ตอนที่ 2 โลกไม่ยุติธรรม

    มิรินวิ่งออกมาจากร้านนั้นพร้อมกับเค้กที่อยู่ในมือ เธอไม่ยอมทิ้งมันไปหรอกนะซื้อมาแพงขนาดนี้ยังไงวันนี้เธอต้องได้เป่าเค้กวันเกิดแน่นอนแม้ไม่มีเขา ในขณะที่น้ำตาก็ยังไหลอาบแก้มไม่หยุดเธอก็รีบต่อสายหาเพื่อนสนิทอย่างดาวรุ่งทันที 

" ยัยดาว แกอยู่ไหนออกมาหาที่คอนโดหน่อยได้ไหม อึก... "

    เสียงสะอื้นปนเข้าไปในปลายสายทำเอาดาวรุ่งเพื่อนสาวคนสนิทเพียงคนเดียวของมิรินตกใจจนต้องรีบถาม 

" แกเป็นอะไรร้องไห้หรอ "

    ดาวรุ่งเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของมิรินรีบถามทันทีเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นจากเพื่อน ปกติแล้วมิรินเป็นคนเข้มแข็งมากถ้าไม่หนักหนาจริงๆ เธอแทบไม่ร้องไห้ออกมาให้ได้เห็นเลย  

" อือ....ฮือ....แกฉันอกหัก "

    ดาวรุ่งเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนสาวคนสนิทของเธอคงเลิกกันกับผู้ชายที่ชื่อวิคเตอร์ไปแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจมากกว่าผู้ชายคนนั้นไม่เหมาะกับเพื่อนเธอเลยสักนิดดูเจ้าชู้ส่วนเพื่อนเธอดูใสซื่อเกินกว่าจะไปคบกับผู้ชายแบบนั้น อีกทั้งเขาทำงานแล้วสังคมของเขาและของพวกเราก็ต่างกันมาก 

" แกใจเย็นๆ นะ ฉันจะรีบไปตอนนี้เลย "

    มิรินและดาวรุ่งใช้เวลาไม่นานต่างคนต่างมาถึงคอนโดของมิริน ภายในห้องมีแต่เสียงร้องไห้ของมิรินไม่หยุด ดาวรุ่งเองก็พยายามปลอบใจไม่อยากให้เพื่อนต้องคิดมาก เธอรู้ดีว่ามิรินชอบวิคเตอร์ขนาดไหนเพราะเขาคือคนที่ช่วยเธอจากแก๊งอันธพาลเมื่อ 3 ปีก่อนที่ต้องการขโมยกระเป๋าเธอ เธอยกให้เขาเป็นฮีโร่เพราะในกระเป๋าใบนั้นมีค่าเทอมที่พ่อแม่ของเธอส่งมาให้จากต่างจังหวัด มิรินไม่ได้มีฐานะยากจนอะไรแต่สิ่งที่ทำให้เขาชนะใจเธอได้นั่นเป็นเพราะว่าเขากล้าที่จะปกป้องเธอ เธอแพ้อะไรแบบนี้ถึงได้รักเขาเข้าเต็มๆ แล้วก็ต้องมาเสียใจแบบเต็มๆ อย่างตอนนี้เช่นกัน  

" แกหยุดร้องไห้ได้แล้วมิรินผู้ชายแค่คนเดียวไม่ได้ดีอะไรด้วย "

    ดาวรุ่งปลอบเพื่อนสาวคนสนิทออกไป ก่อนหน้านี้เธอบังเอิญไปเจอเขาที่หน้าโรงหนังแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าชื่อดังเขามากับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนเธอแต่เธอเลือกที่จะไม่บอกมิรินเพราะเพื่อนของเธอเชื่อใจวิคเตอร์มาก จากนั้นมาเธอก็คิดว่าวิคเตอร์ไม่ได้เป็นคนดีไม่ได้เหมาะสมกับเพื่อนสาวของเธอเลยสักนิดหากเป็นพี่ชายเธอที่แอบชอบมิรินมาโดยตลอดก็ว่าไปอย่าง 

