วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 4 เจอกันบ่อยขึ้น [50%]

Rome Game #4

เจอกันบ่อยขึ้น

พอจะเข้าใจอะไรได้หลายอย่างเลยนะ ที่พี่โฬมลงพนันไปสองแสนมันก็เพราะว่าเพื่อนของเขาลงแข่ง แถมยังชนะแบบไม่เห็นฝุ่นด้วยซ้ำ พี่เจคกับฉันยืนมองหน้ากันท่ามกลางเสียงเชียร์ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจและหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันนะว่าทำไมถึงมองพี่เจคแล้วใจเต้นโครมคราม ก็ตั้งแต่เขามาช่วยฉันวันนั้นจากการกระทำเลวๆ ของพี่อัฐ ความรู้สึกมันก็...

“หนูจะกลับเลยหรือเปล่า”

“คะ! เอ่อ กลับเลยก็ได้ค่ะ” พี่โฬมวางมือลงบนบ่า ขณะที่ฉันเสมองผู้หญิงที่พี่โฬมคุยด้วย “พี่โฬมคุยกับเธออยู่”

“ไม่เป็นไร เพราะพี่นัดกับเธอที่ผับ LC” พอเขาบอกแบบนี้ก็ถึงบางอ้อ จึงเดินตามหลังพี่โฬมออกจากสนามแข่งเหมือนเด็กน้อยเดินตามหลังผู้ใหญ่แล้วหมาไม่กัด เพราะตลอดทางเดินคือมีสายตาของผู้ชายมองฉันแบบร้องว้าวกันหมด ฉันรู้ตัวเองดีว่าสวยจนใครก็ตามที่มองก็พากันหลงใหล ไม่คิดว่าจะถูกมองจนแอบรู้สึกอึดอัดเท่านี้มาก่อน

เวลา 22.55 น.

รถของพี่โฬมถูกสั่งให้จอดหน้าปากซอยทางเข้าบ้าน อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวถูกกลืนหายไปกับการดูแข่งขันรถ มันกลับมาอีกครั้งขณะที่ฉันลอบมองซอยทางเข้าบ้าน ป่านนี้ขอให้พวกเขาหลับกันไปให้หมดเถอะ ฉันถอนหายใจพลางหลุบสายตามองนิ้วมือที่จิกเข้าหากันไปมาเรื่องราววันนี้ทำให้ฉันหม่นหมองจนนึกไปถึงเรื่องราวเดิมๆ จนยกมือเสยเส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงไม่ได้มัดรวบให้เรียบร้อย ขนาดที่ว่าผมที่มัดเป็นก้อนยังหลุดลุ่ยโดยที่ฉันไม่ได้แคร์มัน ก็ยังมีคนมองสภาพฉันว่าสวยได้อยู่อีกนะ

“แน่ใจนะว่าจะไม่ให้พี่ไปส่งที่หน้าบ้าน”

“หนูแน่ใจค่ะ” หันไปสบตากับพี่โฬมที่มือขวาวางบนพวงมาลัยรถ มือซ้ายวางบนเบาะที่ฉันนั่งและมองตรงไปยังซอยทางเข้าบ้านที่ค่อนข้างมืดและมีไฟตามเสาไฟแบ่งกันเป็นช่วงๆ ให้ความสว่าง

“จะไม่เดินหลงแน่นะ”

“หนูโตแล้ว หนูจะหลงได้ไง” ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่โฬมต้องถามฉันแบบนี้ด้วย “ขอบคุณนะคะที่พาหนูไปดูแข่งรถ”

“...”

“มันสนุกมากเลยค่ะ” ใช่ สนุกจนลืมเรื่องที่คิดไปเสียจนหมดและก็วนกลับมาคิดใหม่ ช่างเถอะ กินยานอนหลับก็คงจะดีกว่าข่มตานอนไม่หลับทั้งคืน “เปิดโลกให้หนูมาก”

เขากวาดสายตามองหน้าฉันนิ่งๆ ไม่พูดและไม่มีคำตอบอะไรออกมาจากริมฝีปากแดงคล้ำ พอเห็นปากพี่โฬมก็... บ้าจริงนินิว! ไปจูบพี่เขาแบบนั้นได้ไงกัน เธอมันบ้าที่สุดเลย จิตใจไม่อยู่กับตัวถึงขนาดไปกระชากคอเขามาจูบตัวเองเนี่ยนะ ฉันน่ะคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ

