วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 13 เล่นเกม [50%]

Rome Game #13

เล่นเกม

ณ โรมแรมหรูระดับห้าดาว

“ที่นี่เป็นโรงแรมที่ใช้พื้นที่ของพ่อพี่เอง พ่อพี่เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์น่ะ” พี่โฬมหันมาระบายยิ้มให้ จากนั้นเขาก็เดินนำฉันเข้าไปในเครือโรงแรมที่ใช้พื้นที่ดินของท่านรณกร ร่ำรวยขนาดนี้แบบว่าคงไม่ได้เดือดร้อนเรื่องหนี้ที่พ่อฉันติดอยู่ใช่ไหมล่ะ เพียงเพราะมันนานเกือบสามปีเทียบเท่าตอนที่พ่อตายจากไปก็นานมากโข

เราสองคนขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนดาดฟ้าของโรงแรมเป็นร้านอาหารแบบกึ่งเปิด บรรยากาศวิวทิวทัศน์ของตัวเมืองและสายลมที่พัดผ่านจนกระโปรงชุดเดรสที่ฉันสวมปลิวไสวไม่เว้นแม้แต่เส้นผม ที่นี่สวยมากๆ แถมมีลูกค้าประจำเกือบแทบจะทุกโต๊ะ พนักงานเดินผายมือนำเราสองคนไปยังโต๊ะอาหารที่ตอนนี้ท่านทั้งสองกำลังนั่งคอยอยู่

“หิวไหมลูก แม่สั่งอาหารเผื่อหนูเยอะเลยนะ”

“ขอบคุณนะคะคุณหญิง... ไม่สิ คุณแม่” ยกมือไหว้ขอบคุณท่านที่นั่งตรงข้ามฉันและมีท่านรณกรนั่งเคียงข้าง จิบไวน์แดงที่พนักงานรินลงแก้วให้

“หลังจากนี้ถ้าพี่ลาภิศ ทำไม่ดีกับหนู มาบอกแม่นะ แม่จะจัดการให้”

“อะไรกันครับ แม่คิดว่าผมจะทำอะไรน้อง” พี่โฬมบ่นขึ้นพลางจิบไวน์ราวกับไม่พอใจ

“เราน่ะไว้ใจได้เหรอ แม่รู้ไงว่านิสัยของเรามันเป็นยังไง”

“ผมเป็นยังไง”

“เจ้าชู้ หว่านเสน่ห์ไปเรื่อยและเฟรนลี่ยิ่งกว่าพี่รชต” บ้านของพี่โฬมพูดจาได้น่ารักกันมากๆ เลยนะ หมายถึงคุณแม่น่ะที่ท่านจะเน้นเรียกชื่อจริงลูกๆ มากกว่าชื่อเล่น “เรามีคู่หมั้นแล้วนะลาภิศ อย่าทำให้น้องต้องเสียใจ”

“ผมรู้แล้ว แม่ไม่ต้องย้ำหรอกครับ”

“เพลาๆ เรื่องผู้หญิงบ้าง อย่าติดเล่นให้มาก” คุณแม่ชี้หน้าพี่โฬมที่กลอกตาขึ้นบนและเอานิ้วชี้เขี่ยหูตัวเอง “ให้เกียรติน้องด้วย น้องฝากชีวิตไว้กับเราแล้ว ต้องดูแลน้องให้ดี”

“รู้แล้วครับ” สายตาคมตวัดมองฉันพลางยกยิ้มมุมปาก “ผมดูแลน้องเอง”

“งั้นก็หนูนินิวมีอะไรก็บอกลาภิศได้เลยนะ” ท่านรณกรพูดขึ้นมาบ้างพลางระบายยิ้มอ่อนโยนมา “หมายถึงว่าขาดเหลืออะไรก็ขอพี่เขา พี่เขารวยน่ะ”

“หึ” พี่โฬมหัวเราะในลำคอและหยิบไวน์เทลงแก้วเป็นครั้งที่สอง “ใช่ผมรวย”

