تسجيل الدخولDahan-dahang bumukas ang awtomatikong pinto sa magkabilang gilid, at naihakbang na ni William ang isa niyang paa palabas.Sa isang "klik," biglang nahulog ang susi ng kanyang sasakyan mula sa nanginginig niyang kamay, at nasipa pa ito pabalik sa loob ng isang nurse na nagmamadaling dumaan.Pinisil ni William ang kanyang mga labi at wala siyang magawa kundi bumalik at yumuko upang pulutin ito.Nabaligtad din ang litrato na nakasabit sa keychain. Larawan iyon nila ng kanyang kuya noong New Year, noong pareho pa silang menor de edad.Hindi sinasadyang pinunasan ni William ng kanyang daliri ang alikabok sa larawan, at muli siyang binalot ng matinding pagod at kawalan ng pag-asa.Pagkatayo niya, hindi sinasadyang napunta ang kanyang tingin sa sulok sa unahan.Iyon ang daanan papunta sa emergency room, at nagmamadaling itinutulak ng mga medical staff ang isang stretcher papasok.Sa isang iglap, tila may humatak
Natahimik si William."Kung ganoon, gaano pa katagal ang kailangan naming hintayin?" mahina niyang tanong."Kailangan pa niyang magpagaling nang hindi bababa sa isang taon." Maingat na nag-isip muli si Harison. "Sa loob ng isang taon na iyon, kailangan nating hintaying tuluyang gumaling ang kanyang tiyan at maging normal ang lahat ng kanyang mga resulta bago natin maisip na subukan siyang magbuntis.""Isang taon!" mahina na bulong ni William, at halatang puno ng pagkadismaya ang kanyang boses.Napakahaba ng isang taon, at napakaraming maaaring mangyari.Hindi niya alam kung kaya niyang maghintay, at higit sa lahat, hindi niya alam kung mananatili pa kaya si Shiena sa kanyang tabi pagdating ng panahong iyon...Napabuntong-hininga si William, sumandal sa kanyang upuan, at nanatiling tahimik.Mabilis na lumipas ang oras. Nagsalo sila ng tanghalian ni Teacher Harison at nagkuwentuhan tungkol sa mga pang-araw-araw n
Biglang nanlaki ang mga mata ni Shiena habang piliyang umiwas, pero napakabilis ng takbo ng sasakyan!Pakiramdam niya ay para siyang bolang itinapon paatras, at ang buong mundo sa kanyang harapan ay tila nagbaliktad.Isang malakas na ugong ang umalingawngaw sa kanyang mga tainga, at pagkatapos noon ay tuluyan na siyang nawalan ng malay.Natural na walang nakakita na biglang umagos ang dugo mula sa ilalim ng kanyang katawan at agad na kinulayan ng pula ang semento.Ang underground parking lot, na bihirang may dumaraan, ay lalo pang naging tahimik at walang tao sa oras na iyon.Matapos ang banggaan, kusang bumukas ang hazard lights ng sasakyan. Paulit-ulit itong kumikislap, na lalo pang nagbigay ng nakakatakot na pakiramdam sa paligid.Nanginginig na nakaupo si Vanessa sa driver's seat, habang mahigpit pa rin ang pagkakahawak niya sa manibela.Nakita niya si Shiena na nakahandusay sa lawa ng dugo, at ang nakakagulat na pulang kulay nito!Ang nangyari ilang sandali lang ang nakalipas ay
Ang unang pumasok sa isip ni Vanessa ay hindi si Shiena, kundi si Madam Karen!Dahil sa pag-aalala ni William para sa kanyang sarili, hindi nito basta-bastang ipapaliwanag ang nangyari noon, lalo na ang pinagmulan ng bata.Pero kung ipapakita na lang ang resulta ng DNA test, wala nang kailangang ipaliwanag pa! Dahil iyon na mismo ang katotohanan!Hindi kailanman naging anak ni William si Harry!Hindi namalayang hinawakan ni Vanessa ang kanyang leeg. Suot pa rin niya ang alahas na ibinigay sa kanya ni Madam Karen ilang araw na ang nakalipas!Napakarami na niyang ginawa para makuha ang tiwala ng matandang babae at mapaniwala itong si Harry ay apo ng pamilya De la cruz."Kapag lumabas ang resulta ng DNA test, hindi ba masasayang ang lahat ng pinaghirapan ko?"Baka pati ang mga alahas na iyon ay bawiin pa ng matandang babae!Hindi na nangahas pang mag-isip si Vanessa. Pinagpapawisan ang kanyang mga palad, pero awtomatiko pa rin niyang inayos ang kumot ng kanyang anak bago siya tumayo at u