“หนูไปก่อนนะคะ”

พูดจบก็ค้อมศีรษะให้เขาหนึ่งที เปิดประตูรถและถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เดินไปตามทางเพื่อกลับบ้านที่ไม่ใช่บ้านแห่งความสุขสำหรับฉันอีกต่อไป เดินเตะก้อนหินเล่นกระทั่งต้องเลี้ยวซ้ายทางโค้งเดินผ่านบ้านประมาณสามสี่หลังก็จะถึงบ้านของฉัน ไม่รู้อะไรดลใจให้หันกลับไปมองหน้าปากซอยถึงได้เห็นว่ารถของพี่โฬมยังคงจอดอยู่ ไม่ได้ขยับไปไหนด้วยซ้ำ จนฉันขมวดคิ้วจะเดินไปหาก็เดินมาไกลพอควรแล้ว

ยืนมองว่ารถพี่โฬมจะไปตอนไหนประมาณสามนาทีก็ไม่มีวี่แวว จนฉันไม่สามารถยืนมองได้นานเพราะนานาจิตตัง ยุงตอดขาจนคันไปหมด ฉันก็เลยหันหน้ากลับมาเดินมาหยุดที่หน้าบ้าน ตอนนี้บ้านปิดสนิทคงจะหลับนอนกันหมดแล้วล่ะมั้ง ฉันเดินเข้าประตูเล็กและเลือกเข้าประตูหลังครัวแทน รีบขึ้นบันไดไขกุญแจห้องปิดล็อกและมองรูปภาพของพ่อกับฉันที่กรอบรูปแตกละเอียด จึงหยิบรูปถ่ายขึ้นมามองเด็กหญิงตัวอ้วนท้วม ใบหน้าฉีกยิ้มอย่างสดใส

ตอนนี้เหรอ... แค่รอยยิ้มจากตอนเด็ก มันยังไม่เกิดขึ้นกับฉันเลย ดังนั้นภาพมันก็แค่ความทรงจำ ปัจจุบันต่างหากที่คือเรื่องจริง เปิดลิ้นชักโต๊ะกระจกยัดรูปนั้นเก็บไว้ในซอกลึกไม่อยากเห็นหน้าพ่อ ไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น กระทั่งเสมองตัวเองผ่านกระจก ฉันสวยจริงๆ นั่นแหละ ข้อนี้ไม่คิดจะเถียงและมีใบหน้าเหมือนกับพ่อจนแม่รังเกียจจนเฉดหัวออกจากบ้าน

ส่งต่อฉันให้กับท่านรณกรเจ้าหนี้ของพ่อ เพื่อให้ไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บของเขา หวังแค่ว่าท่านจะเห็นใจเด็กน้อยตาดำๆ คนนี้และไม่รับข้อเสนอที่แม่ยื่นให้ ฉันยังคงเชื่อมั่นว่าท่านรณกรเป็นผู้ใหญ่ใจดี คงไม่อยากทำร้ายเด็กสาวอย่างฉันได้ลงคอใช่ไหม ถ้าหากเขาปฏิเสธฉันจะรีบหางานทำและเอาเงินมาชดใช้หนี้ของพ่อเอง ขอให้คำภาวนาของฉันมันสำฤทธิ์พลด้วยเถอะ

“เอ๊ะ?”

มือที่ล้วงลงกระเป๋าเสื้อช้อปหยิบของอะไรบางอย่างขึ้นมาดู เป็นธนบัตรสีแดงจำนวนแปดร้อยบาท เงินของพี่โฬมตอนที่ให้ฉันไปจ่ายค่ายานี่นา แล้วประเด็นก็คือฉันลืมถุงยาเอาไว้กับเขาซะด้วย เฮ้อ พรุ่งนี้คงต้องเอาไปคืนเขาที่คณะแล้วสินะ เอาเงินก้อนนั้นยัดใส่กระเป๋าสะพาย ตรงเข้ามาอาบน้ำเพื่อให้น้ำเย็นๆ ช่วยชะล้างความรู้สึกที่อึดอัดนี้ให้ออกไป

ฉันสวมชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสีดำสายเดี่ยวออกมานอนคว่ำบนเตียง หยิบมือถือขึ้นมาคุยแชทกับกลุ่มเพื่อนที่ดูเหมือนจะแชทหาฉันรัวๆ โดยเฉพาะเสือ พอได้รับคำตอบว่าฉันเผลอหลับก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เรื่องนี้จะบอกให้เพื่อนรู้ไม่ได้เด็ดขาดเลย ไม่อย่างนั้นปัญหามันจะยิ่งขยายกว้างกว่าเดิม

โน้มตัวไปหยิบยานอนหลับและยาอีกหนึ่งตัวที่ต้องกินมันมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ตบยาเข้าปากตามด้วยการดื่มน้ำ ฉันก็ทิ้งศีรษะลงนอนสายตาทอดมองไปยังบานหน้าต่างที่ผ้าม่านถูกเปิดแง้มเอาไว้ นิ้วมือของฉันยกขึ้นแตะกลีบปากตัวเอง เมื่อนึกไปถึงตอนที่ได้สัมผัสกับริมฝีปากแดงคล้ำร้อนระอุของพี่โฬม

ทำไมกันนะนินิว... รสสัมผัสจากปากของพี่โฬม ถึงไม่จางหายไปเสียที ไม่เว้นแม้แต่สายตาของพี่เจคที่มองฉันตอนอยู่สนามแข่งด้วยเช่นกัน ไม่ๆ นินิว ห้ามนึกไปถึงนะ นึกถึงพี่เจคได้แต่อย่านึกถึงปากของพี่โฬม ห้ามนึกถึงจูบกับพี่โฬมนะ!

คณะวิศวกรรมศาสตร์

เพราะมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมง ฉันก็เลยมามหาลัยแต่เช้าตรู่เพราะไม่ต้องการเจอหน้าของใครในบ้านทั้งนั้น กว่าจะมาถึงมหาลัยก็ปาเข้าไปเกือบเก้าโมงกว่าแล้ว พอเดินเข้ามาถึงคณะสายตาก็ทอดมองไปยังโต๊ะหินอ่อนประจำที่พี่โฬมกับเพื่อนชอบนั่ง จึงเห็นว่าเขานั่งอยู่พร้อมสูบบุหรี่และดูหน้าจอมือถือไปด้วย ข้างกายกันมีร่างสูงนอนตัวยาวโดยไม่คิดจะใส่ใจว่าใครจะไปหรือใครจะมา พี่โฬมเหมือนรู้ว่ามีคนมาเขาก็ผละใบหน้าหันมามองฉันขณะสูบเอานิโคตินเข้าปอดอึกใหญ่

กลิ่นเย็นๆ นี่มัน... มาจากบุหรี่ที่พี่โฬมสูบอย่างนั้นเหรอ กลิ่นหอมเย็นๆ ค่อนข้างแรงถึงขนาดติดบนตัวเขาเลยนะ

“เมื่อคืนหนูลืมคืนเงินพี่โฬม” ยื่นเงินจำนวนแปดร้อยให้เขา

“หนูเก็บไว้เถอะ พี่ให้แล้วไม่รับคืน”

“ค่ารักษาเมื่อคืนมันเยอะนะคะ”

“ไม่เป็นไร พี่เฉี่ยวหนูจนเป็นแผล...” พี่โฬมหยุดพูดเขาก็เสมองมาที่หน้าแข้งฉัน จากนั้นก็เอื้อมมือกำลังจะถลกกระโปรงฉันขึ้น

หมับ

“ยะ อย่าถลกนะคะ!” ตวาดใส่เขาพลางมองซ้ายมองขวา จับมือหนาเอาไว้ก่อนจะได้มาจับกระโปรง “น่าเกลียด”

“ทำไมไม่ทำแผล” จะบอกว่าเมื่อคืนลืมถุงยาเอาไว้ในรถเขาไง จะให้ทำแผลได้ไง ขี้เกียจเจอหน้าใครในบ้านก็เลยรีบออกมาโดยไม่ได้ดูว่าตัวเองปล่อยให้แผลมันรับเชื้อโรคแบบเต็มๆ “รอตรงนี้ พี่ไปเอาถุงยาที่รถก่อน”

“แต่ว่า...” กำลังจะร้องห้ามพี่โฬมเขาก็เอากรองบุหรี่จิ้มลงบนโต๊ะ สาวเท้าเดินหนีจากไปเพื่อไปเอาถุงยาให้ ถอนหายใจพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้และเลิกคิ้วมองพี่เจคที่ยังคงนอนหลับไม่รู้ตัว