“หนูขอเงินพี่โฬมได้เหรอคะ”

“ได้สิจ้ะ ขอไปเถอะ ถลุงเยอะๆ แม่อนุญาต”

“นี่คือรุมผมกันหมดเลยใช่ไหมเนี่ย”

“ใช่” คุณแม่กระแทกเสียงใส่ “แม่รู้ไงว่าเงินที่เรามีน่ะได้มาจากอะไร”

“ไม่พูดเรื่องนี้ดิแม่” ราวกับพี่โฬมรู้ว่าคุณแม่กำลังจะบอกเป็นนัยๆ ว่าที่พี่โฬมมีเงินและรวยได้จากอะไร ถ้าไม่ใช่การเล่นพนันที่เขาชื่นชอบนักหนา “น้องไม่อยากฟังหรอก”

“เอาเถอะๆ พักเรื่องนี้แล้วมากินข้าวกันดีกว่า พ่อหิวแล้ว”

“เอ่อท่านคะ” ฉันเกริ่นขึ้นมาแลดูท่านรณกรมองหน้าฉันพลางขมวดคิ้ว “คุณพ่อ”

“มีอะไร”

“ถ้าหากทานอาหารกันเสร็จแล้ว หนูขอคุยกับคุณพ่อสักเดี๋ยวจะได้ไหมคะ?”

ฉันรู้ว่าคุณพ่อรณกรเองก็เข้าใจถึงเรื่องที่ฉันอยากจะคุยกับท่าน จึงพยักหน้ารับเป็นอันว่าตกลง ฉันพ่นลมออกจากทางริมฝีปากขณะที่สายลมพัดผ่านเส้นผมสีดำของฉันปลิวไสวไปด้านหลัง มองพนักงานนำจานอาหารที่คุณแม่สั่งมาเสิร์ฟ แต่ละอย่างคือน่ากินทั้งนั้นเลย ฉันไม่ได้แตะอาหารดีๆ แบบนี้มานานแค่ไหนนะ เพราะเงินที่มีก็ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด ส่วนแม่ก็เอาเงินไปบำเรอผัวใหม่กับลูกใหม่

“นินิว”

“คะคุณแม่”

“หนูห้ามไปยอมพี่ลาภิศนะ” มือที่กำลังจะตักอาหารบนโต๊ะเป็นอาหารไทยทั้งหมดเป็นอันหยุดชะงัก “ผู้ชายแบบพี่ลาภิศน่ะทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต”

“อะไรของแม่เนี่ย ผมทำอะไรผิด” พี่โฬมถึงกับงุนงงไม่ต่างจากฉัน

“ทำอะไรน้อง”

“ผมเปล่า”

“แน่ใจ” คำถามของคุณแม่ทำให้พี่โฬมขมวดคิ้วและมองหน้าฉันราวกับนึกคิดอะไรบางอย่างออก “อย่าให้แม่เห็น”

“หมายถึงผมทำในร่มผ้าได้ใช่ไหม?”

“ลาภิศ!” เดี๋ยวนะ ทั้งสองคนพูดเรื่องอะไรกันฉันไม่เข้าใจเอาเสียเลย “น่าเกลียด”

“น้องตัวหอม ผมเลยอดใจไม่ไหว”

“พะ พี่โฬม” ดวงตาของฉันเบิกกว้าง เพราะเขาพูดจาได้น่าเกลียดจนฉันมองหน้าท่านทั้งสองด้วยความรู้สึกเขินอาย ฟาดมือลงบนแขนล่ำๆ ของเขา

“น้องต้องเต็มใจนะลาภิศ”

“ผมรู้ น้องบอกผมแล้ว จะไม่ทำอีก สาบานให้ผมร่วงหมดหัว” พี่โฬมชูนิ้วขึ้นมาทั้งหมดสามนิ้วเป็นคำสาบาน

