วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 4 เจอกันบ่อยขึ้น [100%]

มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยและชี้หน้ามาทางฉัน เล่นเอากระพริบตาถี่รัวจำต้องลุกขึ้นยืน ดูเหมือนยิ่งอยู่ใกล้พี่โฬมฉันเหมือนโดนเขาค่อยๆ ลากเข้าไปใกล้อย่างไม่รู้ตัวเลย “จะรีบไปไหน”

“หนูจะไปรอเพื่อน”

“คืนนี้ล่ะ” พี่โฬมเรียกรั้งฉันเอาไว้ซะก่อน พอหันกลับไปมองก็พบว่าพี่โฬมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอาจริงเพิ่งจะสังเกตว่าตัวเองสูงเลยไหล่พี่เขามาแค่เซ็นเดียวเท่านั้น หุ่นดีไม่พอยังหล่อล่ำ มีเสน่ห์และยิ้มเก่งอีกต่างหาก “ว่ายังไง”

“ไม่รู้ค่ะ หนูอาจจะไม่ว่าง”

“พี่จะรอ”

“หนูบอกว่าหนูอาจจะไม่ว่าง”

“ไม่เป็นไร” ยักไหล่ไหวพลางเดินมาหยุดตรงหน้า โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นๆ จากลมหายใจของพี่โฬม เขาหล่อเป็นบ้าเลย ฉันชมเขาหล่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้สิ! “หนูบอกเองว่าจะเลี้ยง”

“หนูไม่ได้พูดนะคะ แค่บอกว่าพี่โฬมชอบกินอะไรจะซื้อให้”

“นี่ไง พี่ก็บอกหนูอยู่” ฟังภาษามนุษย์ออกไหมเนี่ย คนบ้า!

“พี่จะรอก็แล้วแต่ หนูไม่ว่างและหนูไม่ไปด้วย หนูกลัวพี่จะพาหนูไปปล้ำ”

“หึ”

สีหน้าของพี่โฬมบ่งบอกทำนองว่า ‘ทีตัวเองจูบพี่เมื่อคืนล่ะ’ เล่นเอาฉันหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีพี่โฬม พร้อมดวงหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองเป็นบ้า ฉันอยู่ใกล้พี่โฬมทีไรทำไมเหมือนไม่เป็นตัวเองทุกทีเลยก็ไม่รู้สิ ทั้งที่ควรไม่ชอบหน้าเขาไหมอะ เขาเป็นเซียนพนันตัวยงเลยนะ เธอต้องไม่ชอบหน้าเขาสินินิวไม่ใช่มารู้สึกแปลกๆ เวลาอยู่ใกล้เขาน่ะ

โอ๊ย ฉันไม่รู้ด้วยแล้วนะ พอทีเลยความรู้สึกบ้าๆ แบบนี้ ไปให้พ้นเลย!

คลาสเรียนวันนี้ทำเอาฉันนั่งเรียนไม่รู้เรื่องเลย มันกลายเป็นว่าฉันโฟกัสคำพูดและสีหน้าของพี่โฬมจนไม่เป็นอันเรียน ทั้งที่ควรจะคิดเรื่องชีวิตอันแสนเฮงซวยของตัวเองดีกว่าปะ เขาจะเป็นยังไงก็ช่างสิ ในเมื่อคืนเงินแล้วพี่เขาไม่เอา ฉันก็จะเก็บมันเอาไว้แทนการไปเจอกับพี่โฬมที่หน้าผับ LC ก็แล้วกัน

“เฮ้อ การบ้านโคตรเยอะเลยอะ” ทอยบ่นขณะเอาชีทงานม้วนใส่มือและเตรียมตัวจะออกจากคลาสเรียนในช่วงบ่าย

“นั่นดิ ฉันเหนื่อยมาก กลับไปต้องทำแคลคูลัสอีก” เยลเอาหน้าผากโขกกับโต๊ะ “เกลียดคณิตศาสตร์ที่สุด”

“เลือกเรียนวิศวะคอมก็ต้องอดทน” ฉันเอามือยีศีรษะเพื่อนสาวที่จับมือฉัน

“หาอะไรหวานๆ ลงท้องกัน ฉันอยากมีแรงในการทำแคลคูลัส” ทำหน้าเหมือนหมาน้อยที่ต้องการอาหารลงท้อง ก่อนที่คืนนี้จะต้องใช้ชีวิตกับแคลคูลัสทั้งคืน “ไปปะเสือ ทอย”

