วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 3 จูบแรก [100%]

คำถามของพี่โฬมทำให้ฉันเงียบ ไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้นนี่นา แค่คิดว่าไม่อยากกลับบ้านเลยคิดว่าไปไหนก็ได้ที่เขาไปก็ได้ทั้งนั้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเสมองไปทางอื่นโดยไม่มองเขาตรงๆ “ดึกแล้ว มันอันตรายกับผู้หญิงสวยๆ อย่างน้อง”

ชมฉันว่าสวยเหรอ เพราะความสวยของฉันเลยถูกขายให้กับชายแก่ที่เป็นเจ้าหนี้พ่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้าหากฉันไม่สวยแม่จะยังขายฉันให้ท่านอยู่หรือเปล่านะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยในความรู้สึกที่ดำดิ่งของตัวเอง

“หนูไม่ได้พกมือถือมาด้วย หนูกลัวตัวเองลืมว่าอยู่ที่ไหน” อย่างน้อยเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อไปกับพี่โฬมดีกว่า “คือหนูชอบลืมบ่อยๆ น่ะค่ะ มันแบบมีเรื่องให้คิดจนมีอาการหลงลืมบ้าง”

“ยังไม่แก่ ลืมเก่งจังนะ” พี่โฬมไม่เข้าใจไงว่าโรคที่ฉันเป็นมันหนักหนาแค่ไหน จะถูกมองว่าบ้าก็คงไม่แปลกหรอก “พี่ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของใครหรอกนะ พี่ไม่ใช่คนดี น้องรู้”

ก็ไม่รู้ไงว่าเขาดีหรือไม่ดี อย่างน้อยพี่โฬมก็ยังมีน้ำใจพาฉันมาโรงพยาบาลทั้งที่แผลโดนชนก็ไม่ได้หนักหนาอะไร

“พี่รีบ กลับบ้านซะ” หลุบสายตามองนาฬิกาที่ข้อมือพี่โฬมก็แทรกตัวเข้าไปนั่งในรถ จังหวะที่ประตูจะปิดและพี่โฬมจะกดล็อกประตู ฉันก็รีบแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างคนขับทันทีจนเขาหันมามองฉันด้วยสีหน้าตกใจ “น้อง”

“นินิวค่ะ วิศวะคอมปีสอง อายุ 20 หนูไม่ใช่เด็กแล้ว” แนะนำตัวเสร็จสัพพี่โฬมก็ถอนหายใจพลางยกมือขวาเสยเส้นผมสีดำสนิทขึ้น เขาหันมามองฉันที่ยกมือพนมไว้กลางอก “หนูขอร้อง”

“มีปัญหาอะไรที่บ้านปะเนี่ย” เข้าใจถูกเลยล่ะพี่โฬม หนูเนี่ยตัวปัญหาของบ้านหลังนั้นเลย

“ขอไปด้วยนะคะ พี่โฬมเสร็จธุระของตัวเอง หนูสัญญาว่าจะกลับบ้าน” ฉันดึงสายคาดนิรภัยมากดลงตัวล็อก มองตากับเขาที่เต็มไปด้วยความสงสัยอะไรหลายๆ อย่างในตัวของฉัน กระทั่งพี่โฬมเอื้อมมือมาเกี่ยวเส้นผมฉันเหน็บข้างใบหู มันเป็นการกระทำที่ทำให้ฉันถึงกับเอนใบหน้าหนี ก็ทำได้เพียงเท่านั้นเพราะหลีกหนีเขาได้ยากเนื่องจากอยู่ในรถ

“เวลามองคนอื่นต้องใช้สายตาแบบนี้ ไม่ใช่สายตารังเกียจเหมือนที่เคยมองพี่”

“หนูขอโทษ”

“ยังไงพี่ก็ยังอยากรู้เหตุผลที่หนูมองพี่แบบนั้นนะ นินิว”

เอ่อ... นะ หนูเหรอ นอกจากจะเรียกชื่อฉันแล้วเขายังแทนตัวฉันด้วยหนูเนี่ยนะ พอจะเข้าใจในสิ่งที่เยลเพ้อถึงพี่โฬมแล้วล่ะ เขามีเสน่ห์มากไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เป็นคำพูดที่เล่นเอาฉันเบือนหน้าหนีมองวิวกระจกด้านข้าง กัดผนังในปากจนเจ็บหนึบเลย พี่โฬมเข้าถึงยากจริงใช่ไหม? นี่คือเข้าถึงยากทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเข้าถึงเขาง่ายเสียจนไม่เป็นตัวเองขนาดนี้

‘พ่อขอโทษนะนินิว’

‘จะทิ้งหนูเหรอ’

‘พ่อรักลูก’

ปัง!