“ทำยังไง” จู่ๆ เสียงเข้มแหบพร่าก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ถ้าพี่เจคไม่อยู่ตรงนี้ฉันคงคิดว่าเป็นเสียงของผี “ถึงเข้าถึงตัวไอ้โฬมได้”

“หนูเปล่านะคะ” ฉันทำอะไรที่ไหนกันล่ะ มันบังเอิญเจอกันเมื่อคืนตอนเขาเฉี่ยวฉันและขอติดรถไปกับเขา จากนั้นก็จูบเขา เอ่อ... ใช่ จูบเขาแบบกล้าบ้าบิ่นสุดๆ ทั้งที่เป็นจูบแรกของฉันด้วยซ้ำ ทำยังกับว่าเชี่ยวชาญเรื่องพวกนั้นเหลือเกินนะนินิว “พี่เจคแข่งรถเก่งมากเลยค่ะ หนูไม่คิดว่าพี่เจคที่ชอบนอน จะแข่งรถได้ด้วย”

“มีปัญหาอะไร” คำถามของพี่เจคและร่างสูงที่กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งยกมือยีเส้นผมตัวเอง ตวัดสายตาคมมามองเล่นเอาหัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวเป็นบ้า ทำไมต้องมาเต้นเร็วเพราะมองหน้าพี่เจคด้วยนะนินิว “ถึงต้องไปพบจิตแพทย์”

“นะ หนู...”

“เป็นโรควิตกกังวลใช่ไหม” ลอบกลืนน้ำลาย แค่ไม่คิดว่าพี่เจคจะมองถุงยาตอนนั้นแค่แปบเดียวก็รู้ว่าฉันเป็นโรคอะไรหรือแม้กระทั่งรู้ถึงขั้นว่าฉันมีปัญหาบางอย่างในใจ “กี่ปี”

“หนูไม่จำเป็นต้องบอกพี่” ฉันแค่ไม่อยากถูกมองว่าตัวเองเป็นบ้าที่ไปพบจิตแพทย์และเรื่องส่วนตัว ฉันจะไม่เล่าให้ใครฟังทั้งนั้น แม้ว่าพี่เจคจะเข้าใจกับโรคที่ฉันเป็นก็ตามที “พี่มองข้ามหนูไปเหมือนกับที่มองข้ามคนอื่นเถอะค่ะ”

“มีหลงลืมด้วย” เขาฟังฉันบ้างหรือเปล่าเนี่ย!

“ไม่มีค่ะ” โกหกเพราะไม่อยากคุยกับพี่เจคไปมากกว่านี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเล่าให้คนนอกฟังซะที่ไหน ขนาดเพื่อนฉันเองยังไม่เล่าเลยว่ากำลังถูกขายให้กับชายแก่เจ้าหนี้ของพ่อ “หนูจะไม่ตอบคำถามพี่เกี่ยวกับเรื่องนี้ หนูถือว่าหนูตอบแทนพี่แล้ว เรื่องชามะนาว”

พี่เจคนิ่งไป ปกติเขาก็นิ่งอยู่แล้วมันก็เลยไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเกรงกลัวสายตาของเขาสักนิด

“พี่ชอบหนูเหรอ ถึงได้ถามซอกแซกขนาดนี้” ปากไม่ดีสุดๆ เลยนินิว! ก็แค่ไม่อยากให้เขาซักไซ้ฉันมากไปกว่านี้ก็เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าพี่เจคจะขมวดคิ้วมองฉันราวกับไม่พอใจ ฉันจะโดนพี่เจคฆ่าตายหมกบ่อน้ำหน้าคณะไหมเนี่ย “หนูขอโทษ หนูแค่ไม่ชอบให้ใครมาถามเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องนี้”

“...”

