로그인
Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku
최신 업데이트 : 2026-05-04
18
공유:
보고서
시놉시스
Wanita Kuat
Dewasa
Dark Romance
Duda
Pria Dingin
Identitas Tersembunyi
Diam-diam Perhatian
Perbedaan Usia
Salah Paham
Kehidupan ganda yang terpaksa dijalankan Bianca demi menyambung hidup pada akhirnya membawanya ke dalam masalah besar. Bianca tidak pernah menyangka jika ayah dari anak muridnya sendiri adalah salah satu pelanggan yang datang ke pekerjaan kedua Bianca. Dengan suara beratnya, pria itu berbisik, "Jadi benar kita pernah bertemu sebelumnya?"
더 보기1화
Bab 1
บทที่ 1 เริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
คิ้วเรียวราวกับปีกนกของสาวน้อยคนหนึ่งขมวดเข้าหากัน เมื่อท้องฟ้าที่เคยสวยงามเมื่อสักครู่แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นมืดครึ้ม สายลมที่พัดโชยเอื่อยเปลี่ยนเป็นแรงจนโบกสะบัดเส้นผมยาวสลวยจรดกลางแผ่นหลังบอบบางปลิวสยายจนเจ้าตัวต้องใช้โบว์มัดผมที่ใส่ข้อมือเอาไว้ออกมารัด ไม่ให้สายลมตีผมเธอจนยุ่ง ดวงตากลมโตประดุจกวางป่าล้อมกรอบด้วยแพขนตาสีดำสนิทเหมือนเส้นผมหรี่ลงเล็กน้อย เพื่อป้องกันไม่ให้ฝุ่นละอองปลิดปลิวเข้าดวงตาทั้งสองข้างของเธอ กมิตตราเร่งฝีเท้าของตัวเองให้เร็วขึ้นเพราะถ้าขืนช้าไปกว่านี้เธอคงหนีไม่ทันฝน
“โอ๊ย...พี่ฝนขา อย่าเพิ่งตกลงมานะคะ ขอให้แก้มกลับถึงบ้านก่อน”
แต่ดูเหมือนพี่ฝนของกมิตตราจะไม่ให้ความร่วมมือ เพราะตอนนี้พี่ฝนเริ่มตกมาเป็นละอองฝอย ๆ เสียแล้ว เมื่อไม่กี่นาทีก่อนตอนที่เธอกำลังปั่นจักรยานไปยังตลาดนัดเล็ก ๆ ข้างหมู่บ้านซึ่งตลาดแห่งนี้จะมีทุกวันพุธ มีทั้งอาหารคาวหวานจากแม่ค้าที่อาศัยอยู่ละแวกนี้ ตอนนั้นอากาศยังดีอยู่เลย ท้องฟ้าแจ่มใสจนไม่ส่อแววว่าจะมีฝนตกด้วย ดวงตากลมโตมองข้าวของหน้าตะกร้าจักรยานด้วยสีหน้าที่ร้อนรน เธอต้องรีบนำผักสดพวกนี้ไปให้คุณแม่อธิการทำกับข้าวให้น้อง ๆ ของเธอที่กำลังรอกินข้าวอยู่ กมิตตราเองก็เหมือนกับน้อง ๆ พวกนั้นของเธอที่เกิดและเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในโบสถ์คริสตจักรเซบัสเตียนของเมืองเชียงใหม่ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบิดาและมารดาของเธอเป็นใคร รู้แต่เพียงว่าคุณแม่อธิการจันดากับคุณแม่อธิการเภตราเป็นผู้เลี้ยงดูคอยสั่งสอนส่งให้เธอได้เล่าเรียนจนจบปริญญาตรี กมิตตรากำลังหางานทำซึ่งงานเดี๋ยวนี้มันก็หายากเหลือเกิน แต่เธอก็ไม่เกี่ยงเพียงเพื่อจะได้มีเงินมาช่วยส่งเสียเลี้ยงดูน้อง ๆ ที่น่าสงสารของเธอ ช่วยเหลือคุณแม่อธิการแบ่งเบารายจ่ายบ้างก็ยังดี
เท้าเล็กพยายามเร่งฝีเท้าจูงจักรยานคันเล็กของตัวเองไปข้างหน้าให้เร็วขึ้น แต่ตรงหน้าเธอนั้นเป็นถนนใหญ่ถึงแม้จะเป็นถนนทางลัดไม่ค่อยมีรถหนาแน่นเหมือนถนนหลักแต่ก็ต้องระมัดระวัง ร่างบางถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือเล็กปล่อยจักรยานที่จับเอาไว้ล้มกระแทกพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองฝ่าละอองฝนด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเบรกของรถคันหนึ่งดังลั่นยาวเหยียด เสียงเหล็กกระทบของแข็งจนเกิดประกายไฟก่อนจะพลิกคว่ำหลายตลบบนท้องถนน กมิตตราไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทรุดลงไปนั่งกับพื้นถนนได้อย่างไร รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้สายตาของเธอกำลังมองจ้องรถคันนั้นนอนหงายท้องบนถนนด้วยความตกตะลึง