“นินิว”

เฮือก

สะดุ้งตกใจและหลุดออกจากภวังค์ความคิดในอดีตที่ย้อนกลับเข้ามาในสมอง ฉันค่อยๆ หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือมาประคองแก้มฉัน ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาและปลายนิ้วโป้งที่ปาดตรงหางตาเล่นเอาหัวใจของฉันเต้นช้าลงเรื่อยๆ

เมื่อกี้ความคิดมันถูกหล่อหลอมไปถึงช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉัน พ่อเข้ามาในห้องของฉันและเอ่ยขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งพอเดินออกไปจากห้องเพียงแค่ไม่เท่าไหร่ เสียงอะไรบางอย่างก็ดังสนั่นลั่นบ้าน เล่นเอาร่างกายถึงกับชาวาบ ฉันรู้ได้ทันทีว่าเสียงนั้นมันคือเสียงอะไร ถึงขนาดที่ว่าไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูออกไปเพราะจิตใจมันบอกว่าอย่าเปิดนะ กระทั่งฉันเลือกที่จะเปิดมันและภาพสุดท้ายที่ได้เห็นคือ... กองเลือดสีแดงสด ร่างกายแกร่งกำยำนอนแผ่หลาบนพื้นตรงบันได ดวงตาคมเปิดขึ้นจ้องหน้าฉันพร้อมน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย

“หนูร้องไห้ทำไม”

ร้องไห้เหรอ? ฉันถึงกับต้องยกนิ้วมือที่สั่นเทาแตะบนแก้มตัวเอง มันเป็นน้ำตาจริงๆ และตอนนี้รถของพี่โฬมจอดลง ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่มีเสียงโห่ร้องดังแทรกเข้ามาภายในรถ แม้จะเปิดเพลงสากลคลอไม่ดัง ไม่เบาจนเกินไป

“นินิว” น้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ดังเข้ามาในโสตประสาท ไล่สายตามองมายังริมฝีปากแดงคล้ำที่ขยับขึ้นลงโดยที่ไม่ได้ฟังว่าเขาพูดอะไร หากแต่ว่าฉันกลับดึงคอเสื้อยืดสีดำของพี่โฬมจนเขาตกใจสุดขีด... “หนูจะ อื้ม”

ก่อนพี่โฬมจะได้พูดอะไรฉันก็เลือกที่จะปิดปากของเขาด้วยกลีบปากที่นุ่มนิ่มของฉันเอง ยามที่สัมผัสของเราสองคนได้แตะกัน ราวกับสมองของฉันถูกได้รับการคุ้มครอง ได้หลงลืมเรื่องที่มันคิดไปเมื่อกี้ไปเสียสนิท เขาดูตกใจถึงกระนั้นก็ไม่ทิ้งลายผู้ชายเจ้าชู้เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ดีกว่าฉันที่ไม่ประสีประสา และมันคือจูบแรกของฉัน

ดวงตาของฉันหลับลงเมื่อพี่โฬมเอื้อมมือมากดท้ายทอยเล็กๆ ฉันเอาไว้เพื่อไม่ให้ขยับหนีเขาไปไหน จากนั้นก็บดคลึงริมฝีปากจนฉันรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ หนำซ้ำพี่โฬมยังกดจูบลงมาอย่างแนบแน่น แทบจะไม่ให้จูบของเราถูกพรากออกจากกัน เขาบรรจงจูบอย่างดูดดื่มถึงแม้จะเป็นการจูบที่ปากนัวเนียกันจนฉันส่งเสียงครางหวานผ่านลำคอ กระทั่งสติถูกดึงกลับมา สองมือก็ถูกยันไว้บนแผงอกแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ออกแรงผลักพี่โฬมจนริมฝีปากของเราแยกออกจากกัน ฉันถึงกับลอบกลืนน้ำลายจดจ้องมองนัยน์ตาสีดำสนิทและลมหายใจของเขาที่ผ่อนปรนออกมาแรงๆ

“นะ หนูขอโทษ” เอ่ยปากขอโทษกับการกระทำอันแสนกล้าบ้าบิ่นของตัวเอง “หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ พี่โฬม...”

