี้ด...อ๊า...อะ” เสียงครางกระเส่านั้นทำให้เธอชะงักฝีเท้าในทันที

“อ๋า...เชี้ยแม่ง...โอ่ว ๆ” เสียงทุ้มต่ำของอีกคนดังตอบโต้กลับ แต่เสียงคล้ายจะเป็นผู้ชายคนละคนกับตอนแรก

สวบ ตับ ตับ ๆ ๆ

“อ็อก ๆ อื้อ...อื้อ ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว” เสียงของหญิงสาวดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ ๆ สิ่งที่เห็นทำเอาลิเดียก้าวขาไม่ออกเพราะเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนแผ่อยู่กลางเตียงมีชายอีกสองคนกำลังร่วมมีอะไรกับเธออย่างดุเดือด

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง ลิเดียสะดุ้งหันกลับไป และพบกับชายหนุ่มร่างสูงคนเดิมแต่ในตอนนี้เขาอยู่ในชุดคลุมสีดำตัดด้วยรอยปักเย็บรูปสิงโตทอง ซึ่งในวินาทีที่เจอหน้า ลิเดียก็จำแววตาที่ดุดันของเขาได้ในทันที

“คะ...คุณ?” เธอหน้าเสียไปทันที

“ใครอนุญาตให้เธอออกมาเดินเพ่นพ่านไม่ทราบ?” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของเขาดังขึ้นพร้อมแววตาดุ ๆ ที่จ้องมองมาที่เธอทำเอาคนตัวเล็กรีบก้าวถอยหลังไปทันที