รถบรรทุกขนาดใหญ่หรือที่เรียกว่ารถสิบล้อหยุดจอดห่างจากเธอไปเล็กน้อยและตอนนั้นนั่นเองที่เธอได้ยินเสียงคุยกันบนรถ เท้าของเธอเย็นเฉียบทันทีเมื่อได้ยินข้อความที่สองคนนั่นคุยกัน
“อัด...มึงว่ามันจะตายไหม”
คำถามของวิทย์ทำให้อัดต้องชะโงกหน้ามองผ่านบานกระจกรถที่เลื่อนลงเพียงแค่ครึ่ง เรียวปากของมันยกสูงขึ้นอย่างเยาะหยันเมื่อเห็นสภาพรถที่หงายท้องอยู่กลางถนน
“จะเหลือเรอะ...ถ้าไม่ตายมันก็เลี้ยงไม่โตล่ะ”
วิทย์มองหน้าเพื่อนก็จะยิ้มออกมาอย่างเห็นด้วย ประกายตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมไม่มีความสำนึกผิดในสิ่งที่ตัวเองทำแม้แต่น้อย
“ฉันอยากเห็นหน้าไอ้เอียนมันนัก...ถ้ามันเห็นสภาพศพพ่อมัน...มันจะทำหน้ายังไง”
สองหนุ่มหัวเราะกันอย่างสะใจในขณะที่หญิงสาวอีกคนหนึ่งนั่งกองกับพื้นถึงกับอ้าปากค้าง หมายความว่าอย่างไร...สองคนนี้ตั้งใจที่จะทำให้อุบัติเหตุนั้นเกิดขึ้น เร็วเท่าความคิดหญิงสาวลุกขึ้นมาเตรียมที่จะวิ่งหนีออกไปเพราะถ้าเธอได้ยินความลับของพวกมันแล้วมันคงไม่เอาเธอไว้แน่ และการขยับกายของเธอไม่ได้เล็ดลอดสายตาของอัดที่กำลังมองไปรอบด้านเลย
“ซวยแล้วไอ้วิทย์ มีคนเห็นพวกเรา”
วิทย์หันขวับมามองทางด้านหลังผ่านบานกระจกของรถบรรทุกเมื่อได้ยินคำพูดของอัดตะโกนดังออกมา
“ไม่เป็นไร...เหยียบมันให้ติดถนนแค่นี้ก็หมดเรื่อง”
วิทย์พูดกับอัดด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เปลี่ยนเป็นเกียร์ถอยหลังพร้อมกับเหยียบคันเร่งถอยรถบรรทุกอย่างสุดแรงหวังจะจัดการปิดปากคนที่รู้เห็นเรื่องนี้ให้สิ้นซาก เสียงเหยียบคันเร่งและแรงรถที่ถอยหลังทำให้กมิตตราเร่งฝีเท้าตัวเองมากยิ่งขึ้น หัวใจดวงน้อยของเธอหายวับไปทั้งดวงเมื่อคิดได้ว่ารถบรรทุกคันนั้นตั้งใจจะถอยมาชนเธอ แต่ก็เหมือนโชคช่วยเมื่อได้ยินเสียงแตรรถยนต์ดังยาวเหยียดของรถยนต์อีกคันหนึ่งที่กำลังขับผ่านมา
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วยค่ะ”
เสียงร้องของกมิตตราดังลั่นอย่างขอความช่วยเหลือกับผู้ที่ผ่านมา หัวใจที่หายวับไปทั้งดวงเมื่อสักครู่ค่อย ๆ ชื้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตามลำพัง ร่างบางที่เริ่มเปียกชื้นสั่นสะท้านด้วยความโล่งอกทรุดนั่งกับพื้นถนนอย่างไม่มีแรงจะวิ่งต่อ เพราะตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเธอชาจนไม่มีแม้แต่แรงจะยืน รถบรรทุกที่กำลังถอยหลังไล่บี้เธออยู่หยุดชะงักจนได้ยินเสียงล้อรถยนต์บดกับพื้นถนนเสียงดัง ก่อนที่มันจะพุ่งไปข้างหน้าและขับหายไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนาตาขึ้น
“คุณ...เป็นอะไรหรือเปล่า”
เจ้าของรถกระบะที่มาใหม่ลงมาจากที่นั่ง คนขับมองภาพหญิงสาวที่กำลังทรุดนั่งพื้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถ้าเขาตาไม่ฝาดรถบรรทุกสิบล้อนั่นตั้งใจจะถอยมาทับหญิงสาวคนนี้แน่