“อย่าใจอ่อนกับพี่เขานะลูก” คุณแม่หันมาย้ำกับฉันอีกครั้ง จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับและยังคงไม่เข้าใจว่าสองแม่ลูกเขาคุยเรื่องอะไรกัน “ถ้ายังไม่หยุดเจ้าชู้ ก็อย่าเล่นกับความรู้สึกของน้องนะ ไม่งั้นโดนดีแน่”

“แม่รักนินิวมากกว่าผมอีกเหรอ”

“ใช่” คำตอบของท่านทำให้ฉันถึงกับผุดยิ้มขึ้นมาเสียดื้อๆ “หนูนินิวสวย น่ารักและแม่อยากมีลูกสาวมานานแล้ว”

“พอดีว่านินิวเป็นคู่หมั้นผม ต้องเป็นลูกสะใภ้แม่ ถูกปะไม่ใช่ลูกสาวสักหน่อย”

“รู้เยอะ”

ครอบครัวที่สุขสันต์ เป็นแบบนี้เองเหรอ? ฉันเองก็เคยได้สัมผัสกับมันตอนที่ตัวเองยังเด็ก กระทั่งทุกอย่างแปรเปลี่ยนไปเมื่อแม่เล่นชู้ พ่อที่เคยแสนดีทำงานอย่างหนักเพื่อดูแลครอบครัวก็หันหลังให้กับฉัน พร่ำบอกว่ารักฉันแบบนั้นแบบนี้ สุดท้ายพ่อกลายเป็นคนติดการพนันจนมีหนี้สินท่วมหัว แม่เล่นชู้จนพาเข้ามาในบ้านพร้อมกับลูกติดชู้

พ่อเลือกปลิดชีวิตของตัวเองและทอดทิ้งฉันให้ตกระกำลำบาก ไร้ที่พึ่งพิง ไร้ความรักและไร้ความห่วงใยจากคนรอบข้าง แม้ว่าจะเจอกับคนรอบข้างที่แสนดีแค่ไหน ฉันก็แค่ต้องการใครสักคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ให้เขาเป็นเซฟโซนของฉัน ต่อให้เราจะไม่คุยอะไรกันเลย ต่างคนต่างอยู่ในมุมของตัวเองหรือทำอะไรเงียบๆ กัน ก็ขอแค่ให้รู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้ มันก็อุ่นใจที่สุดแล้ว

ฉันเจอเซฟโซนนั้นแล้วล่ะ... แม้จะรู้ว่าเป็นเซฟโซนให้ฉันเพียงแค่ครึ่งปี ก็ขอให้ได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้ไปก่อนได้ไหม ไม่อยากรู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ฉันอยากเติบโตไปพร้อมๆ กับเขา ถึงจะรู้ว่าเขาคงไม่ได้อยากเติบโตไปพร้อมกับฉัน ความสัมพันธ์ของเรามันจะเป็นแบบไหน ฉันไม่รู้เลย หากแต่ว่าถ้าเป็นสิ่งที่ตัวเองต้องการน่ะเหรอ ฉันรู้อยู่เต็มอก

แค่พี่โฬม แค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย ที่ฉันจะไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไป ฉันไม่อยากถูกแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปเหมือนแต่ก่อน เขาทำให้ฉันไว้ใจและเชื่อใจ ทำให้ฉันยืนหยัด ไม่หนีปัญหาเหมือนที่ผ่านๆ มา

และเพราะพี่โฬมมีครอบครัวที่ดี สนับสนุนเขาในทุกๆ ทาง เขาถึงได้มีความอบอุ่นเสมอสินะ ทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา ได้สัมผัสร่างกายของเขาฉันเหมือนได้รับรู้ถึงความอบอุ่นจากตัวเขาแบบไม่ต้องคิดอะไรเยอะเลย ครอบครัวที่ดีมีชัยไปกว่าครึ่ง พี่โฬมถึงไม่รู้สึกขาดอะไรและมีแค่ฉันที่ขาดหาย ส่วนเขาเข้ามาเติมเต็มฉันอย่างไม่น่าเชื่อ

