Chapter 8

“Tonight, inayos ko na ang pagkikita mo sa lalaking binigyan ko ng calling card.”

Paulit-ulit na umuukit sa sikmura ni Bella ang mga salita ni Rain mula kagabi. Ngayong umaga, alam niyang wala na siyang takas. Sa gabing ito, inaasahan siyang makipagkita sa lalaking pinili upang maging ama ng kanyang anak.

Napahawak siya sa mukha, pinipigilan ang pag-igting ng damdamin.

“Paano kung malaman ni Mommy? Sigurado magagalit siya? Lalo na… kung hindi kamukha ni Rain ang bata.”

Ginugulo siya ng kanyang isip. Ang magluwal ng anak na hindi mula sa dugo ni Rain ay tila isang pagtataksil. Ngunit ang tumanggi ay nangangahulugang pagkadismaya ng lahat.

“Bella.”

Mababa, malamig, at utos ang tinig na tumawag sa kanya. Napalingon siya, nagulat, at nakita si Ronel ang malamig at matipuno, na ang presensya’y kayang magpatuwid ng likod ng sinuman nakaharap sa laptop habang iniabot sa kanya ang isang file.

“I-scan mo ito. Ipadala mo sa personal W******p ko as P*F,” utos niya, matalim at walang puwang para sa pagtutol.

“Yes, Sir,” mabilis na sagot ni Bella.

Maya-maya, nag-vibrate ang telepono ni Ronel. Isang mensahe mula sa hindi pamilyar na numero ngunit alam niyang sa kanya iyon. Hindi niya agad binuksan. Sa halip, tumitig siya sa profile picture: isang larawan ng kasal. Si Bella at si Rain, nakasuot ng tradisyonal na puting kasuotang pangkasal, nakatali sa sumpa ng kasal na tahimik na hinusgahan ni Ronel.

Sa mesa, palihim na sumusulyap si Bella sa kanya, hindi alam na paminsan-minsan ay tumatama rin ang tingin ni Ronel sa kanya mula sa gilid ng mata.

“Kailangan kong sabihin,” bulong niya sa sarili, bago tumayo at lumapit sa mesa nito.

“Sir…” malambot ngunit malinaw ang tinig niya.

“Hm?” malamig na tugon, nakatutok pa rin sa laptop.

“May kailangan po akong sabihin,” aniya, kumakabog ang dibdib.

Sa pagkakataong iyon, itinaas ni Ronel ang tingin. Matindi, matalim, walang pag-uurong.

“Ano iyon?”

Nilunok ni Bella ang laway, naglaho ang lahat ng inensayo niyang salita.

“Sabihin mo, Bella!” malamig at utos ang tinig, ikinayanig niya.

“Sir, pwede po ba akong humingi ng tulong ngayong araw? Ngayong araw lang, pangako, hindi na mauulit,” pakiusap niya, nanginginig ang tinig.

Umupo si Ronel nang nakasandal, pinagdikit ang mga daliri, nakatitig sa kanya.

“Anong klaseng tulong?” mababa ang tono, nakakunot ang noo.

“Ang lolo ko kasi… nasa ospital siya. Gusto ko sanang bisitahin pagkatapos ng trabaho ko pamaya. Pwede po bang… sabihin niyo sa bahay na nag-overtime ako?”

Naningkit ang mga mata ni Ronel, bahagyang kumurba ang labi sa isang ngiting nakaka-alarma.

“Wala pang isang linggo sa trabaho, humihingi ka na agad sa akin ng pabor tapos  kasinungalingan pa?” malamig na tugon, puno ng kontroladong paghamak.

“Pasensya na,” bulong ni Bella, nakayuko nang mas malalim. “Hindi ko po sinasadya. Talaga lang Namimiss ko lang siya… sobra kaya gusto ko sana bisitahin sya pamaya pagkatapos ng trabaho.”

Mabilis na huminga si Ronel, parang pinipigilang tumawa.

“Akalain mo, gamit ang mo pa pangalan ng lolo mo para payagan lang kita?” Matalim ang titig, puno ng disapproval.