" แต่เขาคือรักแรกของฉันนะเขาทำให้ฉันรู้จักความรักและเขาก็ทำให้ฉันเจ็บมากด้วย แกก็รู้เขาคือฮีโร่ของฉันเลยนะ ถ้าวันนั้นไม่มีเขาโจรพวกนั่นอาจทำร้ายฉันจนไม่มีชิ้นดีไปแล้วก็ได้ "

    มิรินที่คิดว่าตัวเองเป็นแฟนเพียงคนเดียวของเขามาโดยตลอดจึงเอาแต่ร้องห่มร้องไห้รับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเอาแต่ตั้งใจเรียนเขาจึงเป็นคนแรกที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก เธอจึงคิดเอาเองว่าเขาก็คิดเหมือนกันกับเธอเช่นกันทั้งที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย 

" งั้นแกก็ร้องไห้เสียให้พอ เขาช่วยแกไม่ได้แปลว่านิสัยเขาต้องดีนะและก็ไม่ได้แปลว่าเขาต้องชอบแกตอบด้วย วันนี้แกร้องไห้ได้แต่พรุ่งนี้แกต้องเลิกร้องแล้วนะถึงเขาจะไม่รักแกแต่แกก็ต้องรักตัวเอง ยิ่งถูกทิ้งยิ่งต้องสวยเอาให้มองกลับมาแล้วนึกเสียดายไปเลย "

    มิรินไม่ได้มีอารมณ์ฮึกเหิมตามที่เพื่อนบอกเลยสักนิด ตอนนี้เธอมีแต่อารมณ์ดิ่งดาวน์อยากจะร้องไห้ตลอดเวลา เธอยอมรับว่าสภาพของตัวเองเมื่อเปรียบเทียบกับนางแบบสาวคนนั้นเธอช่างดูเฉิ่มเบ๊อะมากจริงๆ 

" ช่างมันก่อน วันนี้วันเกิดแกงั้นเรามาฉลองวันเกิดให้แกกันดีไหมไหนๆ ก็มีเค้กแล้วนี่ ดูสิน่ารักขนาดนี้ถ้าไม่กินเสียดายแย่ "

    ดาวรุ่งพูดขึ้นมาปกติแล้ววันเกิดของมิรินถ้าเธอไม่จัดก่อนก็จะจัดหลังเสมอเพราะ 3 ปีมานี้มิรินเอาแต่ไปฉลองกับผู้ชายคนนั้น 

" อือ วันนี้ฉันจะกินเค้กให้เมาไปเลย "

    มิรินผู้ที่ไม่แตะแอลกอฮอล์เลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้แต่เธอแค่ไม่ชอบ เธอเป็นเด็กเรียนดีกิจกรรมเด่นไม่เน้นแอลกอฮอล์อีกทั้งยังอยู่ในวัยเรียนดาวรุ่งก็เช่นกัน 

" ดี ฉันจะกินเป็นเพื่อนแกเอง แอลกอฮอล์ไม่ต้อง ย้อมใจด้วยเค้กพอ เอาไว้เราเรียนจบเมื่อไหร่ฉันจะพาแกไปตะลอนตามผับเอาให้หายเสี้ยน "

    ดาวรุ่งบอกออกไปแบบนั้นเพราะเธอและเพื่อนเห็นพ้องต้องกันว่าในวัยเรียนจะไม่แตะแอลกอฮอล์เด็ดขาด แม้จะอยากลองแค่ไหนก็ตามเพราะอยากมีผลการเรียนดีจะได้มีงานทำดีๆ  หลังเรียนจบเมื่อไหร่เจอกันแน่ชีวิตวัยผู้ใหญ่ เธอเทน้ำอัดลมซ่าๆลงในแก้วพร้อมกับหยิบเทียนออกมาแล้วจุดเทียนร้องเพลงวันเกิดกันสองคนหลังจากนั้นก็กินเค้กกันไปทั้งน้ำตา 

" โลกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยฉันตั้งใจรักขนาดนี้ทำไมเจอผู้ชายเฮงซวยเสียได้ "

    มิรินพูดออกมาทั้งน้ำตา ส่วนดาวรุ่งถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์ในด้านความรักแต่เรื่องการปลอบใจเพื่อนขอให้บอกเธอเถอะ 

" แกก็แค่บังเอิญโชคร้ายจังหวะไม่ดี แล้วแกก็ยังมีสิทธิ์เลือกอีกตั้งเยอะ ดีนะที่แกเชื่อฉันไม่เสียตัวให้เขาไป เขาไม่มีค่าพอได้แอ้มเพื่อนฉันหรอก ฉันเชื่อว่าแกต้องเจอคนที่ดีกับแกจริงๆ แน่ฉันมีตัวเลือกให้แกนะ "

ดาวรุ่งรีบพุ่งตรงเข้าประเด็นทันทีที่มีโอกาส 

" อะไรของแก "

มิรินถามออกไปอย่างสงสัย

" พี่เดือนไง พี่ชายฉันแอบชอบแกมานานแล้วแกก็รู้เมื่อไหร่แกจะเปิดใจให้พี่ชายฉันสักที ถ้าแกคบเขาแกไม่มีทางเสียใจแน่ "

" แกก็รู้ว่าฉันเห็นพี่เดือนเป็นแค่พี่ชายเท่านั้น จะคิดเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง "

    มิรินยังคงปฏิเสธหัวชนฝาแม้ว่าพี่เดือนจะหน้าตาหล่อเหลามากแค่ไหนก็ตามแต่ไม่ใช่สเปคเธอสักนิด 

" ไม่ลองดูหน่อยหรอ "

" พอเลยนะแกเพื่อนแกเพิ่งอกหักมาเนี่ย "

    ดาวรุ่งไม่ได้รบเร้าอีกเพราะเห็นว่ายังมีโอกาสอีกมากมายให้พี่ชายของเธอได้ทำคะแนน หลังจากที่ไม่มีผู้ชายคนนั้นอยู่ในชีวิตของมิรินแล้วผู้ชายคนที่เข้าใกล้เธอได้มากที่สุดก็เป็นพี่เดือนเธอเชื่อว่าพี่เดือนจะสามารถเอาชนะใจมิรินได้ในสักวัน 

" แล้วแกจะย้ายออกจากที่นี่หรือเปล่าฉันกลัวว่าเขาจะตามมาง้อแกแล้วแกจะต้องใจอ่อนแน่ๆ "

    มิรินฟังที่เพื่อนสนิทพูดก็อาจเป็นไปได้หากเธออยากตัดเขาอย่างจริงจังเธอก็ควรทำอะไรให้ชัดเจน 

" ย้าย ย้ายพรุ่งนี้เลยด้วย "

    ดาวรุ่งพยักหน้าเห็นด้วยในเมื่อจะตัดความสัมพันธ์แล้วก็ควรตัดให้ขาด ชีวิตของเพื่อนเธอไม่ได้จบลงแค่นี้เสียหน่อยนี่เพิ่งเป็นการเริ่มต้นต่างหาก 

    นับจากวันนั้นวิคเตอร์และมิรินก็ไม่ได้มาเจอหน้ากันอีกเลย วันเกิดของเธอในปีนี้คือวันสุดท้ายที่เราได้เจอกันและจบกันไปแบบไม่สวย ต้องยอมรับว่ามันไม่สวยเลยจริงๆ ในทุกๆ วันมิรินพยายามไม่คิดเรื่องของเขาและตั้งใจเรียนหนังสือพัฒนาตัวเองในทุกด้านจนท้ายที่สุดวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เธอจบการศึกษา เขาเคยสัญญากับเธอว่าถ้าเธอเรียนจบแล้วเขาจะมีของขวัญชิ้นใหญ่ให้แต่วันนี้คงไม่จำเป็นแล้วสินะ