“หนูเป็นอะไรหรือเปล่า อาหารไม่ถูกปากเหรอ” เพราะเห็นว่าฉันเงียบพี่โฬมจึงเรียกสติ ฉันส่ายหน้าไปมาพลางส่งยิ้มให้กับเขา

“เปล่าค่ะ หนูแค่คิดอะไรนิดหน่อย”

“ไม่เห็นต้องคิดอะไรเลย ปล่อยสบายๆ บ้าง สมองจะได้ไม่ต้องมีพื้นที่ให้คิดเรื่องเครียดๆ” พี่โฬมเอานิ้วจิ้มขมับของตัวเองและนี่คือตัวอย่างของคนที่อยู่ในครอบครัวที่ดี ต่างจากฉันลิบลับเลยล่ะที่มีแต่ความหม่นหมองเจือปนแต่ความเศร้าโศก พี่โฬมเป็นเหมือนแสงสว่างและความสดใสให้กับฉัน ถ้าหากจะต้องเลือกฉันขอเลือกผู้ชายที่เป็นแสงสว่างมากกว่าเป็นความมืดมิดให้กับฉัน ชีวิตของฉันมืดมนมานานมันถึงเวลาที่จะก้าวออกมารับแสงสว่างแล้วล่ะ

“ค่ะ”

“ดีมาก คู่หมั้นคนสวยของพี่” เอ่ยปากชมฉันไม่ขาดปาก พี่โฬมก็หันกลับไปทานอาหารต่อ โดยมีสายตาของคุณพ่อกับคุณแม่ที่มองมาราวกับมีความสุขที่เห็นฉันไม่มีความหม่นหมองอยู่บนหน้าอีก

“โชคดีนะที่พี่รชตปฏิเสธหมั้นกับหนู ไม่งั้นแม่อาจจะได้เห็นการเปลี่ยนตัวคู่หมั้นเกิดขึ้น”

“พี่รักไม่ชอบถูกบังคับนี่นา ผมรู้นิสัยพี่ชายตัวเองดี”

“เราชอบ”

“ผมขัดพ่อได้เหรอ” พี่โฬมจิบไวน์อย่างต่อเนื่องเหมือนดื่มน้ำเปล่า “หรือถ้าหากเห็นว่าเป็นนินิว ผมก็ไม่ปล่อยให้น้องหมั้นกับพี่รักหรอก”

“วันนี้ทำท่าจะไปหมั้นกับพี่สาวหนูนินิว”

“ไม่อยู่ในหัวผมเลย” คุณแม่เลิกคิ้วขึ้นกับการกระทำของพี่โฬม ฉันเองก็สงสัยเหมือนกัน “แค่หมั่นไส้เฉยๆ อะ”

“ลาภิศ”

“ก็ไม่จริงเหรอครับ พอรู้ว่านิวต้องหมั้นกับพ่อ ไม่เห็นจะมีปัญหาเรื่องเปลี่ยนตัวคู่หมั้นพอเห็นว่านิวจะหมั้นกับผม ก็รีบเปลี่ยน เหอะ น่าสมเพช” เห็นด้วยกับพี่โฬมนั่นแหละ แม่และเดือนน่าสมเพชพอๆ กัน “แม่ประสาอะไร ไม่เคยจะเข้าข้างลูกตัวเอง ผมอยากจะ...”

“ลาภิศ” คุณแม่ส่ายหน้าไปมาเพื่อให้พี่โฬมหยุดพูดต่อว่าแม่ฉัน เอาเข้าจริง มันไม่มีอะไรจะต้องปฏิเสธ เนื่องจากมันคือเรื่องจริงทั้งหมด ฉันไม่สนหรอกนะถ้าพี่โฬมจะพูดจากับแม่ยังไง เพราะแม่ฉันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นี่นา “เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ วันนี้เป็นวันดีนะ”

[50%]

*---------------------------------------------------*