Ngunit nang makita niyang nakayuko ang balikat nito, nanginginig ang labi, at buong katawan ay dinudurog ng pangamba may bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya.

“Bella…” bumaba ang tinig niya, malamig pa rin ngunit mas mabigat. Napabuntong-hininga siya, tila nagbibilang ng pasanin.

“Siguraduhin mong tunay na pupuntahan mo ang lolo mo ha kung hindi…..” Babala ang mga salita, isang pagsubok pero pagpapakita ng pahintulot.

Napatingin si Bella, naghalo ang ginhawa at lungkot sa ngiti.

“Salamat po, Sir Thank you po talaga.”

Kinagabihan, puno ang hapag-kainan ng Reynolds  maliban sa isang bakanteng upuan. Kay Bella.

Masigla ang usapan nina Ronel, Kelly, Kingstone, Veronica, Rain, at Luwee. Walang nakakapansin ng pagkawala niya hanggang sa magsalita si Luwee.

“Nasaan nga pala si Bella, Rain?”

Agad na tumuwid si Rain, kunwari’y nagulat.

“Oh Mi, nakalimutan kong sabihin. Nag paalam sya sa akin na mag overtime siya ngayong gabi.”

“Nag-overtime bakit?” ulit ni Luwee, tumingin kay Ronel. Sumunod sina Kelly at Veronica, matalim ang curiosity.

“Kung nag-overtime siya, bakit andito ang boss niya?” mariing tanong ni Luwee, habang nakatingin sa panganay.

Itinaas ni Ronel ang tingin, tumama sa mga mata ni Rain bago ito mabilis na umiwas.

“Maraming trabaho ngayong araw sa office dahil sa mga naiwan trabaho ng aking dating secretary,” kalmado niyang sagot. “Maganda ang performance ni Bella nitong nakaraang linggo, kahit wala siyang experience.”

Sandaling tumigil siya, sinadya ang bigat ng tono.

“Tonight, binigyan ko siya ng mga gawain at isang pagsubok para makita kung talaga ba kaya niyang magtrabaho sa ilalim ng pressure.

Nabigyang-kasiyahan si Luwee at ang iba sa mga nadinig nila, ang malaman na hindi din madali ang buhay ni Bella sa office, kaya bumalik sila sa pagkain. Tahimik na huminga si Rain, nakaligtas dahil si Ronel mismo ang nagtakip sa sikreto ni Bella. 

Samantala, pumasok si Bella sa hotel room na inihanda ng asawa. Maayos ang king-sized bed, nakapatong ang bag sa side table. Dahan-dahan niyang tinanggal ang coat, ibinunyag ang itim na lace lingerie na ipinilit ni Rain na isuot nya para sa gabi na yon.

Hindi nya ito kagustuhan. Isa itong utos ng sarili nya asawa.

“Kalma lang, Bella malalampasan mo din ito bagkos isipin mo na lang ang magandang maidudulot nitong resulta kahit pa na mali ito ,” bulong niya, hawak ang dibdib.

Isinabit niya ang kanyang coat, pinadilim ang ilaw hanggang sa banayad na glow na lang ang natira, dim light, hinahaplos ng anino ang kanyang balat. Bumilis ang tibok ng puso nang marinig ang pag-click at pag bukas ng pinto.

Bumukas ang hawakan. Pumasok ang isang lalaki, nakatago ang mukha sa dilim.

“Nandito ka na?” nanginginig ang tinig niya, malamig ang palad. “Suot ko na ang sinabi ni Rain. Ginawa ko ang lahat ng utos niya.”

Tahimik ang lalaki, lumapit, at ang anino’y pumuno sa silid.

“Pasensya na kung medyo awkward ako. Mas gusto ko sana… na huwag na natin buksan ang ilaw”

Ngunit biglang sumindi ang ilaw.

Nanigas sa sobrang gulat si Bella.

na halos mawalan na sya ng hininga.

At kalahating metro ang layo, hindi estranghero ang nakatayo.

“Kuya Ronel?”