Chapter 9

“Ronel hon…?”

Kagagaling lang ni Kelly sa banyo nang mapansin niyang wala na sa kama ang kanyang asawa.

Napakunot ang kanyang noo sa inis. Lumingon siya sa paligid, nakita ang kumot na nakabalibag ngunit walang bakas ng presensya ng lalaki.

“Siguro nasa opisina na naman yon,” bulong niya, nakabusangot ang labi. “Bakit hindi na lang niya kaya pakasalan ang laptop niya total un naman lagi nya kasama?”

Mabigat ang buntong-hininga niyang bumagsak sa kama, nakatitig sa kisame.

“Isa na namang gabing mag-isa…”

Samantala, sa isang maliwanag na silid-hotel, nakatayo si Ronel ilang hakbang ang layo mula kay Bella.

Nakatigil ang dalaga sa gilid ng kama, mahigpit na nakakapit sa sapin, nanlalaki ang mga mata sa lalaking biglang lumitaw kasabay ng pag-ilaw ng silid.

“Simula kailan naging hotel ang hospital?” malamig ang tinig ni Ronel, may mapanuksong ngisi sa kanyang labi. Ang titig niya’y matalim, parang punyal.

“Kuya Ronel…”

Napatingin si Bella sa sarili nakasuot lamang ng manipis na lingerie na humuhubog sa kanyang katawan na wari’y parang coca cola body sa ganda ng hubog ng katawan.

Agad siyang nataranta, dinampot ang kanyang coat at mahigpit na itinakip sa nanginginig na katawan bago muling tumingin sa kanya.

“P-Paano ka nakapasok dito?” Napako ang tingin niya sa hotel key card na hawak ng lalaki. “Saan mo nakuha ‘yan?”

Mabilis na lumihis ang kanyang mga mata sa pinto, wari’y inaasahan ang pagdating ng isa pang lalaki.

“Wala nang iba dadating Bella,” malamig na sagot ni Ronel, para bang binabasa ang kanyang isip. “Tayo lang dalawa dito.”

“Kuya” Yumuko si Bella, hindi makayanan ang bigat ng titig niya.

“Ano ang ibig sabihin nito, Bella? Bakit ka narito? Kala ko ba sa lolo mo ikaw pupunta? May hinihintay ka ba ibang lalaki?” Ang boses niya’y humihingi ng kasagutan na hindi niya maibigay.

Lumapit si Ronel, pinapaliit ang distansya hanggang sa mapaatras siya nang kusa.

“Ipaliwanag mo ang sinabi mong, ‘Ginawa ko ang lahat ng utos ni Rain. Sinunod ko ang aking asawa.’”

Matigas ang tono niya, kabaligtaran ng nanginginig na tinig.

“Sagutin mo ako!” sigaw niya na ikinagulat ni Bella.

“A-Ako… ako…” Nauutal ang kanyang mga salita na para bang bigla syang hindi marunong magsalita ng mga oras na yo’.

Paano niya sasabihin ang totoo na lahat ng ito’y utos ni Rain? Kapag nalaman ni Ronel, tiyak na kokomprontahin nito ang kapatid, at siya ang sisisihin nito. Higit pa, maaaring hiwalayan siya ni Rain at mag resulta ng pag ka wala ng suporta ang kanyang lolo sa ospital.

“Si Rain ba ang may utos nito?” mariing tanong ni Ronel, malamig at walang awang tinig.

Nanginginig ang kanyang mga kamay, pawis-pawis, at ang tibok ng puso’y parang sasabog.

Mabigat ang buntong-hininga ni Ronel. “Kung ayaw mong magsabi, ako na”

“Oo, Kuya.” Naputol ang kanyang tinig. “Ipapaliwanag ko lahat. Pero… pakiusap, huwag mong sisihin si Rain.”

Umangat ang kilay ni Ronel, may halong pag kainis. “Bakit hindi? Kung siya ang may utos nito, bakit hindi siya dapat sisihin?”

Nanatiling tahimik si Bella, nanginginig ang labi.