“จูบแรก” พี่โฬมยกยิ้มมุมปากพลางจ้องดวงหน้าฉัน เล่นเอาแก้มทั้งสองข้างร้อนผะผ่าว “ประชดชีวิตแบบนี้ ไม่ดีเลยนะนินิว”

ก็ไม่ได้อยากประชดตัวเองหรอก แค่เมื่อกี้สมองมันไม่ได้คิดอะไรนอกจาก... จูบเขา

“หนูอย่าคิดเล่นเกมกับพี่นะนินิว”

“หนูเปล่าสักหน่อย” ใครจะไปคิดเล่นเกมอะไรกับเขากันล่ะ “หนูก็ขอโทษแล้ว”

“จำไว้” พี่โฬมชี้หน้าฉันจากนั้นก็เอานิ้วจิ้มมายังหน้าผาก “พี่ไม่เคยแพ้ใคร”

ใช่สิ เล่นพนันอะไรก็ชนะไปหมดทุกอย่างเลยนี่นา เรื่องแพ้สำหรับพี่โฬมคงจะเป็นเรื่องเล็กน้อย สำหรับฉันเหรอการพนันก็ยังคงเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจอยู่ดี อาจจะยกเว้นแค่เขาหรือเปล่านะที่แม้ว่าตอนแรกจะไม่ชอบใจที่เขาเล่นพนัน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชอบอยู่ดีนั่นแหละ แค่ไม่แสดงออกทางสายตาให้เขาได้รู้ก็เท่านั้น

“ลงมาสิ” เขาเรียกและลงจากรถ ฉันจึงลงจากรถบ้างและมองไปรอบๆ จึงได้รู้ว่ามันคือลานจอดรถ เสียงดังโห่ร้องมาจากอัฒจันทร์ที่ดูเหมือนมีแสงสว่างกับเสียงอะไรบางอย่างที่ดังเข้ามาในระบบประสาท ฉันเดินตามพี่โฬมเข้ามาด้านในซึ่งเป็นโถงทางเดินลาดยาวกระทั่งพี่โฬมหยุดเดินเพื่อคุยกับใครบางคน

“โอ้โห ไปหาสาวมาจากไหนวะเนี่ยโฬม สวยมาก” ผู้ชายคนนั้นมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า พลางยิ้มกรุ่มกริ่ม “สวยมาก สวยจนคิดว่าน่าจะมาเป็นเรซควีนประจำสนามนะเนี่ย”

“รุ่นน้องที่คณะน่ะครับพี่เต้”

“แหม ไม่ทิ้งลายเลยนะควงสาวแต่ละคนสวยระดับทั้งนั้น” พี่เต้คือชื่อที่พี่โฬมเรียกสินะ

“ไอ้เจคแข่งยังครับ”

“ครึ่งชั่วโมง” พี่เจคเหรอ? หมายถึงแข่งอะไรกันฉันงงไปหมดแล้ว แถมยังมีคนเดินสวนไปมาสวมชุดหมีเหมือนกับนักแข่งหรือนักกีฬาอะไรสักอย่าง “เท่าไหร่”

“สองแสน”

“จัดไป” จำนวนเงินที่พี่โฬมพูดถึง ฉันไม่อยากเดาอะไรให้มากมันคงเป็นเงินพนันอะไรบางอย่างที่มีชื่อของพี่เจคอยู่ในนั้นด้วยสินะ พอพี่เต้จดอะไรบางอย่างเขาก็ฉีกยิ้มให้พี่โฬมและปิดท้ายด้วยฉัน เขายังคงมองความสวยของฉันจนละสายตา จากนั้นพี่โฬมก็เดินนำฉันออกมา จังหวะที่เดินออกมาห้องโถง เสียงโห่ร้องและเสียงเชียร์ก็ดังก้องเข้ามาในหู เล่นเอาเงยหน้าขึ้นไปก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนนับร้อยกำลังส่งเสียงเชียร์อะไรบางอย่างที่ว่าในสนาม

แข่งรถ? นี่มันคือสนามแข่งรถ เพราะดูจากรถที่ขับวนไปมาอยู่บนสนาม สาวสวยนุ่งน้อยห่มน้อยโบกธงไปมา หนำซ้ำยังมีนักแข่งยืนสูบบุหรี่รอดูการแข่งขันกันบ้าง ความเร็วของรถ เสียงเชียร์ของคนในสนามทำให้ความรู้สึกตึงเครียดก่อนหน้านั้นหายวับไปกับตา มันเหมือนกับว่าฉันได้เปิดโลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต

“จับชายเสื้อพี่ไว้” พี่โฬมโน้มมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินเล่นเอาขนในกายลุกชัน ฉันเอื้อมมือไปจับชายเสื้อช้อปแดงเลือดหมูของเขา ขณะที่พี่โฬมพาฉันเดินขึ้นบันไดมาบนอัฒจันทร์เพื่อจะได้มองเห็นการแข่งขันได้แบบชัดถนัดตาทั้งมองในนามหรือจอ LED ขนาดยักษ์