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ...พี่...มีรถโดนชน”
กมิตตรารีบบอกผู้ใจดีที่มาช่วยเธอไว้อย่างรวดเร็ว เพราะถ้าขืนช้ากว่านี้เธอไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในรถคันนั้นจะยังปลอดภัยอยู่หรือเปล่า หญิงสาวจึงรีบวิ่งไปยังรถที่หงายท้องอยู่กลางถนนพร้อมกับเจ้าของรถกระบะที่มาช่วยเธอเอาไว้ด้วยสีหน้าที่ร้อนรน ในขณะที่ผู้มีพระคุณของเธอกลับหยิบโทรศัพท์ออกมา เธอไม่รู้ว่าเขาโทร. หาใครแต่คาดคะเนได้ว่าคงเรียกหน่วยกู้ภัยฉุกเฉินมาช่วยเหลือ
เสียงครางอย่างเจ็บปวดดังออกมาเบาหวิว มือของคนเจ็บพยายามเคาะกระจกที่แตกร้าวไปทั่วทั้งบานแต่ยังไม่หลุดออกเป็นชิ้น ๆ เพราะการยืดเกาะของฟิล์มติดรถยนต์บวกกับประสิทธิภาพของกระจกที่ได้คุณภาพนั่นเอง เพื่อขอความช่วยเหลือบอกคนที่อยู่ด้านนอกว่ายังมีคนบาดเจ็บอยู่ด้านใน
“พี่คะ...ทางนี้ค่ะ มีคนติดอยู่ในรถ”
เจ้าของรถกระบะที่มาช่วยเหลือเธอเอาไว้รีบมาดูยังที่เกิดเหตุ ก่อนจะหันซ้ายขวาไปหยิบท่อนไม้พอเหมาะและตะโกนดังลั่นเพื่อให้คนเจ็บที่อยู่ด้านในหลบไปก่อน
“คุณ...เขยิบหนีไปก่อน ผมจะใช้ไม้เคาะกระจกพวกนี้ออก”
ไม่นานเศษกระจกเหล่านั้นก็หลุดออกมาเป็นชิ้น ๆ ร่วงกราวบนท้องถนน ชายร่างหนาคนที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ตะโกนถามคนเจ็บอีกครั้ง
“คุณ...คุณได้รับบาดเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า ถ้าผมดึงคุณออกมาคุณไหวไหม”
สิ้นสุดคำถามคนบาดเจ็บด้านในก็ตะโกนตอบชายหนุ่มร่างหนาผู้ใจดีนั้นทันที
“ผมเจ็บที่ขาอย่างเดียว...เหมือนขาจะหัก”
“ถ้าอย่างนั้นผมดึงคุณออกมานะ”
ผู้ใจดีเอื้อมมือไปดึงร่างสูงของผู้บาดเจ็บออกมาทันที กมิตตรายกมือขึ้นแตะปากตัวเองด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยเลือดไหลเป็นทางยาวเหนือคิ้วของคนเจ็บ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกสติตัวเองให้กลับคืนมา เธอต้องมีสติ ถ้าเป็นอย่างนี้เธอไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้แน่ ร่างบางเดินไปรอบรถเพื่อมองผู้บาดเจ็บคนอื่นอีก แต่หญิงสาวก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างสิ้นลมหายใจใต้พวงมาลัยรถ ร่างบางผงะออกเล็กน้อย แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือยังคงดังลอยตามลมมาเป็นระยะ กมิตตราเรียกสติตัวเองให้คืนมา หญิงสาวกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ ดวงตากลมโตของหญิงสาวต้องเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อเหลือบเห็นร่างหนาที่นอนจมกองเลือดไกลจากรถที่เกิดเหตุเพียงแค่สามเมตร ร่างบางถลาเข้าไปหาร่างของผู้บาดเจ็บคนนั้นทันที
최신 챕터
Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 124