“ฉันขอบาย” ทอยปฏิเสธพลางยกมือโบกให้เราสามคน ยกเว้นเสือที่ยังไม่ได้ให้คำตอบ

“เสือล่ะ”

“เอาสิ พวกเธอก็นั่งแท็กซี่ไป อยู่ร้านไหนก็บอก”

“อิอิ ได้เจ้ามื้อเลี้ยงของหวานแล้ว” ดูเหมือนยัยเพื่อนตัวแสบจะชอบของฟรีซะจริงนะ ฉันส่ายหน้าไปมาลุกขึ้นยืนหลังจากเก็บของลงกระเป๋าสะพายเรียบร้อย เยลกอดแขนฉันออกจากคณะตอนนั้นเองที่เยลเขย่าแขนจนแทบจะหลุดติดมือเพื่อนไป เพราะเห็นพี่โฬมเดินมากับพี่เกียร์ เขาคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปากทิ้งก้นกรองลงบนพื้นและใช้ปลายรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อยี่ห้อดังขยี้จนไฟมอด โก้งโค้งหยิบขึ้นมาโยนทิ้งถังขยะข้างตัว พี่โฬมเห็นฉันเขาก็ยกยิ้มมุมปากล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง

ขอล่ะพี่โฬม ช่วยเดินผ่านไปแบบไม่ต้องทักทายกันจะได้ไหม ฉันไม่อยากอธิบายอะไรให้เพื่อนฟัง ยัยเยลยิ่งเป็นพวกต้อนเก่งซะด้วย ทว่า... ความฝันของฉันก็พังทลาย เมื่อพี่โฬมดักหน้าเอาไว้ พอจะขยับไปซ้ายเขาก็เอนตัวมาบดบัง ย้ายมาทางขวาพี่โฬมก็ยังคงตามมา

“อะไรของพี่เนี่ย!”

“ตกลงหนูจะไม่มาเจอพี่จริงๆ เหรอนินิว”

“ถอยไปนะคะ หนูรีบ” ไม่ตอบคำถามจนได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ “หนูมีการบ้านเยอะ”

“จริงเหรอ”

“เลิกแกล้งน้องได้แล้ว” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของพี่เกียร์เอ่ยขึ้น เขาวางมือลงบนบ่าพี่โฬมเสมองหน้าฉันนิ่งๆ “น้องตกใจ”

“แกล้งที่ไหน กูแค่ถามเฉยๆ” เรียกว่าถามเหรอ! มันเป็นการย้ำเตือนต่างหากว่าเขาจะรอฉันจริง แต่ฉันเหรอก็ยังคงยืนยันคำเดิมคือไม่ไปหาพี่โฬมแน่ ฉันกลัวโดนเขาจับปล้ำเสียมากกว่า เมื่อคืนก็แค่ไม่มีสติถึงได้จูบเขา ตอนนี้มีแล้วไงจะไม่ยอมหลงกลผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขาง่ายๆ หรอก ถึงเวลายิ้มจะดูน่ารัก เวลาแกล้งฉันก็ดูน่าหมั่นไส้จนอยากต่อยหน้าหล่อๆ ให้พังยับ

“ไปกันเถอะ” หันไปคว้าข้อมือเยลพาเดินผ่านพี่โฬม เขายังมีหน้ามาหัวเราะฉันอีกนะ ผู้ชายอย่างเขาฉันไม่อยากเข้าใกล้ที่สุดเลยให้ตายสิ ทำไมยิ่งเหมือนไม่ชอบนักพนันก็ดันมาพัวพันเซียนพนันตัวยงอย่างเขาด้วยก็ไม่รู้

ตุ้บ

“อะไร ยังไง ตอบมานะนิว!” ตกใจสุดขีดเมื่อเยลเอามือทุบลงบนโต๊ะขณะที่เรามาถึงห้างสรรพสินค้า อยู่ร้านเค้กกึ่งกาแฟแห่งหนึ่ง พนักงานที่เอาเครื่องดื่มกับเค้กมาวางบนโต๊ะจนมันกระฉอกแทบหกออกจากแก้ว “แกรู้จักกับพี่โฬมได้ไง”

“ไม่ได้รู้จัก”

“ทำไมพี่เขาถึงได้ดูอยากสนิทกับแกอะ” จะไปรู้เหรอ ฉันเองก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกันนั่นแหละ “พี่โฬมเข้าถึงยากมากๆ เลยนะ ถ้าหากเขาไม่สนใจ ระ หรือว่าเขา...”