“นี่ที่ไหนเหรอคะ” เอามือป้องข้างใบหูพี่โฬมเพราะเสียงเชียร์ยังคงดังกึกก้อง ไม่เว้นแม้แต่เสียงเครื่องยนต์ในสนาม พี่โฬมพาฉันมายืนเกาะติดตรงราวเหล็กกั้นด้านล่างอัฒจันทร์

“สนามแข่งรถเถื่อน พัทยา” นี่อย่าบอกนะว่าระหว่างนั่งรถมากับพี่โฬม เขาพาฉันมาพัทยาในระยะเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเนี่ยนะ “ที่นี่ไม่ได้ถูกกฎหมาย มีการลงพนัน”

แสดงว่าสองแสนที่พี่โฬมพูดกับพี่เต้ก็คือ... เล่นการพนันแข่งรถสินะ พอคิดได้แบบนั้น ฉันก็หันมองค้อนเขา

“มองพี่ด้วยสายตาแบบนี้อีกแล้ว” มันน่าให้มองแบบนี้ไหมอะ อย่ามาพูดเรื่องพนันกับฉันจะได้ไหมล่ะ ฉันโคตรจะเกลียดและไม่อยากได้ยินมันที่สุด ขนาดนึกไปถึงอดีตที่แสนเลวร้าย ฉันยังไม่อยากจะนึกถึงมันเลยเพราะยิ่งนึกถึงก็ต้องกินยานอนหลับเพื่อให้นอนหลับได้ง่ายขึ้น ความวิตกกังวลพอได้ยินเรื่องพวกนี้จะวิ่งวนกลับมาเหมือนหนังม้วนเดิมที่ฉายวนซ้ำ “ดูเพื่อความสนุกก็พอ”

มันก็แหงอยู่แล้วไหมล่ะ อย่างฉันเหรอจะไปลงอะไรแบบที่เขาทำ ไม่มีทางและไม่มีวันอยู่แล้ว

ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอตะโกนแข่งเชียร์รถที่แข่งยังไง รู้แค่ว่าฉันทำตามผู้คนที่เขาทำกันอย่างสนุกสนานและมันผ่อนคลายเสียจนหลงลืมเรื่องที่คิดไปชั่วขณะ พี่โฬมขยับตัวออกไปห่างฉันพอควร เพราะอยากปล่อยให้ฉันได้สนุกกับการแข่งรถ พอหันกลับไปมองก็เห็นว่าเขากำลังยืนเอาแขนเท้ากับราวเหล็กโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย หันไปฉีกยิ้มคุยกับหญิงสาวคนหนึ่งที่สวยมากๆ แต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อย

มุมข้างของพี่โฬมมีเสน่ห์มากจริงๆ นะ ไม่ว่าจะมุมไหนก็ตามเขาจะดูน่ามองไปหมด หนำซ้ำรอยยิ้มของเขาเล่นงานฉันได้มากทีเดียว ไม่คิดว่าเวลาเขายิ้มจะดูน่ารักและน่ามองขนาดนั้น ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอยืนจ้องพี่โฬมนานแค่ไหน ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่ามีคนจ้องจึงหันมามองฉัน จำต้องรีบหลบนัยน์ตาคมสีดำสนิทคู่นั้น ทำไมต้องหลบตาพี่เขาด้วยล่ะนินิว

‘ผลการแข่งขันแบบดริฟต์... เจคแลค Winner!’

พอผลประกาศออกมา ฉันก็ขมวดคิ้วกับชื่อของนักแข่งและรถสีขาวก็ขับหมุนเป็นวงกลมจนเกิดเสียงยางเสียดสีไปกับสนาม ควันลอยคลุ้งโขมงจนคิดว่ารถจะติดไฟ กระทั่งเสียงตะโกนเชียร์ก็ดังขึ้นเมื่อประตูรถด้านคนขับเปิดขึ้น ร่างสูงที่สวมชุดหมีสีดำถอดถุงมือและหมวกกันน็อกสีดำออก ดึงโม่งสีดำและยกมือยีเส้นผมที่เปียกชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ

ใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชาและไร้ความรู้สึกใดๆ ทำเอาหัวใจของฉันเต้นโครมคราม ยามที่สายตาของเราสองคนปะทะเข้าหากันเป็นฉันเองที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

พี่เจค... คือเจคแลคงั้นเหรอ?

*-------------------------------------*