Logan tidak bergerak.Bukan karena ia memilih diam, melainkan karena konsep “bergerak” itu sendiri mulai kehilangan makna di dalam ruang yang tidak memiliki arah. Ia mencoba merasakan dirinya—namun yang ia temukan bukan lagi batas yang jelas, melainkan sesuatu yang… terbentuk sambil berjalan.Jika ia adalah hasil—maka dari apa?Pertanyaan itu tidak ia ucapkan.Namun proses itu… merespons.Bukan dengan jawaban, melainkan dengan perubahan.Kemungkinan-kemungkinan di sekitarnya bergeser, seperti sesuatu yang mencoba menyusun ulang konteks agar pertanyaan itu sendiri… menjadi tidak perlu.Logan menyadarinya.Dan kali ini—ia tidak membiarkannya.“Jangan.”Kata itu keluar tanpa suara, namun cukup kuat untuk menahan pergeseran itu sejenak.Proses itu berhenti.Bukan karena dipaksa.Melainkan karena… tertarik.Untuk pertama kalinya—Logan bukan hanya objek.Ia… variabel.“Jika aku adalah hasil,” Logan melanjutkan, “maka aku membawa jejak dari apa yang menciptakanku.”Ia berhenti sejenak.“…da
최신 업데이트 : 2026-05-04Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 123
Tidak ada yang langsung bereaksi.Bukan karena mereka tidak menyadari implikasinya, melainkan karena kesadaran itu datang terlalu besar untuk segera diproses. Ia tidak hanya mengguncang pemahaman—ia menghapus dasar dari kebutuhan untuk memahami itu sendiri.Bentuk kecil pertama mencoba berbicara.Namun yang keluar bukan kalimat, bukan bahkan suara yang utuh—melainkan serpihan niat yang tidak pernah mencapai bentuk. Seolah bahasa itu sendiri… tidak lagi kompatibel dengan apa yang sedang terjadi.“Ini tidak mungkin…” akhirnya ia berhasil merangkai sesuatu.Namun bahkan saat kata itu terbentuk, maknanya terasa… longgar. Seperti sesuatu yang dulu pasti, kini hanya menjadi salah satu kemungkinan yang rapuh.Logan tidak menoleh.Ia tetap menatap ke arah perspektif yang tidak memiliki arah itu, seolah mencoba mempertahankan satu titik tetap di tengah sesuatu yang terus berubah. Namun semakin ia mencoba, semakin ia menyadari bahwa titik itu… tidak pernah benar-benar ada.“Dia tidak menghapus
최신 업데이트 : 2026-05-03Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 122
Logan tidak langsung menjawab.Pertanyaan itu tidak menyerang, tidak juga menuntut—namun menembus jauh lebih dalam dari sekadar ancaman. Ia bukan pertanyaan tentang identitas, melainkan tentang fondasi yang selama ini tidak pernah benar-benar dipertanyakan.“Jika aku menjawab…” Logan berkata pelan, “…aku mungkin hanya memberimu sesuatu untuk disalin.”Bentuk itu tidak bergerak.Namun kehadirannya menguat, seolah setiap bagian dari dirinya kini terfokus pada Logan—bukan sebagai objek, melainkan sebagai sumber.“Dan jika aku tidak menjawab?” lanjut Logan.“...maka kamu tetap akan mencoba memahami tanpa batasan yang aku beri.”Hening kembali turun, namun kali ini bukan hening yang kosong.Ia padat, hampir terasa seperti tekanan yang perlahan membentuk sesuatu yang belum terlihat.Bentuk kecil pertama bergetar gelisah.Ia tidak lagi mencoba membaca pola itu—ia sudah belajar bahwa itu sia-sia—namun instingnya mengatakan bahwa sesuatu sedang bergerak menuju titik yang tidak bisa kembali.“L