“หยุดเลย เขาแค่สนุกที่ได้แกล้งฉันมากกว่า” อย่ามาพูดนะว่าสนใจฉันจนทำให้ตัวเองดูเข้าถึงง่ายน่ะ ขอบอกว่าไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอน ฉันมั่นใจเลย อย่างพี่โฬมจะมาสนใจฉันทำไมกัน ทั้งที่เขาก็รู้ว่าฉันไม่ชอบหน้าเขาด้วยเหตุผลอะไร “พี่โฬมเจ้าชู้จะตาย”

“ก็ไม่เห็นว่าเขาจะเข้าหาใครก่อนนะ”

“มันก็แค่บังเอิญน่ะ” ใช่ แค่เรื่องบังเอิญเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก หยิบช้อนจิ้มเค้กเข้าปาก “อย่าบอกเสือ”

“รู้”

“ไม่มีอะไรจริงๆ เยล แกอย่ามองฉันแบบนั้นได้ไหม” เห็นสีหน้าเพื่อนที่ยิ้มกริ่มก็รู้สึกพะว้าพะวงเป็นบ้า “แกชอบพี่โฬมไม่ใช่ไง”

“ฉันแค่ปลื้ม ต่อให้ปลื้มพี่โฬมไม่สนใจก็ทำอะไรไม่ได้ปะ”

“...”

“แต่พี่เขาน่ะสนใจแกแน่นอน ล้านเปอร์เซ็น” สนใจที่ว่าก็คงจะเพราะฉันมันแปลกสำหรับเขาหรือเปล่า ไหนจะขอไปกับเขาตอนสติแทบไม่เหลือ จูบเขาก่อนทั้งที่นั่นคือจูบแรกของฉัน พี่โฬมจะสนใจแบบนั้นไม่มีทางแน่ หากสนใจแบบหลอกล่อฉันไปหลับนอนก็ไม่แน่หรอก รู้แค่ว่าวิศวะโยธาเจ้าชู้จะตายและพี่โฬมคือหนึ่งในนั้นแบบไม่มีข้อยกเว้น “ไม่สนใจเหรอหล่อ รวย กรวยใหญ่”

“เยล!” ถึงกับสำลักเค้กที่กำลังจะกลืน จำต้องเอื้อมือไปหวังจะตบปากเพื่อน “พูดน่าเกลียด เคยเห็นของพี่เขาเหรอ”

“เปล่าหรอก แกไม่เคยสังเกตเหรอ กางเกงยีนส์ที่พี่โฬมใส่รัดตรงนั้นตุงเบ้อเร่อ”

เอิ่ม ใครจะไปสังเกตอะไรขนาดนั้น ฉันไม่ได้ลามกเหมือนยัยเพื่อนบ้าหรอกนะ

“ใครจะไปมองท่อนล่างมากกว่ามองหน้ากันล่ะ ยัยลามก!” ฟาดมือลงบนท่อนแขนเยลที่ย่นจมูกใส่ฉัน หรือว่า... ฉันควรสังเกตบ้างนะว่ากรวยพี่โฬมใหญ่จริงหรือเปล่า

“ฮั่นแน่ แกก็แอบอยากสังเกตใช่ปะ ลองดูดิ โอ๊ยๆ”

“พอเลยนะ ใครจะไปอยากมองกันล่ะ กินไปเลยจะได้กลับไปทำแคลคูลัส!” จากฟาดเปลี่ยนเป็นหยิกเนื้อยัยเพื่อนตัวแสบให้เนื้อเขียว จนเยลเอามือปัดพัลวันเพราะรู้สึกเจ็บจริง

“ฟาดงวงฟาดงาทำไมอะ ถ้าไม่อยากรู้จริง แกไม่น่าจะโวยวาย” มันน่าให้โวยวายไหมล่ะ ก็เล่นพูดเรื่องกรวยในที่สาธารณะแบบนี้ “ไม่สนใจจริงเหรอ รุ่นพี่วิศวะโยธาที่ฮอตที่สุดในมหาลัยมาสนใจขนาดนี้”