Pagkatapos ibaba ang tawag ng kanyang ina agad na sumandal si Vanessa sa driver's seat at tumingin sa labas ng bintana.Madilim na ang paligid, at nakabukas na ang mga ilaw sa kahabaan ng kalsada, dahilan para magmukhang mas tahimik at malungkot ang paligid.Kahit nagtitiwala siya sa paghuhusga ng kanyang ina, nananatili pa rin ang mabigat na pakiramdam sa kanyang dibdib. Ang palagi niyang nararamdamang panganib ay tila unti-unting sumasakal sa kanya.Bigla niyang hinanap ang kanyang anak!Ito ang taong pinakamahalaga sa kanyang buhay, at siya rin ang nagbibigay sa kanya ng pinakamatinding ginhawa.Agad na pinaikot ni Vanessa ang sasakyan at nagmaneho patungo sa ospital.Mahigpit ang pamamahala sa pribadong ospital, at tahimik ang mga pasilyo.Sanay na sanay na si Vanessa sa lugar kaya mabilis siyang nakarating sa silid ni Harry. Nang makita niyang bukas pa ang ilaw sa loob, akmang bubuksan na sana niya ang pinto, nguni
Hindi na nag-abala si Vanessa na lumipat ng pwesto agad siyang kumuha ng disposable na medical gloves, isinuot ang mga ito, at pagkatapos, nang may panginginig, binuksan niya ang bote.Mahigpit na kumunot ang kanyang mga kilay, at hindi niya namalayang napigil niya ang kanyang hininga."Kahit na nagmumura ako sa aking isipan, wala akong magawa kundi gawin ito."Maingat niyang isinawsaw ang isang dulo ng test strip sa bote at binilang ang oras minut-minuto, ayon sa mga tagubilin.Biglang tila bumagal ang oras at walang katapusan.Patuloy na nagdarasal si Vanessa sa kanyang puso, "Hindi! Pakiusap, huwag sana!"Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana sa mga tao.Hindi nagtagal, dalawang malinaw na pulang linya ang lumabas sa test strip.Kahit na ang isa ay madilim at ang isa ay mapusyaw, talagang dalawang linya ang mga ito!Nanginig ang kamay ni Vanessa, at nahulog ang test strip sa loob ng kotse.
Hindi naging maayos ang tulog ni Shiena buong gabi.Marahil dahil sa sobrang tulog niya noong araw, o dahil sa bigat ng lahat ng nangyari—ang hiwalayan, ang katotohanang unti-unti na niyang tinatanggap—paulit-ulit siyang nagigising, pawis na pawis kahit malamig ang hangin.Kinabukasa
Tahimik ang silid ng ospital, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng bigat.Parang may nakaipit sa dibdib ni Shiena, hindi niya malaman kung paano ilalabas ang sakit na matagal na niyang kinikimkim.Sa kabilang kama, nakaupo ang kanyang ina—si Aling Lea—na halatang pinipigilan ang galit na gustong
Hindi lahat ng lalaki, alam kung kailan sila dapat tumigil. May mga lalaking akala nila, kaya nilang ayusin ang lahat gamit ang isang hawak… isang salita… o isang katawan na pilit na lumalapit kahit ayaw na ng isa. Pero si Shiena, pagod na. Pagod na maging pangalawa.
“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena. Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya. Si Vanes