최신 업데이트 : 2026-05-01Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 122
Kalimat itu tidak hanya terdengar. Ia menciptakan celah. “…untuk tidak menjadi bagian dari apa pun.” Sunyi. Namun bukan sunyi biasa—ini sunyi yang terbelah. Seolah seluruh realitas berhenti untuk mempertanyakan satu hal yang tidak pernah diajukan sebelumnya. Apa yang terjadi… jika sesuatu memilih untuk tidak termasuk? Struktur itu membeku. Bukan karena tidak mampu bergerak. Namun karena tidak memiliki jawaban. “Paradoks terdeteksi.” Sunyi. “Objek di luar himpunan.” Sunyi. Gilang berdiri. Tidak mundur. Tidak melawan. Namun juga tidak ikut. Ia ada— tanpa menjadi bagian. Dan untuk pertama kalinya— sesuatu yang mencoba menjadi segalanya… tidak bisa menjangkaunya. Hanum menatapnya. Matanya berkaca. Namun kali ini— bukan karena takut. Melainkan karena mengerti. “Kau… benar-benar pergi…” Sunyi. Gilang menoleh padanya. Senyumnya tipis. Namun hangat. “Aku tidak pergi…” Ia berhenti sejenak. “…aku hanya tidak tinggal di mana pun.” Sunyi. Sosok ‘sebelum’ menat
최신 업데이트 : 2026-04-30Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 38
Bianca merasa seolah seluruh dunia di sekitarnya berubah menjadi gema kosong.Perlahan, sangat perlahan, ia menoleh ke arah Rendra.Pria itu berdiri dengan tangan terikat di belakang punggungnya. Wajahnya lebam, bibirnya sedikit pecah. Namun matanya masih tajam—dan penuh kemarahan.“Dia bohong,” su
Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 37
Angin laut berembus lebih kencang di dermaga itu.Suara ombak yang memukul tiang-tiang kayu terdengar seperti bisikan panjang yang tidak pernah berhenti.Namun Bianca tidak lagi mendengar apa pun.Pandangannya terpaku pada foto yang masih berada di tangan Surya.Foto kecil yang sudah pudar oleh wak
Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 36
Udara malam terasa semakin dingin.Rendra masih menatap foto yang berada di tangan Logan. Lampu jalan memantul samar di permukaan kertas yang sudah mulai pudar itu, memperlihatkan gambar mobil yang ringsek di bagian depan—bekas kecelakaan yang terjadi dua puluh empat tahun lalu.Namun yang membuat
Saat Tuan Duda Memegang Rahasiaku Bab 31
Perlahan, tanpa sadar, Bianca menelan ludah.Pria… di belakangnya?Di ruangan itu hanya ada tiga orang pria.Logan Mahardika.Rendra Pratama.Dan Arman Wicaksana.Siapa yang dimaksud?Jantung Bianca berdetak keras. Tangannya mulai din
독자들에게
Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.
리뷰더 하기