ใครสนกันล่ะ... ไม่มีทางซะหรอก ชีวิตฉันตอนนี้ยังเอาตัวเองไม่รอดเลย ไม่รู้จะพ้นเงื้อมือท่านรณกรหรือเปล่า จะมีหน้าไปสนใจผู้ชายที่ไหนกัน ชีวิตกำลังจะถูกบงการให้ไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บของเจ้าหนี้พ่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ขนาดนั้น

“ฮ้า เสร็จสักที จะบ้า”

วางปากกาลงบนชีทงานแคลคูลัสที่นั่งทำหลังขดหลังแข็งจนปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว ฉันหยิบมือถือมาคุยแชทกลุ่มที่มีฉัน เสือที่ทำเสร็จเรียบร้อย ส่วนทอยกับเยลยังคงเงียบกริบ หลังจากที่นั่งกินของหวานจะหนำใจยัยเยลและเสือก็ตามมาทีหลังเพื่อมานั่งดูฉันกินมากกว่าและคุยเรื่องการบ้านแคลคูลัส เราก็แยกย้ายกันกลับมาถึงบ้าน ฉันจึงอาบน้ำตั้งแต่มาถึงสวมเสื้อท็อปสายเดี่ยวขอบลูกไม้สีขาวและบราเซียสีดำที่กระชับหน้าอกคัพซี สวมกางเกงยีนส์สั้นสีดำชายรุ่ย ผมสีดำก็มัดรวบเป็นก้อนกลมๆ ตอนนี้คงจะหลุดลุ่ยจากการนั่งทำการบ้านแบบมาราธอน ท้องก็เริ่มร้องเสียงดังกะว่าจะลงไปหาอะไรกินสักหน่อย

21.05 น.

เวลาที่ติดผนังบ่งบอกว่าเป็นเวลาสามทุ่มแล้ว... สามทุ่มเหรอ

‘คืนนี้สองทุ่ม มาเจอกับพี่ที่หน้าผับ LC ได้ไหม’

‘พี่จะรอ’

ใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มที่ยิ้มทีก็ทำให้คนเห็นใจละลาย คำพูดที่เอ่ยออกมามันคงจะไม่ได้ออกมาจากใจจริงๆ หรอกมั้ง ป่านนี้พี่โฬมก็คงจะไปกกสาวสักคนเรียบร้อยแล้วล่ะ เขาคงไม่รอหรอก...

“ไม่มั้ง พี่โฬมเนี่ยนะจะมารอฉัน” หัวเราะออกมาจากนั้นรอยยิ้มก็หุบลงทันที “บ้าจริง!”

เกิดบ้าจี้รอขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทำยังไงล่ะทีนี้ หลับตาลงพ่นลมหายใจออกทางปากก็คว้ามือถือยัดลงกระเป๋ากางเกงและเงินที่วางบนโต๊ะเป็นเงินทอนของพี่โฬม เปิดประตูห้องล็อกเรียบร้อยฉันก็วิ่งลงบันไดปะทะกับแม่และพ่อเลี้ยง

“แกจะไปไหน”

“หนูหิว จะไปหาอะไรกินข้างนอกค่ะ” ตอบแบบรัวเร็ว ฉันก็วิ่งสวนแม่ไปสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว

“ในครัวก็มี... นะ นี่ นินิว!”

ฉันวิ่งออกจากบ้านแบบไม่คิดชีวิต ดีนะที่บ้านไม่ได้อยู่ไกลจากผับ LC เท่าไหร่ เพราะโชคดีที่มีวินมอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดีจึงให้พี่เขารีบบึ่งไปผับซึ่งจะผ่านประมาณสามไฟแดงก็จะถึง ทันทีที่รถจอดฉันก็ให้ค่าโดยสาร วิ่งไปหยุดตรงหน้าผับและกวาดสายตามองไปรอบๆ โดยมีการ์ดของผับมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

หรือว่าพี่โฬมจะไม่ได้รอฉันจริง แบบนั้นคือโคตรจะบ้าของแท้เลยนะนินิว ที่บ้าเชื่อว่าเขาจะรอน่ะ มันผ่านมาตั้งชั่วโมงหนึ่งแล้วนะ ไม่ใครมานั่งรอทั้งที่ฉันไม่ได้ตอบตกลงว่าจะมา ใช่ไหมล่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก...

“ไม่กลัวว่าพี่จะหลอกหนูไปปล้ำแล้วเหรอ”

“!”

*--------------------------------------------------*