“Pinag bebenta ka ba niya ng sarili mong dangal?” matalim na hula ni Ronel, bagaman alam niyang hindi pera ang problema ng kapatid.

“Kuya…” mahina niyang bulong, halos mabasag ang tinig. “Hindi ko alam kung saan magsisimula. Pero pakiusap… huwag mo muna akong husgahan. Hayaan mong ipaliwanag ko sayo ang lahat lahat.”

“Kung gano’n, ipaliwanag mo. Ngayon.” Mabigat ang boses niya, puno ng awtoridad.

Dumaloy ang luha sa pisngi ni Bella habang nagsalita, basag ngunit malinaw ang tinig.

Tahimik na nakinig si Ronel, walang mabasa sa kanyang ekspresyon.

Ngunit nang tuluyang lumapat sa kanya ang katotohanan na gusto ng kanyang kapatid ng anak, ng tagapagmana, ngunit hindi mula sa dugong Reynolds, nanginginig ang panga ni Ronel.

“Napaka kupal talaga ng  kapatid kong yun talaga ba sa sarili nyang asawa pa …” bulong niya, parang tabak na humiwa sa hangin.

Nagdilim ang kanyang mga mata, puno ng kalkulasyon. Alam ng lahat na ang pagiging tagapagmana ng Reynolds ay higit pa sa karangalan ito’y kapangyarihan, kontrol, at kinabukasan ng pamilya.

At matagal nang ninanais ni Ronel ang isang anak na lalaki. Hindi niya inakalang pipiliin ng kapatid ang ganitong kasuklam-suklam na paraan.

“Bakit ayaw ka niyang galawin?” malamig na tanong niya. “Bakit ipapapasan sa’yo ang anak ng ibang lalaki?”

Mabigat ang lunok ni Bella, halos masugat ang kanyang lalamunan.

“Dahil hindi ako mahal ni Rain,” bulong niya, puno ng sakit. “Iniiwasan niya ako… hindi niya ako tinatabihan sa gabi.”

Nanginginig ang kanyang tinig sa sakit ng katotohanan.

“Sinabi niya na pinakasalan lang niya ako dahil lang sa kasunduan nina Lolo.”

Nanahimik si Ronel, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, nakakunot ang noo.

May bahagyang ngiti sa kanyang labi gwapo ngunit nakakatakot. Isang mapanganib na itsura.

Kailangan ng pamilya ng tagapagmanang lalaki. At si Bella ang isinakripisyo upang pasanin ang bigat na iyon.

Tatlong buwan. Tatlong buwan para mabuntis, o babagsak muli ang bigat ng sitwasyon kay Rain at dudurugin siya sa proseso.

Hindi kailanman nawala ang pagnanais ni Ronel ng anak na lalaki. At ngayon, nakaharap kay Bella, mas matindi ang apoy na iyon.

Lumapit siya, bawat hakbang mabigat, hanggang sa tuluyan siyang nakatayo sa harap ng dalaga. Wala nang matatakbuhan si Bella nakasiksik ang kama sa kanyang likuran, ikinulong siya.

Walang takas. Walang hinga at na corner na sya. Tanging titig ni Ronel, matalim at hindi mabasa.

“Alam mong may dalawa na akong anak na babae,” mababa at mabigat ang kanyang tinig.

“Pero kailangan ko pa rin ng anak na lalaki. Kailangan ng pamilya ng tagapagmana. At ikaw… binigyan ka ng tatlong buwan.”

Naguguluhan si Bella, mababaw ang kanyang paghinga.

Lumapit pa si Ronel, nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata.

“Sa halip na magdalang-tao mula sa isang estranghero isang lalaking walang dugong Reynolds mas makabubuti kung sa akin manggagaling ang tagapagmana. Mananatiling puro ang dugo. At matatapos ang problema.”

Nanigas si Bella, napako ang hininga sa kanyang lalamunan sa kanyang mga nadinig. Bakit ganito ang sinasabi ng kanyang bayaw sobrang naguguluhan na si Bella sa mga ngyayari.