“มันไม่มีอะไรน่าฟังหรอกค่ะ” คำพูดสุดท้ายฉันพูดแผ่วเบาพลางหลุบสายตามองมือที่จิกระบายบนกระโปรงพลีท “มีแต่จะทำให้คนฟังรู้สึกแย่มากกว่ารู้สึกดี”

ร่างสูงลุกขึ้นยืนล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ มองหน้าฉันนิ่งๆ เขาก็เดินจากไปราวกับฉันไม่มีตัวตน พี่เจคน่ะเป็นผู้ชายที่เข้าถึงได้ยากกว่าพี่โฬมอีกนะฉันบอกได้แค่นี้ มันน่าแปลกนิดหน่อยที่เขาถามไถ่เรื่องส่วนตัว ทั้งที่ผู้ชายแบบเขาแทบจะไม่สนใจหรือใส่ใจคนรอบข้างเลย เขาสนแค่ตัวเองง่วงตรงไหนก็นอนตรงนั้นเสียมากกว่า

“เอาขามาพาดขาพี่”

“เอ่อ หนูทำเองดีกว่านะคะ”

“จะเอามาพาดดีๆ หรือจะให้พี่ยกมันมาเอง” ฉันเพิ่งเข้าใจว่าคำขู่ของพี่โฬมมันเป็นเรื่องจริง ฉันไม่กล้าต่อรองอะไรเขาเลยพอเจอเขาอุ้มไปตอนนั้น แบบว่าพี่โฬมพูดอะไรต้องรีบทำ ไม่งั้นเขาทำมันจริงอย่างที่ปากว่า ยกขาขวาขึ้นพาดบนขาของพี่โฬมที่มองแผลของฉันเขาก็เปิดถุงยาทำความสะอาดแผลก่อนอันดับแรก ตามด้วยการเอายาทาและพันให้แบบค่อนข้างทุลักทุเล พันได้เหมือนก้อนขี้หมามาก

“หนูทำเองก็จบ ดูพี่พันสิ” ชี้นิ้วมายังผ้าพันแผลจึงโน้มตัวไปเอามันออกและพันเองใหม่ให้เรียบร้อย เมื่อกี้เหมือนก้อนขี้หมาจริงๆ นะ ถึงจะทำแผลให้ก็ใช่ว่าเขาจะทำมันเป็น “พี่โฬมไม่เอาเงินคืน งั้นพี่ชอบกินอะไร หนูซื้อมาให้นะคะ”

ไม่อยากติดค้างเขานี่นา เงินก็ไม่ใช่น้อยๆ นะตั้งแปดร้อยอะ ให้ได้ยังไงกันคนเราไม่มีเอาคืนด้วย ใจดีเกินไปแล้ว

“ขนมปังปิ้งสังขยา” คำตอบของพี่โฬมทำให้ฉันพยักหน้ารับ

“โอเคค่ะ หนูยังไม่เข้าเรียนเดี๋ยวหนูไปหาซื้อให้”

“ไม่ต้อง” คำตอบของเขาและใบหน้าหล่อเหลาที่เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ “คืนนี้สองทุ่ม มาเจอกับพี่ที่หน้าผับ LC ได้ไหม”

“คะ” เลิกคิ้วขึ้น ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหมที่พี่โฬมนัดเจอกับฉันที่ผับ LC

“พี่จะพาไปกินร้านประจำ ถ้าหนูสนใจ”

“นี่พี่โฬมกำลังหลอกล่อหนูใช่ไหม” คนตรงหน้าถึงกับหลุดขำ “เห็นหนูมีปัญหาเลยจะหลอกกันสินะ”

“เมื่อคืน... ใครอ้อนอยากไปกับพี่” พอเขาย้อนมาฉันก็เม้มปากพลางมองค้อนคนตัวสูง “พี่ชวนหนูเองเลย หรือจะไม่ไปก็ได้ พี่ก็แค่ชวนเฉยๆ”

“ไหนเพื่อนหนูบอกว่าพี่โฬมเข้าถึงยาก”

“จริงเหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พลางเอาขาฉันออกจากหน้าขาตัวเอง “พี่เข้าถึงยาก”

“อืม หรือไม่จริงคะ”

“ถ้าพี่เข้าถึงยาก ทำไมหนูเข้าถึงตัวพี่ง่าย” พี่โฬมทำหน้านึกคิดและเสมองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ นอกจากรอยยิ้มแล้วก็มีสายตาของเขาเนี่ยล่ะที่เป็นท่าไม้ตายสุดๆ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะสาวหลงสาวชอบคือไม่แปลกใจเลย

“ก็พี่ไม่สนใจใคร พี่ก็จะไม่ยุ่ง นอกจากพี่จะยุ่งกับคนที่พี่สนใจจริงๆ”

“งั้นแสดงว่าหนูเป็นผู้หญิงที่พี่สนใจ” 

[50%]

*--------------------------------------------------*